THE BAD BOYS
FROM BOSTON
DUDES, LOOKS LIKE… AEROSMITH
“COCKED, LOADED AND READY TO ROCK”
Το 1964 ο Steve Tally (Steven Tyler), είχε σχηματίσει ένα ερασιτεχνικό συγκρότημα, το οποίο μετονομάστηκε λίγο αργότερα σε Chain Reaction, μαζί του τότε ήταν ο Don Solomon ενώ λίγο αργότερα προστέθηκε και ο Joey Kramer στο δυναμικό του σχήματος, ενώ, κυκλοφόρησαν δύο σπάνια πια single, μεταξύ 1966-68. Την ίδια στιγμή οι Joe Perry και Tom Hamilton, δημιούργησαν τους Jam Band, μάλιστα έβγαλαν ένα βινύλιο το 1969, σε private έκδοση όμως και μόνο σε 4 κόπιες για τα μέλη του συγκροτήματος. Έως το 1969 τα δύο συγκροτήματα δεν είχαν συναντηθεί μαζί πότε επί σκηνής, κάποτε τα δύο αυτά σχήματα μοιράστηκαν την ίδια σκηνή σε μια συναυλία και ο Tyler «ερωτεύτηκε» τον ήχο των Jam Band. Έτσι λοιπόν, ένα χρόνο αργότερα ο Tyler έριξε την πρόταση στο τραπέζι για να ενωθούν τα δύο συγκροτήματα σ’ ένα. Ο Perry ο οποίος δεν ήταν και ιδιαίτερα ευχαριστημένος με τους Jam Band, βρήκε ενδιαφέρουσα την πρόταση-ιδέα και προχώρησε στη δημιουργία του νέου σχήματος παίρνοντας όμως και τον Hamilton μαζί του. Ο Tyler όμως τότε έθεσε έναν όρο, για να γίνει αυτό το συγκρότημα… ήθελε να είναι ο frontman του νέου συγκροτήματος καθώς στο παλιό του σχήμα ήταν ο drummer, ενώ, εκτελούσε χρέη μόνο δεύτερων φωνητικών. Προσέλαβαν όμως και έναν παλιό συμμαθητή του Tyler για drummer, τον Joey Kramer. Οι υπόλοιποι συμφώνησαν και ξεκίνησε έτσι το ταξίδι τους στην μουσική δισκογραφία που διαρκεί πάνω από 50 χρόνια.
Οι Aerosmith ανέπτυξαν έναν προσωπικό και μάλλον Αμερικανικό ήχο, άλλωστε ήταν ένα από τα group που καθόρισαν αυτό που σήμερα ονομάζουμε Αμερικανικό Hard Rock. Οι Tyler και Perry σαν η συγγραφική-συνθετική ομάδα του group, έγραψαν τις απόλυτες επιτυχίες τους κυρίως στα 70’s, ο χωρίς όρια όμως τρόπος ζωής τους λίγο έλειψε να τους καταστρέψει, όμως κατάφεραν τελικά να ξανά σταθούν στα ποδιά τους, σχεδόν από το μηδέν στα μέσα των 80’s. Το group μέσα από το γνωστό σε όλους μας τρίπτυχο… σπουδαία τραγούδια, χαρισματικός frontman και θαυμάσιοι συνθέτες, ήταν αρκετά για να τους καθιερώσουν στην παγκόσμια μουσική σκηνή. Ήταν αυτοί που με τους δίσκους τους δημιούργησαν (παρέα με τους KISS), τον ιδιαίτερο ήχο του Αμερικανικού Hard Rock, έδωσαν μαζί με τους KISS και τον Alice Cooper μια θεατρικότητα στο χώρο του Hard Rock, αφού τόσο το έξαλλο και προκλητικό ντύσιμο όσο και η πληθωρική σκηνική παρουσία τους, έγιναν σήμα κατατεθέν των live τους. Τους έχουν χαρακτηρίσει ως τα «κακά αγόρια από τη Βοστώνη»… τουλάχιστον έτσι ήταν κάποτε, κατά τη διάρκεια της πέτρινης δεκαετίας του 1970, τότε ήταν μια μηχανή περιοδειών που παρέδιδε σκληρό Rock βασισμένο στο Blues, γιατί ποτέ δεν ήταν ένα συγκρότημα Ηeavy Μetal, όπως πολλοί έχουν κολλήσει λανθασμένα. Μπορούσες πάντα να στοιχηματίσεις ότι τούτο το group θα ξεπερνούσε τις ΗΠA και ότι θα έπαιζε σε γεμάτα στάδια σε όλον το κόσμο, ανεξάρτητα από το πού έπαιζε το συγκρότημα. Το live των Aerosmith δεν ήταν μια απλή παραγωγή με κάποιο γλαφυρό ήχο, καθώς το down and dirty συγκρότημα, έδινε στο raunch and roll ήχο του ένα αληθινό κόψιμο με στοίβες από ενισχυτές Marshall, ακριβώς αυτό που λαχταρούσαν οι έφηβοι σε όλη την Αμερική. Μέχρι το 1977, η βαριά χρήση ναρκωτικών άρχισε να φαίνεται, καθώς το group έγινε τοξικό, αλλά συνέχισε να εκτοξεύει το δικό του σκληρό Rock. Μην αφήσετε κανέναν να σας κοροϊδέψει… η δεκαετία του 1970 σηματοδότησε την εποχή της prime time σκληρής Rock πορείας των Aerosmith. Εμπνευσμένοι από βρετανικές Rock πράξεις όπως οι Rolling Stones, σχηματίστηκαν στη Βοστώνη το 1970. Το συγκρότημα ανέπτυξε έναν Hard Rock ήχο και παρουσίασε ένα συναρπαστικό live show, το οποίο οδήγησε σε συμβόλαιο με την Columbia Records το 1972. Το group κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο album του το 1973, η επιτυχία του συγκροτήματος σύντομα θα εκτιναχθεί στα ύψη με τις επόμενες κυκλοφορίες του. Το τρίτο album “Toys In The Attic” (1975), παραμένει ένας από τους πιο επιτυχημένους δίσκους τους, στις ΗΠΑ με πάνω από 8 εκατομμύρια πωλήσεις. Περιέχει δύο από τα πιο εμβληματικά τραγούδια τους, το “Sweet Emotion” και το “Walk This Way”. Στο τέταρτο album “Rocks” (1976), το συγκρότημα επέκτεινε τον ήχο του για να συμπεριλάβει τον Heavy ήχο του και ήταν άλλη μια εμπορική επιτυχία. Το 1977, κυκλοφόρησε το πέμπτο album, μέχρι εκείνο το σημείο το συγκρότημα είχε γράψει, ηχογραφήσει, κυκλοφορήσει και περιοδεύσει για ένα νέο album κάθε χρόνο από το 1973. Ο συνεχής σκληρών κύκλος εργασίας, επιδεινώθηκε από την κατάχρηση ουσιών και κατέστρεψε τη συντροφικότητα που μοιραζόταν μεταξύ των μελών. Ο κιθαρίστας Joe Perry, άφησε το συγκρότημα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του έκτου δίσκου τους το 1979. Ομοίως, ο κιθαρίστας Brad Whitford αποχώρησε από το συγκρότημα το 1981, ενώ ηχογράφησαν το έβδομο album τους. Το συγκρότημα συνέχισε με νέα μέλη, αλλά οι περιοδείες τους παρουσίασαν μείωση του αριθμού των παρευρισκομένων και οι πωλήσεις των albums τους μειώθηκαν. Τα αρχικά μέλη επανενώθηκαν το 1984 και συνέχισαν την ηχογράφηση νέου υλικού και περιοδειών, αλλά η τύχη του συγκροτήματος άλλαξε όταν ο Steven Tyler και ο Joe Perry συνεργάστηκαν με το συγκρότημα Run-DMC, σε μια ανανέωση του τραγουδιού τους “Walk This Way” το 1986, η νέα αυτή ηχογράφηση ένωσε το Hard Rock και το Hip Hop. Το single γνώρισε τεράστια επιτυχία και σύστησε τους Aerosmith σε μια νέα γενιά ακροατών, έγιναν επίσης, πιο οικείοι στο αυξανόμενο κοινό τους χάρη στην τεράστια δημοτικότητα του video-clip του τραγουδιού, στο κανάλι MTV. Το 1993, οι κυκλοφόρησαν ένα τρίο από τεχνικά έξυπνα μουσικά video-clips, για κάθε ένα από τα τρία νέα τους singles, αυτό τους έφερε στην προσοχή μιας άλλης νέας γενιάς νεότερων ακροατών. Το 1998 και 25 χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους album, εξασφάλισαν το πρώτο τους No.1 single στο Billboard με την μπαλάντα, “I Don't Want To Miss A Thing”. Τον Αύγουστο το 2003 έγινε όμως, ένα αρκετά αξιοσημείωτο και μοναδικό γεγονός, δύο από τα μεγαλύτερα μεγαθήρια του Αμερικανικού Hard Rock περιόδευαν μαζί, δηλαδή οι Aerosmith και οι KISS. Σύμφωνα με πολυάριθμες πηγές και πιστοποιήσεις, οι Aerosmith είναι το Aμερικανικό Hard Rock συγκρότημα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις, έχοντας πουλήσει περισσότερους από 150 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, με πάνω από 75 εκατομμύρια στις ΗΠΑ. Η επιρροή τους μπορεί να ακουστεί σε πολλά συγκροτήματα, συμπεριλαμβανομένων των Cinderella, Mötley Crüe, Metallica, Guns & Roses.
AEROSMITH
70’s STUDIO ALBUMS
ONE-BY-ONE
Για πολλοστή φορά ακούω ξανά όλα τα studio albums που ηχογράφησε αυτό το group στα 70’s, έτσι, επανεκτιμάμε τη μουσική τους καριέρα, ακούγοντας ξανά τους δίσκους του ιστορικού αυτού σχήματος. Ένα flash-back λοιπόν, σε όλα τα studio albums τους, μοιάζει με μια βουτιά στο μουσικό παρελθόν τους. Ας δούμε όμως, ένα προς ένα όλα τα album που έκαναν οι Aerosmith. Στις παρακάτω παρουσιάσεις των δίσκων, θα προσπαθήσω να σας δώσω μια ιδέα για το πώς εξελίχθησαν καλλιτεχνικά και ποιο είναι το μουσικό περιεχόμενο καθενός από αυτά τα album. Επανεκτιμάμε λοιπόν, τη μουσική τους καριέρα, ακούγοντας ξανά τα albums τους σε βινύλιο… έτσι, για την καλύτερη μέγιστη ηχητική απόδοση.
(January-1973)
SIDE I: “Make It”, “Somebody”, “Dream On”, “One Way Street”.
SIDE II: “Mama Kin”, “Write Me”, “Movin' Out”, “Walkin' The Dog”.
GROUP: Steven Tyler – Vocals, Joe Perry – Guitar, Brad Whitford – Guitar, Tom Hamilton – Bass and Joey Kramer – Drums.
Το ομώνυμο ντεμπούτο των Aerosmith, που κυκλοφόρησε από την Columbia στις αρχές του 1973, είναι μια κομψή, Hard Rock δισκογραφική προσφορά βασισμένη στο Blues, η οποία περιλαμβάνει υλικό που το συγκρότημα θα έπαιζε live για αρκετά χρόνια. Οι επόμενες κυκλοφορίες από το συγκρότημα ήταν μια σημαντική βελτίωση στην παραγωγή και τη σύνθεση τραγουδιών, αλλά το “Aerosmith” κατέχει μια ξεχωριστή θέση. Είναι αυτές οι ακατέργαστες ρίζες του συγκροτήματος που καθόρισαν το αμερικανικό raunch 'n' roll κατά τη διάρκεια της high-flyin δεκαετίας του 1970. Όταν οι κέρδισαν χρυσό δίσκο στα 1975, με το “Toys In The Attic” και τις ασταμάτητες περιοδείες από την ίδρυση τους, η Columbia επανέκδοσε το τραγούδι “Dream On”, καθώς και το ομώνυμο ντεμπούτο LP τους. Το “Dream On” έφτασε στην πρώτη δεκάδα των charts singles, φτάνοντας τελικά στο No.6 στο Billboard. Επιπλέον, το album “Aerosmith” επανεκδόθηκε επίσης, με μια εναλλακτική εικόνα στο εξωφύλλου, ένα αναθεωρημένο λογότυπο και τις λέξεις (Featuring “Dream On”), τυπωμένες στο εξώφυλλο. Οι νέες πωλήσεις του LP ώθησαν το πρώτο studio album του group ν’ ανέβει εκ νέου στα charts. Το πρώτο ακατέργαστο LP των Aerosmith χαρακτηρίζεται από έναν ασυμβίβαστο, βρώμικο Hard Rock ήχο, που στάζει επιρροές από Yardbirds, Rolling Stones, Humble Pie, Led Zeppelin και Free, ενώ, κρατά μια πρωτότυπη σκληρή street sleaze στάση. Δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση ότι το studio album καθ' όλη τη διάρκεια του, είναι γεμάτο με Hard Rock διακοσμητικά στοιχεία, υψηλής ενέργειας και κυκλοφόρησε μόλις τέσσερις μήνες μετά την υπογραφή συμβολαίου τους, με την Columbia Records. Το ντεμπούτο LP των Aerosmith είναι μια προσπάθεια για ένα νέο συγκρότημα που βρίσκει τα πόδια του πρωτη φορα στο studio, μετά από αρκετά χρόνια που έπαιζε οπουδήποτε θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν κάποιο live. Δημιουργήθηκαν το 1970 και το 1971 το συγκρότημα οριστικοποίησε τη σύνθεση του, άρχισε να κάνει παρέα, έγραφε τραγούδια και έπαιζε συναυλίες σε τοπικά clubs. Οι Joe Perry, Steven Tyler, Joey Kramer, ο Tom Hamilton και ο Brad Whitford, κέρδισαν γρήγορα τη φήμη ως ένα από τα πιο καυτά επερχόμενα συγκροτήματα Hard Rock, στη Βοστώνη. Το συγκρότημα ήθελε να είναι η Αμερικάνικη εκδοχή των Led Zeppelin και αυτή είναι μια αρκετά ακριβής περιγραφή του συγκροτήματος, μιας και το σκληρό Rock τους βασίστηκε στα πρώιμα Blues που ακούγονταν πραγματικά πολύ σαν Zeppelin. Το πρώτο τους album έπρεπε να ηχογραφηθεί γρήγορα αφού ο προϋπολογισμός, για αυτό το LP ήταν χαμηλός. Το συγκρότημα έπαιζε ήδη μαζί για δύο χρόνια και σχεδόν όλα τα τραγούδια παίζονταν τακτικά live, οπότε δεν ήταν μεγάλο πρόβλημα η ηχογράφηση των τραγουδιών στο studio. Το μόνο τραγούδι που δεν είχε παίξει live το συγκρότημα ήταν το “Dream On”, ένα τραγούδι που ο Tyler άρχισε να γράφει πριν υπάρξει το συγκρότημα. Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως single αλλά δεν ήταν μεγάλη επιτυχία, κυκλοφόρησε ξανά όμως ως single το 1976 και έγινε το πρώτο τους top.10 single. Το “Dream on”, είναι χωρίς αμφιβολία το πιο γνωστό τραγούδι από αυτό το album και ίσως ο κύριος λόγος που αυτό το LP κέρδισε διπλή πλατινένια μετά την κυκλοφορία του. Η μπαλάντα αυτή, είναι χωρίς αμφιβολία το μεγάλο hit αυτού του δίσκου, αλλά όχι και το μόνο καλό τραγούδι σε αυτήν την κυκλοφορία, τα σκληρά Rock τραγούδια… “Mama Kin” και “Make It” είναι κι αυτά highlights. Τα “Movin' Out” και “Somebody” είναι επίσης πολύ ωραία, άλλο μεγάλο highlight είναι το επικό Blues Rock “One Way Street”, που στην πραγματικότητα είναι ένα από τα πιο υποτιμημένα τραγούδια ολόκληρης της δισκογραφίας των Aerosmith.
(March-1974)
SIDE I: “Same Old Song And Dance”, “Lord Of The Thighs”, “Spaced”, “Woman Of The World”.
SIDE I: “S.O.S. (Too Bad)”, “Train Kept A-Rollin'”, “Seasons Of Wither”, “Pandora's Box”.
GROUP: Steven Tyler – Vocals, Joe Perry – Guitar, Brad Whitford – Guitar, Tom Hamilton – Bass and Joey Kramer – Drums.
Το δεύτερο studio album “Get Your Wings”, ήταν το πρώτο LP του group που κυκλοφόρησε και σε 8-track tape μορφή. Σε παραγωγή Jack Douglas, τα τραγούδια είναι πιο φωτεινά μέσω της μίξης των τεσσάρων καναλιών, με πολλά εφέ και πολύ πιο καθαρά, χάρη στον προηγμένο διαχωρισμό των τεσσάρων καναλιών ηχογράφησης. Ο Tyler και ο Perry έγραψαν το “Same Old Song And Dance”, το οποίο περιλαμβάνει ένα δυναμικό Blues Rock groove ήχο, τη σκληρή διασκευή του “Train Kept A-Rollin'” (Tiny Bradshaw), το ατμοσφαιρικό “Spaced” και το νηφάλιο “Seasons”, είναι που επωφελούνται περισσότερο στο album. Από το χαμηλού προϋπολογισμού ομώνυμο ντεμπούτο album τους, το “Get Your Wings” ήταν ένα μεγάλο άλμα προς τα εμπρός για τα κακά αγόρια από τη Βοστώνη. Ήταν το τελευταίο album πριν από την ανακάλυψη τους από το Hard Rock κοινό των ΗΠΑ, με τον ακόλουθο δίσκο τους “Toys In The Attic”. Αν και το album, δεν γνώρισε και τεράστια εμπορική επιτυχία όταν κυκλοφόρησε, από πολλούς όμως οπαδούς-θαυμαστές σε όλο τον κόσμο, θεωρείται ως μια από τις καλύτερες δισκογραφικές προσπάθειες τους, μαζί με τα… “Rocks” και “Toys In The Attic”. Το “Get Your Wings” είναι πράγματι ένα υπέροχο album και εξακολουθεί να είναι ένα από τα αγαπημένα albums από το συγκρότημα της Βοστώνης. Είναι ένα σαφές βήμα προς τα εμπρός από το ομώνυμο ντεμπούτο τους, τα τραγούδια γίνονται πιο βαριά και λιγότερο Βluesy, αλλά η επιρροή των Blues εξακολουθεί να ακούγεται σχεδόν σε κάθε τραγούδι. Κατά τη γνώμη μου, οι Aerosmith άλλαξαν ελαφρώς το στυλ τους και μας παρέδωσαν με το “Get Your Wings” το πρώτο τους Ηard Rock album, το οποίο είναι ένα σημαντικό και καθοριστικό δισκογραφικό έργο, για το Αμερικάνικο σκληρό Rock. Μαζί με το πρώτο LP των Montrose, τα πρώτα Grand Funk και τα δύο πρώτα albums των KISS. Το αγαπημένο μου, σε αυτό το album είναι η γρήγορη ερμηνεία του κλασικού R’n’R τραγουδιού “Train Kept A-Rollin’”, το οποίο έγινε επισης κλασικό και από τους Aerosmith. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι το “Same Old Song And Dance”, όπου η αργή Jazz επηρέασε το σκληρό Rock τραγούδι, άλλα υπέροχα τραγούδια είναι το γρήγορο και έξαλλο “S.O.S. (Too Bad), επίσης και το “Lord Of The Tights” είναι ένα υπέροχο τραγούδι. Το “Woman Of The World” είχε γραφτεί από το προηγούμενο συγκρότημα που συμμετείχε ο Steve Tyler, ενώ, τα αργά “Seasons Of Winter” και “Spaced” είναι αρκετά αξιοπρεπή. Το album δεν έχει ούτε μια αδυναμία και είναι ένα από τα πιο βρώμικα Hard Rock album όλων των εποχών, είναι ο δίσκος που άκουσα περισσότερο από όλο τον κατάλογο του group, (μαζί με το “Toys In The Attic”), και δε με κούρασε ποτέ στην ακρόαση του. Γιατί πολύ απλά η μουσική που υπάρχει μέσα στ’ αυλάκια του, ακούγεται ακόμη και σήμερα φρέσκια, παρόλο που κυκλοφόρησε πριν από περίπου 50 χρόνια.
(April-1975)
SIDE I: “Toys In The Attic”, “Uncle Salty”, “Adam's Apple”, “Walk This Way”, “Big Ten Inch Record”.
SIDE II: “Sweet Emotion”, “No More No More”, “Round And Round”, “You See Me Crying”.
GROUP: Steven Tyler – Vocals, Joe Perry – Guitar, Brad Whitford – Guitar, Tom Hamilton – Bass and Joey Kramer – Drums.
Κι έρχεται ο θρύλος που ονομάζετε “Toys In The Attic” (αυτό ήταν το πρώτο τους album που αγόρασα στα 1985)… ο δίσκος σε απογειώνει με μοναδικό και μεγάλο τρόπο, σας παρακαλώ αγοράστε τον… και στην συνέχεια, προχωρήστε κατευθείαν στο μαινόμενο LP “Rocks”, τη δολοφονική συνέχεια αυτής της ηχογράφησης. Και τα δύο albums είναι κλασικές ηχογραφήσεις σκληρού Rock από το μεγαλύτερο Rock 'N' Roll συγκρότημα (μαζί με τους KISS), της Αμερικής από τη θρυλική δεκαετία του 1970. Όλοι οι γνωρίζοντες, είναι εξοικειωμένοι με τα πιο δημοφιλή τραγούδια από το “Toys In The Attic”, αλλά η πραγματική δύναμη πίσω από αυτή την τρίτη studio κυκλοφορία των Aeromith, είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένας υπαινιγμός κακού υλικού. Δείτε λιγότερο γνωστά τραγούδια όπως τα… “Adams Apple”, “No More No More” και το εξαιρετικά βαρύ “Round And Round”, το οποίο διαθέτει έναν συντριπτικό, βομβιστικό ήχο που θυμίζει τους Led Zeppelin στα καλύτερα τους. Ο παραγωγός Jack Douglas, έφερε τα μέγιστα από το συγκρότημα, καθώς ετοίμασε τα θεμέλια για τα περισσότερα τραγούδια με έντονη δουλειά προπαραγωγής, πριν τους πάρει στο πασίγνωστα “Record Plant Studios” (NYC), για την ηχογράφηση του album. Το γεμάτο album είναι σταθερό Hard Rock από τη στιγμή που το γρήγορο 'n' furious ομότιτλο τραγούδι “Toys In The Attic”, ουρλιάζει από τα ηχεία μέχρι τη νότα κλεισίματος της συγκινητικής μπαλάντας “You See Me Crying”. Τέλειο Rock 'N' Fuckin' Roll o Steven Tyler ήθελε να ονομάσει το album “Love At First Bite”, το οποίο ήταν μια φράση από το τραγούδι “Adams Apple”, o Joe Perry αντέκρουσε με το όνομα “Rocks”, το οποίο καταψηφίστηκε, αλλά χρησιμοποιήθηκε εύστοχα για την επόμενη κυκλοφορία του συγκροτήματος, το 1976. Όπως και να ονομαζόταν άλλωστε το album, είναι ένα αριστούργημα του σκληρού Rock και λίγη σημασία έχει ο τίτλος. Οι Aerosmith, δεν θα μπορούσαν να κάνουν λάθος στα μέσα της δεκαετίας του 1970, το συγκρότημα παρέχει με αυτό το album, ένα soundtrack για την Hard Rock νεολαία των ΗΠΑ. Το album συνεχίζει να ακούγεται τόσο ζωντανό όσο την ημέρα που κυκλοφόρησε, τα δύο πρώτα τους LP, “Aerosmith” και “Get Your Wings”, προκάλεσαν αίσθηση και πούλησαν αρκετά καλά. Το συγκρότημα περιόδευσε εκτενώς για να καθιερώσει το όνομα του παγκοσμίως, για το λόγο αυτό, το τρίτο τους studio album, δημιουργήθηκε εν μέσω περιοδείας, γεγονός το οποίο ωφέλησε μόνο τον δίσκο, καθώς το συγκρότημα έκανε πρόβες και τα τραγούδια τα έγραφαν μόνοι τους. Λίγο αργότερα από την κυκλοφορία του δίσκου βγήκε και το επιτυχημένο single “Walk This Way”, που έδωσε άλλη ώθηση στο album, ο δίσκος θα πουλούσε συνολικά περίπου 11 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως όλα αυτά τα χρόνια, καθιστώντας το δεύτερο studio album με τις περισσότερες πωλήσεις του συγκροτήματος. Αλλά τώρα στη μουσική, αυτό το album θεωρείται από πολλούς οπαδούς-θαυμαστές ως το καλύτερο τους, επειδή έχει μερικά υπέροχα τραγούδια… ξεκινώντας από το “Walk This Way”, το οποίο χαρακτηρίζεται από ένα από τα πιο διάσημα riff στην Hard Rock ιστορία. Άλλα highlights του album, ήταν η συναισθηματική μπαλάντα “You See Me Crying”, το “Sweet Emotion” με το λαμπρό μπάσο του Tom Hamilton, το Hard Rocking “Round and Round” και επίσης, το “Uncle Salty”. Δεν μπορώ πραγματικά να πω άλλα τραγούδια, όπως το ομώνυμο τραγούδι “Toys In The Attic” ή το “Big Ten Inch Record”, γι' αυτό μου αρέσει το album, όσο και όλα τα 70’s δισκογραφικά τους έργα (με εξαίρεση το “Night In The Rats”), αλλά, όλα τα albums από την δεκαετία του 1970, εξακολουθούν να βρίσκουν το δρόμο τους προς το πικάπ μου, κάθε τόσο.
(May-1976)
SIDE I: “Back In The Saddle”, “Last Child”, “Rats In The Cellar”, “Combination”.
SIDE II: “Sick As A Dog”, “Nobody's Fault”, “Get The Lead Out”, “Lick And A Promise”, “Home Tonight”.
GROUP: Steven Tyler – Vocals, Joe Perry – Guitar, Brad Whitford – Guitar, Tom Hamilton – Bass and Joey Kramer – Drums.
Μετά την τεράστια επιτυχία του “Toys Ιn Τhe Attic”, τα κακά αγόρια πήγαν ξανά στο studio για να ηχογραφήσουν το “Rocks”, το τέταρτο studio albums τους. Το “Toys In The Attic” μετέτρεψε τους Aerosmith, σ’ ένα πρωτοποριακό σκληρό συγκρότημα που θα μπορούσε να γεμίσει τις μεγαλύτερες αρένες στις ΗΠΑ. Το συγκρότημα χρειαζόταν λίγο χρόνο για να συνδυάσει όλα τα τραγούδια και ο Tyler δυσκολευόταν να γράψει στίχους, αλλά δεν ήταν υπό πίεση γιατί μετά την επιτυχία της προηγούμενης κυκλοφορίας τους, η δισκογραφική τους εταιρεία τους έδωσε λίγο χρόνο. Μέχρι και σήμερα το “Rocks”, θεωρείται ως μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες του συγκροτήματος και ορόσημο για το είδος του Αμερικάνικου Ηard Rock και πράγματι αυτός ο δίσκος είναι πραγματικά κλασικός και διαχρονικός. Είναι ότι πιο βαρύ από οτιδήποτε άλλο έχει ηχογραφήσει το group, πριν η και μετά από αυτό το album, ο ακατέργαστος, άμεσος ήχος του δίσκου επηρέασε πολλά συγκροτήματα του σκληρού Rock, κυρίως στα 80’s. Αυτό, δείχνει πόσο σημαντικό είναι το “Rocks” για τη σκηνή του Hard Rock, είναι ένας δίσκος που παίζω ξανά και ξανά σε βινύλιο και δεν παλιώνει ποτέ. Το album έχει μια συλλογή από υπέροχα τραγούδια σκληρού Rock και δεν υπάρχει κανένα αδύναμο τραγούδι κι ούτε μπορεί να βρεθεί κάποιο κακό τραγούδι σε αυτόν τον δίσκο. Από το εναρκτήριο “Back Ιn Τhe Saddle” μέχρι την τελευταία μπαλάντα “Home Tonight”, είναι αν μη τι άλλο ένα τέλειο, υπέροχο album. Τα αγαπημένα μου είναι… το raw opener “Back In The Saddle” όπου η φωνητική απόδοση του Tyler είναι εξαιρετική, το σκληρό Rock “Nobody's Fault”, που είναι ίσως το πιο βαρύ song που έχει ηχογραφήσει ποτέ το group, τα δυνατά riff κυριαρχούν στο “Rats In The Cellar”, το funky “Last Child” και το πιασάρικο “Get The Lead Out”, αν και δίσκος έχει διάρκεια 35 λεπτά, οι κλωτσιές και τα δυνατά λικνίσματα είναι απανωτά. Οι Aerosmith, έκαναν στροφή και έσκασαν μύτη, με την τέταρτη ολοκληρωμένη προσπάθεια τους, το “Rocks”, ακριβώς όπως υπονοεί και ο τίτλος του LP, απογειώνονται σε όλη τη θορυβώδη ηχογράφηση του δυναμικού δίσκου, απαθανάτισαν την αστραπή μέσα σ’ ένα μπουκάλι… και τα αποτελέσματα είναι ολέθρια. Τα δυναμικά τραγούδια συγκεντρώθηκαν εύκολα από το συγκρότημα, μαζί με τον παραγωγό Jack Douglas (το ανεπίσημο έκτο μέλος), το group σημείωσε πρόοδο και αμέσως άρχισε να ασχολείται με το νέο υλικό. Οι Aerosmith δεν είχαν ξεπεράσει ακόμη τα ναρκωτικά και δεν είχαν κουραστεί και πολύ από τις ακραίες περιοδείες, το group ήταν ακόμη νέο, πεινασμένο και ωμό καθώς έβαζαν το “Rocks”. Η διαμαντένια σκληρή ηχογράφηση, που κυκλοφόρησε το 1976, έγινε το καυτό καλοκαιρινό soundtrack για party σε όλη την Αμερική, είναι μια κορυφαία στιγμή του συγκροτήματος, μια συλλογή τραγουδιών που είναι γεμάτα από βρώμικα riffs. Το “Rocks” είναι απερίσκεπτα επιθετικό, με απλά λόγια είναι δυναμικό Hard Rock… χρειάζεστε περαιτέρω αποδείξεις; Απλά σκεφτείτε πόσα συγκροτήματα από το Hard Rock κύμα της δεκαετίας του 1980, εκεί στο ηλιόλουστο Los Angeles έχτισαν τον ήχο τους, από την λατρεία τους για τους Aerosmith και το LP τους “Rocks”.
(December-1977)
SIDE I: “Draw The Line”, “I Wanna Know Why”, “Critical Mass”, “Get It Up”, “Bright Light Fright”.
SIDE II: “Kings And Queens”, “The Hand That Feeds”, “Sight For Sore Eyes”, “Milk Cow Blues”.
GROUP: Steven Tyler – Vocals, Joe Perry – Guitar, Brad Whitford – Guitar, Tom Hamilton – Bass and Joey Kramer – Drums.
Το “Draw The Line”, ήταν η πολύ-αναμενόμενη συνέχεια του δυναμικού, σκληρού “Rocks”, μετά από χρόνια εντατικών περιοδειών, ηχογραφήσεων και περισσότερων περιοδειών, αυτός ο κύκλος εργασιών άρχισε να επηρεάζει αρκετά τα κακά αγόρια. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η αυξημένη χρήση ναρκωτικών, το αλκοόλ και οι ενδομαχίες μεταξύ των μελών, ενώ, η δημιουργική τους διαδικασία δέχτηκε μεγάλο χτύπημα. Η συγγραφή τραγουδιών για το album έγινε με γρήγορους ρυθμούς και η δουλειά στο studio ξεπέρασε κατά πολύ τον προϋπολογισμό. Οι εγωισμοί άρχισαν να εμφανίζονται και ο μακροχρόνιος παραγωγός τους Jack Douglas, κουράστηκε από την έλλειψη επιθυμίας του συγκροτήματος να πάρει στα σοβαρά τις ηχογραφήσεις, του δίσκου. Οι ιστορίες από την διάρκεια των ηχογραφήσεων είναι θρυλικές, καθαρές στιγμές τύπου Spinal Tap. Τελικά, το “Draw The Line” χρειάστηκε τόσο πολύ για να ολοκληρωθεί, που το συγκρότημα ήταν στην πραγματικότητα στο δρόμο για να υποστηρίξει το album λίγους μήνες πριν το LP κυκλοφορήσει τελικά. Κατηγορήστε όσο θέλετε το συγκρότημα για τις διαχρονικές υπερβολές τους στο Rock 'N' Roll, όμως αυτή η επίσημη προωθητική έκδοση, ήταν μια καρικατούρα του group, με τσακισμένο το πρόσωπο του Joe Perry κι ένα άσχημο μειδίαμα. Άλλωστε, το δίδυμο Tyler/ Perry κέρδισε πραγματικά τον τίτλο των Toxic Twins (τοξικοί δίδυμοι), καθώς, δούλευαν το “Draw The Line”, όπου στην αργκό σημαίνει τράβα την γραμμή (κοκαΐνη). Το album ξεκινά δυναμικά με το “Draw The Line”, που ήταν μόνο ένα από τα τρία τραγούδια που γράφτηκαν αποκλειστικά από την ταλαντούχα, αλλά σπαταλημένη στα ναρκωτικά, ομάδα των Tyler και Perry. Οι Tyler και Perry, ήταν συνήθως πολύ ακατάλληλοι για να δουλέψουν εκτενώς σε νέο υλικό για το πέμπτο studio album του group. Ως εκ τούτου, το δημιουργικό φορτίο περιελάμβανε περισσότερες συνθετικές συνεισφορές από τους Tom Hamilton, Brad Whitford και Joey Kramer, καθώς και βοήθεια από εξωτερικές πηγές. Εκτός από το μαινόμενο ομότιτλο τραγούδι, άλλα κορυφαία τραγούδια από το “Draw The Line” περιλαμβάνουν το “Milk Cow Blues”, το φιλόδοξο “Kings And Queens”, το funky “Sight For Sore Eyes” και την κιθαριστική επίθεση του “Critical Mass”. Επιπλέον, το “Bright Light Fright” του κιθαρίστα Joe Perry, είναι προάγγελος της solo καριέρας του. Με απλά λόγια, το “Draw The Line” δεν ανταποκρίνεται στα πρότυπα που καθόρισαν οι Aerosmith σε προηγούμενες δισκογραφικές τους εκδόσεις. Ωστόσο, σε μια κάπως χαμένη κατάσταση, το συγκρότημα συνέχισε να μαγειρεύει καλή Hard Rock μουσική όταν οι πλανήτες ευθυγραμμίστηκαν. Οι θαυμαστές τους υπολόγιζαν μια πολύ πιο δυνατή προσπάθεια από το συγκρότημα μετά τη εξαιρετική σειρά των προηγούμενων album, αλλά δεν ήταν να γίνει… Το “Draw The Line” ήταν η αρχή του τέλους για το συγκρότημα στη δεκαετία του 1970, αυτό είναι το μεγάλο album για τα ναρκωτικά των Aerosmith. Tο συγκρότημα κάηκε στην κυριολεξία από τα ναρκωτικά, μετά τη μεγάλη περιοδεία του “Rocks”, αλλά αντί να κάνει ένα άξιο και απαραίτητο διάλειμμα, η δισκογραφική τους εταιρεία ήθελε να κυκλοφορήσει ένα άλλο studio album, γιατί πολύ απλά ήθελε να αρμέξει ξανά την αγελάδα, μετά τη μεγάλη επιτυχία των “Toys In The Attic” και “Rocks” και πρόσφερε στο συγκρότημα πολλά λεφτά αν έμπαινε ξανά στο studio. Έτσι το συγκρότημα άρχισε για άλλη μια φορά να γραφεί τραγούδια, αλλά όλα αυτά γινόντουσαν όλο και πιο δύσκολα, αφού είχαν ξεμείνει από ιδέες. Το 1977 ο εθισμός τους στα ναρκωτικά ξέφυγε από κάθε όριο κι από τα χέρια τους, αλλά από την άλλη καλώς ή κακώς χρειάζονταν τα ναρκωτικά για να επιβιώσουν μεταξύ περιοδειών-δίσκων-περιοδειών. Κάνουν όμως τα πράγματα χειρότερα, τα χρήματα που πήραν τους αποσπούσαν την προσοχή από το να επικεντρωθούν στη μουσική τους, επειδή ήθελαν μόνο να περάσουν καλά και με τα χρήματα μπορούσαν να διασκεδάσουν, όσο περισσότερο ήθελαν. Τελικά κατάφεραν να ηχογραφήσουν αρκετά τραγούδια για να κυκλοφορήσουν άλλο ένα studio album, όταν κυκλοφόρησε το “Draw The Line” το 1977, οι περισσότεροι fans-θαυμαστές ήταν απογοητευμένοι, κάτι που είναι κατανοητό γιατί κυκλοφόρησε μετά τα δύο ορόσημα του σκληρού Rock τα “Toys In The Attic” και “Rocks”. Αλλά ακούγοντας αυτό το album μετά από τόσα χρόνια, έχω την εντύπωση ότι είναι ελαφρώς υποτιμημένο και παραμελημένο, ακόμη και δύσκολο ως album έχει τις στιγμές του, δεν πλησιάζει όμως τα αγαπημένα του κοινού. Είναι ίσως το πιο βαρύ και σκοτεινό album τους, ίσως γιατί δυσκολεύονται πολύ όταν ηχογραφήθηκαν τα τραγούδια τους. Φυσικά δύο ή τρία τραγούδια πρέπει να θεωρηθούν ως filler, αλλά και πάλι ο δίσκος προσφέρει μερικές δολοφονικές περικοπές, όπως το σκληρό Rock “Draw The Line” και το βαρύ “Kings And Queens”, επίσης και τα “Milk Cow Blues”, “Get It Up”, “Critical Mass” και “Sight For Sore Eyes”, είναι αρκετά αξιοπρεπή.
(November-1979)
SIDE I: “No Surprize”, “Chiquita”, “Remember (Walking In The Sand)”, “Cheese Cake”.
SIDE II: “Three Mile Smile”, “Reefer Head Woman”, “Bone To Bone (Coney Island White Fish Boy)”, “Think About It”, “Mia”.
GROUP: Steven Tyler – Vocals, Joe Perry – Guitar, Brad Whitford – Guitar, Tom Hamilton – Bass and Joey Kramer – Drums.
Όλα τα σημάδια δείχνουν ότι το “Night In The Ruts” θα έπρεπε να είναι μια ολοκληρωτική καταστροφή, αφού όλα είχαν περάσει από μια σχεδόν πλήρη κατάρρευση κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του προηγούμενου άλμπουμ τους. Το οποίο ήταν ένα θολό album εμποτισμένο στα ναρκωτικά μέσα σ’ ένα σχεδόν ακατάλληλο χάος. Με την κυκλοφορία τούτου του album στα 1979, ήταν στο ναδίρ τους ως συγκρότημα και όμως… παρόλα αυτά, οι Aeromith κυκλοφόρησαν έναν δίσκο με μερικά από τα καλύτερα Hard Rock τραγούδια, που είχαν ηχογραφήσει ποτέ. Το album “Night In The Ruts” είναι ένα πραγματικό παράδοξο γεμάτο εκπληκτικά υπέροχες και εστιασμένες συνθέσεις από τεράστιο Hard Rock συναίσθημα, αλλά που δυστυχώς καμία δεν έκανε επιτυχία ή να αποτυπωθεί στην μνήμη του κοινού. Ας πούμε ότι το album “Night In The Ruts” φαίνεται, να είναι φοβερό… το “Think About It” είναι ένα από τα πιο βαριά τραγούδια της περιόδου των 70’s, το “Cheese Cake” και το “Three Mile Smile” είναι και τα δύο κλασικά. Το “Reefer Headed Woman” είναι καυτό και το “No Surprize” είναι σχεδόν ένα υπέροχο τραγούδι από όσα έχουν κάνει… Τ’ άλλα είναι δυστυχώς, άθλια ως τραγούδια και εμποδίζουν τον δίσκο να ανέβει ψηλά. Δεν μου αρέσει αυτό το album, αλλά η μουσική είναι προσωπική υπόθεση και αν όλοι πιστεύαμε αυτά που διαβάζαμε, θα ζούσαμε σε καλύβες από λάσπη, θα τρώμε ρίζες, θα περιμέναμε να πέσει ο ουρανός. Σίγουρα, το “Night In The Ruts” είναι το κατώτερο ολων των album του group. Οι Tyler/ Perry εχουν καψει τοσο την μύτη τους, που μάλλον δυσκολεύονταν να ξεχωρίσουν τη μια άκρη του ενός οργάνου από την άλλη και γι’ αυτό ο Perry και ο Whitford, έφυγαν αμέσως μετά την κυκλοφορία του album. Το “Night In The Ruts” δεν είναι ένα τόσο κακό album, αλλά απλά δεν σε αρπάζει και δεν σε κάνει να το ακούς ξανά και ξανά, όπως έκαναν τα όλα τα προηγούμενα album τους. Το εξώφυλλο είναι ακριβώς μέσα στην μουσική που επικρατούσε τότε στο στρατόπεδο των Aerosmith στα 1978-79, είναι λίγο γκρι, χωρίς χαρά, χωρίς έμπνευση και λασπώδη. Ο Steven Tyler δεν ακούγεται τόσο ακροβατικός όπως συνήθως και δεν υπάρχει τίποτα εδώ που να ταιριάζει με τη λαμπρότητα σπουδαίων παλιών τραγουδιών, είναι όλα τυπικά Aerosmith, αλλά δεν έχουν καμία εφεύρεση ή στυλ για να σε κάνουν να θέλεις να τα ακούς ξανά και ξανά. Δεν υπάρχουν πραγματικά κάποια ξεχωριστά τραγούδια εδώ, κομμάτια, ήταν ικανοί απλώς για λιγες ικανές και ελαφριές Hard Rock ‘N’ Roll μελωδίες. Το άκουσα πολλές φορές στα 80’s και μετά το άφησα στην άκρη σχεδόν μόνιμα, δυστυχώς, το “Night In The Ruts” αποδείχθηκε το τέλος μιας εποχής, με το συγκρότημα να διαλύεται καθώς ηχογραφούνταν αυτό το album. Πρέπει όμως οπωσδήποτε να αναρωτηθούμε αν είχαν τότε στα 1979, πολλά περισσότερα να μας δώσουν, δε νομίζω, φυσικά δεν συνιστάται η αγορά του, εκτός κι αν είσαι οπαδός του group.
BONUS
(October-1978)
SIDE I: “Back In The Saddle”, “Sweet Emotion”, “Lord Of The Thighs”, “Toys In The Attic”.
SIDE II: “Last Child”, “Come Together”, “Walk This Way”, “Sick As A Dog”.
SIDE III: “Dream On”, “Chip Away The Stone”, “Sight For Sore Eye”, “Mama Kin”, “S.O.S. (Too Bad)”.
SIDE IV: “I Ain't Got You”, “Mother Popcorn”, “Train Kept A-Rollin'/ Strangers In The Night”.
GROUP: Steven Tyler – Vocals, Joe Perry – Guitar, Brad Whitford – Guitar, Tom Hamilton – Bass and Joey Kramer – Drums.
Ηχογραφημένο μεταξύ των ετών 1977 και 1978 στις ΗΠΑ. Στα 1978 με τα καλύτερα τους album να έχουν ήδη κυκλοφορήσει, οι Aerosmith (ένα τόσο αδικημένο συγκρότημα του Hard Rock), αποφάσισαν να βγάλουν ένα διπλό live album. Ένας από τους λόγους που τους ώθησαν στην κίνηση αυτή, ήταν ένας αληθινός κατακλυσμός από πειρατικούς (bootleg) live δίσκους, που είχαν κυκλοφορήσει μέχρι τότε και αγοράζονταν εν ριπή οφθαλμού από τους οπαδούς τους. Έτσι λοιπόν, έβγαλαν ένα διπλό live βινύλιο με τον τίτλο “Live! Bootleg”. Να σημειωθεί μάλιστα, ότι συμπεριέλαβαν και δύο τραγούδια το “Mother Pop Corn” και το “I Ain’t Got You”, που τους τα είχαν στείλει οπαδοί τους σε κασέτα από πειρατική ηχογράφηση, από το ραδιοφωνική μετάδοση ενός live από το 1973. Στα highlights του album περιλαμβάνεται το επικό “Train Kept-A-Rollin” που έκλεινε τις συναυλίες τους και το “Walk This Way” με το talk-box του Joe Perry. Η διασκευή του ”Come Together” (Beatles) μάλλον χάνει, ενώ, θα μπορούσαν να βάλουν το θαυμάσιο “Helter Skelter” που συχνά έπαιζαν live εκείνη την εποχή στη σκηνή. Όλα αυτά, όμως, δεν είναι παρά ελάσσονες αντιρρήσεις σ’ ένα κατά τ’ άλλα μυώδες ιστορικό και διαχρονικό live album. Από τις πρώτες μέρες της ταραχώδους πτήσης της των Aerosmith μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1970, μπορούσατε πάντα να στοιχηματίζετε ότι θα διέσχιζαν τις τεράστιες Ηνωμένες Πολιτείες και θα χτυπιόντουσαν σε club, αίθουσες και αρένες. Ανεξάρτητα από το πού θα εμφανίζονταν ή με ποιον. Το 1978, έχοντας μαζέψει ένα πολύ πλούσιο υλικό, μετά την κυκλοφορία πέντε δυνατών studio albums, αποφάσισαν να θέσουν σε κυκλοφορία ένα live album. Το album είναι ένα πολύ ιδιαίτερο live album, καθώς περιλαμβάνει τραγούδια από διαφορετικές συναυλίες, τα περισσότερα από τα οποία ηχογραφήθηκαν μεταξύ 1977 και 1978, όταν το συγκρότημα ήταν πολύ μέσα στα ναρκωτικά, αλλά ήταν ακόμη σε θέση να εκτελούν συναυλίες κάθε βράδυ. Το συγκρότημα διάλεξε την καλύτερη εκδοχή κάθε τραγουδιού και τα έβαλε όλα μαζί και το κυκλοφόρησε ως διπλό δίσκο, ακόμη και τα πιο δύσκολα τραγούδια βγήκαν από διαφορετική συναυλία, η λίστα των τραγουδιών του live είναι παρόμοια με τη λίστα από τα live που είχαν το 1977. Όπως ανέφερα τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν σε διαφορετικές συναυλίες και η ποιότητα του ήχου δεν είναι πάντα εξαιρετική, αλλά το album εξακολουθεί να ροκάρει πολύ δυνατά. Οι Aerosmith ήταν ένα από τα καλύτερα live συγκροτήματα της δεκαετίας του 1970 και οι εμφανίσεις των τραγουδιών στον δίσκο είναι πολύ ενεργητικές. Αλλά αυτό που μου αρέσει σε αυτό το album, είναι ότι οι ηχογραφήσεις είναι ακατέργαστες και ότι το συγκρότημα δεν έβαλε υπερβολικά overdubs και δεν τους ένοιαζε αν κάτι δεν ακουγόταν τέλειο, είναι σκληρό Rock ‘N’ Roll και κυκλοφόρησαν το album όπως ήταν. Λόγω της έλλειψης οποιασδήποτε επίσημης live κυκλοφορίας, τα παράνομα πειρατικά bootlegs των Aerosmith ήταν περιζήτητα στα τέλη της δεκαετίας του 1970, έτσι το συγκρότημα και η δισκογραφική εταιρεία ήθελαν να κυκλοφορήσουν ένα επίσημο live album, αλλά και το εξώφυλλο του δίσκου φαίνεται σα να είναι επίσης μια ανεπίσημη κυκλοφορία. Όπως είπα, μου αρέσει πολύ αυτό το album, το οποίο περιλαμβάνει πολλές ακατέργαστες και Hard Rocking live εκδοχές των αγαπημένων μου μελωδιών του group. Τα τραγούδια από αυτό το album που μου αρέσουν περισσότερο είναι τα… “Back In The Saddle”, το “Last Child”, μία από τις πρώτες εκδοχές του “Chip Away The Stone”, το γρήγορο “S.O.S. (Too Bad)”, το “Lord Of The Tights”, “Sweet Emotions” και το “Train Kept A-Rollin’”. Ας δούμε τώρα, που ηχογραφήθηκε το κάθε τραγούδι ξεχωριστά… Τα “Mother Pop Corn” και “I Ain’t Got You”, ηχογραφηθήκαν live στις 20 Μαρτίου του 1973 (Boston). Τα “Back In The Saddle”, “Sick As A Dog”, “Mama Kin” και “S.O.S. (Too Bad)”, στις 4 Ιουλίου του 1977 (Indianapolis). Τα “Sweet Emotion” και “Lord Of The Thighs”, στις 23 Μαρτίου του 1978 (Chicago). Το “Toys In The Attic”, στις 28 Μαρτίου του 1978 (Boston), το “Last Child”, στις 9 Αυγούστου του 1978 (Boston), το “Come Together”, στις 21 Αυγούστου του 1978 (Waltham). Τα “Walk This Way” και “Train Kept A-Rollin'/ Strangers In The Night”, στις 2 Απριλίου του 1978 (Detroit). Το “Dream On”, στις 3 Ιουλίου του 1977 (Louisville), το “Chip Away The Stone”, στις 8 Απριλίου του 1978 (Santa Monica), το “Sight For Sore Eyes”, στις 24 Μαρτίου του 1978 (Columbus) και τέλος, το “Draw The Line”, στις 26 Μαρτίου του 1978 (Philadelphia).
Επισήμανση:
Η παρουσίαση των δίσκων, έγινε κατόπιν ακρόασης στο φυσικό τους προϊόν (LP) και όχι σε mp3, digital, download και λοιπές αηδίες, που μας (σας) γεμίζουν με αέρα κοπανιστό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου