JUKE-BOX
AOR HERO
Ένα χρόνο μετά το ντεμπούτο album των Boston το 1976, επαναπροσδιορίζοντας κυριολεκτικά το μελωδικό Hard Rock, ήρθαν στο επίκεντρο και οι Foreigner παρουσίασαν το πρώτο τους προσιτό LP με καθαρά, διατυπωμένα τραγούδια. Σε αντίθεση με τους Βωστονέζους, δεν χρειάστηκαν παρά πολλά χρόνια για να ηχογραφήσουν τα τραγούδια τους, για την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά. Με επικεφαλής τον τραγουδιστή Lou Gramm (Louis Andrew Grammatico) και δημιούργημα του κιθαρίστα Mick Jones, το συγκρότημα έγινε αναπόσπαστο του μελωδικού Hard Rock/ AOR, καθώς το μελωδικό πρώτο τους LP “Foreigner” σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Από το 1977, οι Foreigner έχουν κερδίσει με τη συνεισφορά τους, τέλειες ηχογραφήσεις και ασφαλείς για το FM Rock ραδιόφωνο επιτυχίες, παρά τις πολυάριθμες αλλαγές μελών, όλα αυτά τα χρόνια. Ενώ, μέχρι και σήμερα, ο Jones παραμένει το μοναδικό εναπομείναν μέλος από την αρχική σύνθεση του συγκροτήματος κι έχουν κυκλοφορήσει 9 studio albums. Ο επιδραστικός Βρετανός κιθαρίστας Mick Jones (ex-Spooky Tooth), άλλος ένας Βρετανός κιθαρίστας ονόματι Ian McDonald (ex-King Crimson), αλλά κι ένας Αμερικανός τραγουδιστής ονόματι Lou Gramm (ex-Black Sheep), ενώθηκαν για να σχηματίσουν αυτό το Βρετανικό-Αμερικανικό Hard Rock συγκρότημα, στην Νέα Υόρκη το 1976. Δεδομένου ότι οι Jones, McDonald και Dennis Elliott ήταν Βρετανοί και οι Gramm, Al Greenwood και Ed Gagliardi ήταν Αμερικανοί, ο Jones σκέφτηκε το όνομα του συγκροτήματος, Foreigner. Το ομώνυμο ντεμπούτο album τους (1977), ήταν το πρώτο από τα τέσσερα συνεχόμενα albums που έλαβαν τουλάχιστον 5 πλατινένιες πιστοποιήσεις δίσκων στις ΗΠΑ. Το “Foreigner” έφτασε δύο φορές ως το Top.10, ενώ, τα “Feels Like The First Time” και “Cold As Ice” ήταν και οι δύο πρώτες τους μεγάλες επιτυχίες. Το επόμενο LP “Double Vision” (1978), ήταν ακόμη πιο δημοφιλές και έφτασε στο Νο.3 με δύο επιτυχίες, το ομώνυμο τραγούδι “Double Vision” και το “Hot Blooded”. Το τρίτο album “Head Games” (1979), έφτασε στο Νο.5 και απέφερε δύο singles στο Top.20, συμπεριλαμβανομένου του ομώνυμου τραγουδιού “Head Games” και του “Dirty White Boy”. Το album “4” (1981) των Foreigner έφτασε στο Νο.1 για 10 εβδομάδες στις ΗΠΑ, αυτό ο δίσκος σηματοδότησε την απόλυτα μεγάλη επιτυχία του συγκροτήματος κι εκτός των ΗΠΑ. Τρία από τα singles του δίσκου, σημείωσαν επιτυχία… το “Urgent” έφτασε στο Νο.1, η μπαλάντα “Waiting For A Girl Like You”, έφτασε στο Νο.2 και ο ύμνος τους “I Want To Know What Love Is” που έφτασε κι αυτό μέχρι το Νο.1. Το πιο δημοφιλές album του συγκροτήματος, ήταν το “Agent Provocateur” (1984), έφτασε κι αυτό στο Νο.1. Μετά από ένα διάλειμμα 3 χρόνων, οι Foreigner κυκλοφόρησαν το “Inside Information” (1987), το οποίο, παρά τις επιτυχίες “Say You Will” και “I Don’t Want To Live Without You”, σημείωσε σημαντική πτώση στις πωλήσεις, σε ευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ. Στα επόμενα albums του συγκροτήματος η ποιότητα άρχισε σταδιακά να πέφτει, στο “Unusual Heat” (1991) με τον Gramm να απουσιάζει λόγω της στροφής του συγκροτήματος στα πολλά συνθεσάιζερ. Στο “Mr. Moonlight” (1994) ο Gramm επιστρέφει και πάλι στα φωνητικά, ενώ, στο “Can’t Slow Down” (2009) πάλι χωρίς τον Gramm, δεν σημείωσαν τις τεράστιες εμπορικές επιτυχίες, των 70’s των 80’s. Αντίθετα, με πάνω από 80 εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων 37 εκατομμυρίων στις ΗΠΑ, οι Foreigner είναι ένα από τα συγκροτήματα με τις καλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών. Υιοθετώντας ως group, μια πολύ πιο σύνθετη προσέγγιση στον ήχο, στον στίχο και στο μουσικό στυλ από ότι άλλοι Hard Rock/ AOR συνάδελφοι τους, το σχήματα θεωρείτε και δικαίως ως ένα τα μεγαλύτερα κι ένα τα καλύτερα του κινήματος του AOR. Πρωτοπόροι στο είδος τους, που όμως έχει τις ρίζες του στις καλές μορφές του σκληρού Rock, όπως έκαναν και άλλα σχήματα της εποχής τους. Φυσικά, δεν είναι το μόνο που έπαιξε καλή AOR μουσική, αλλά είναι τουλάχιστον κι αυτοί ως επιτομή του είδους. Αν και το AOR παρουσίασε μια πτώση στη δημοτικότητα του, περίπου εκεί στην δεκαετία του 1990, υπήρξε μια σχετική μικρή αναβίωση θα έλεγα τα τελευταία 15-20 χρόνια, χωρίς όμως να έχει την αίγλη και τη δημοτικότητα που είχε στις δύο δεκαετίες που μεσουρανούσε του 1970 και του 1980… Δυστυχώς, όμως όλα αυτά τα νέα συγκροτήματα των τελευταίων ετών του AOR, δεν μπόρεσαν και δεν έφτασαν ποτέ σε δημοτικότητα, όσο κι αν προσπάθησαν, τα αντίστοιχα των 70’s και 80’s…
FOREIGNER
70’s & 80’s STUDIO ALBUMS
ONE-BY-ONE
(March-1977)
SIDE I: “Feels Like The First Time”, “Cold As Ice”, “Starrider”, “Headknocker”, “The Damage Is Done”.
SIDE II: “Long, Long Way From Home”, “Woman Oh Woman”, “At War With The World”, “Fool For You Anyway”, “I Need You”.
GROUP: Lou Gramm – Vocals, Mick Jones – Guitar, Ian McDonald – Guitar, Ed Gagliardi – Bass, Dennis Elliott – Drums and Al Greenwood – Keyboards.
Το ομώνυμο ντεμπούτο LP των Foreigner, κυκλοφόρησε το 1977 κι ένα χρόνο αργότερα, το εξαμελές συγκρότημα, εμφανίστηκε πάνω στην σκηνή του τεράστιου festival “California Jam II”, μαζί με τους Aerosmith, τον Ted Nugent, τους Heart. Εκεί, στην ηλιόλουστη Νότια Καλιφόρνια, το συγκρότημα απέδειξε ότι ήταν κάτι περισσότερο από μια εμπειρία μέσα σε αυτήν την υπέροχη μουσική νύχτα. Το album “Foreigner”, ήταν ένα έτοιμο AOR δισκογραφικό έργο, σημείωσε μεγάλη επιτυχία μόλις κυκλοφόρησε στα ράφια των καταστημάτων, χάρη στην έντονη μουσική εναλλαγή του group και στα τρία singles που έφτασαν ως το top.20. Ο δίσκος περιελάμβανε δύο big-hit επιτυχίες στο top.10, όπως τα “Feels Like The First Time” και “Cold As Ice”, ενώ, το album ανέβηκε στο νούμερο τέσσερα στο Billboard. Όπως και το ντεμπούτο LP των Boston (1976), οι Foreigner όρισαν το AOR, σε αντίθεση με τις καθυστερήσεις στις ηχογραφήσεις που υπέστησαν οι Boston στα μέσα της δεκαετίας του 1970, οι Foreigner δεν χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να ηχογραφήσουν τα τραγούδια για την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά. Το album “Foreigner” περιλαμβάνει εκτός των επιτυχιών και τα ατμοσφαιρικά “Starrider” (όπου τραγουδά ο Mick Jones), “Long, Long Way From Home”, “Headknocker” και το “At War With The World”, που βρίσκονταν πίσω από τα mega hit-singles. Το ντεμπούτο των Foreigner, είναι ένα από τα album-ορόσημο στην ιστορία του Hard Rock και είναι επίσης ένα από τα σπουδαιότερα ντεμπούτο album στην ιστορία της Rock, από οποιοδήποτε Rock συγκρότημα. Το group είναι ένα από τα λίγα συγκροτήματα που τα κατάφεραν όλα ακριβώς σωστά από την αρχή, τις καριέρας τους. Και εξαιτίας αυτού του γεγονότος, ότι αυτό το album είναι ένας ομαλός και απρόσκοπτος συνδυασμός Hard Rock μεγαλοπρέπειας και δύναμης με την AOR σύνθεση των τραγουδιών και μελωδιών, τους χάρισε την αιώνια εχθρότητα των ηλιθίων κριτικών και των σνομπ ελιτιστών οπαδών. Αλλά, τους κέρδισε επίσης, παντού σε όλο τον κόσμο, την αγάπη πλήθους οπαδών του Hard Rock, κυρίως λόγω της καθαρής δύναμης και της ακουστικότητας των τραγουδιών τους. Το τραγούδι “Feels Like The First Times” καθιερώνει τους Foreigner, ως ένα κορυφαίο Hard Rock συγκρότημα από την αρχή, είναι ένας ύμνος με απίστευτες μελωδίες, επίσης το “Cold As Ice” είναι μια καθαρή ιδιοφυΐα και τόσο πιασάρικο. Το “Headknocker” είναι εύκολα το πιο δύσκολο τραγούδι του album, αλλά ροκάρει απίστευτα, το “The Damage Is Done” είναι μια mid-tempo λαμπρότητα, το “Long, Long Way From Home” είναι μια τέλεια ισορροπία μεταξύ Hard Rock και ομαλότητας, σαν ένα σφηνάκι δυνατού whiskey. Το “Woman Oh Woman” είναι επίσης, ένα εξαιρετικό τραγούδι, το “At War With The Word” θα έλεγα ότι είναι εγκληματικά υποτιμημένο και το “Fool For You Anyway” είναι απλά τέλειο. Αν ένα album άξιζε ποτέ πέντε αστέρια, τότε σίγουρα ήταν αυτό… Παρά το γεγονός ότι οι Foreigner έκαναν μεγάλη επιτυχία το 1977, το συγκρότημα αγνοήθηκε στα βραβεία Grammy, όταν η Debby Boone ψηφίστηκε ως η καλύτερη νέα καλλιτέχνης της χρονιάς. Προς τιμήν του συγκροτήματος, δεν υπήρξε καμία πτώση στη δεύτερη χρονιά του, παρά την επίθεση του Punk και του Νew Wave που άρχισε να κυριαρχεί. Τι ντεμπούτο, αυτό είναι κλασικό και ωμό Hard Rock LP, στα καλύτερα του, αυτό είναι ένα ακόμη LP που απέδειξε ότι το σκληρό Rock ‘N’ Roll δεν ήταν νεκρό στα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1970, το παροιμιώδες μεσαίο δάχτυλο στην Pop/ Disco. Οι θερμόαιμοι Foreigner εκμεταλλεύτηκαν την ορμή του ομώνυμου, τετραπλά πλατινένιου ντεμπούτου album τους, με την κυκλοφορία του “Double Vision” το 1978, που είχε κι αυτό μεγάλες πωλήσεις…
(June-1978)
SIDE I: “Hot Blooded”, “Blue Morning, Blue Day”, “You're All I Am”, “Back Where You Belong”, “Love Has Taken Its Toll”.
SIDE II: “Double Vision”, “Tramontane”, “I Have Waited So Long”, “Lonely Children”, “Spellbinder”.
GROUP: Lou Gramm – Vocals, Mick Jones – Guitar, Ian McDonald – Guitar, Ed Gagliardi – Bass, Dennis Elliott – Drums and Al Greenwood – Keyboards.
Πριν από την κυκλοφορία του ομώνυμου πρώτου τους album, το οποίο είχε σημειώσει υψηλές πωλήσεις, το συγκρότημα δεν είχε εμφανιστεί ποτέ live μπροστά σε κοινό. Με δύο επιτυχημένες συνθέσεις ως επιτυχίες “Cold As Ice” και “Feels Like The First Time” και το προσιτό άλμπουμ “Foreigner”, το συγκρότημα έκανε περιοδείες για έναν ολόκληρο χρόνο για να υποστηρίξει την ηχογράφηση του, στα 1977. Μόλις τελείωσε η μακρά πορεία της περιοδείας για πρώτη φορά, το ζητούμενο ήταν να μια δεύτερη δισκογραφική επιτυχία, η επιτυχία του πρώτου LP δεν καθησύχασε καθόλου τα μέλη του συγκροτήματος. Με τον Jones να ηγείται της σύνθεσης των τραγουδιών, όπως ακριβώς είχε κάνει την αρχική προσπάθεια για το LP “Foreigner”, το συγκρότημα κατάφερε να βασιστεί στην πρώτη του προσπάθεια και να ανεβάσει το στυλ του σε νέα ύψη. Πίσω από τα τρία single που έφτασαν στο top.20, η δεύτερη ηχογράφηση του συγκροτήματος το “Double Vision”, έφτασε στο No.3 στο Billboard. Κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1978, το album σημείωσε μεγάλη επιτυχία κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών και προκάλεσε τους συναδέλφους της δισκογραφικής εταιρείας, αφού ξεπέρασε και το album “Some Girls” των Rollings Stones, ως το πιο δημοφιλές album για αρκετές εβδομάδες. Σε παραγωγή του Keith Olsen, το “Double Vision” ξεκινά δυναμικά μέσω του “Hot Blooded”, το τετράλεπτο εναρκτήριο τραγούδι του LP κυκλοφόρησε ως το προκαταρκτικό single του δίσκου, το οποίο ανέβηκε έως το Νο.3, για να ξεπεραστεί όμως από τις πωλήσεις του ομώνυμου τραγουδιού, το οποίο εκτοξεύτηκε στη δεύτερη θέση των charts. Το τρίτο single που βγήκε από το πολύ-πλατινένιο album, ήταν το μελαγχολικό τραγούδι “Blue Morning, Blue Day”. Το LP επίσης, τονίζεται από το “Tramontane”, ένα στροβιλιζόμενο ορχηστρικό κομμάτι με κυρίαρχα τα πλήκτρα, καθώς και το κολλητικό “Love Has Taken Its Toll” και το “Spellbinder” που κλείνει το album. Γενικά το “Double Vision”, είναι λίγο ελαφρώς πιο αδύναμο από το ντεμπούτο, τόσο ελαφρώς όμως που δεν του δίνεις σημασία και η δεύτερη αυτή δισκογραφική βουτιά του συγκροτήματος είναι σχεδόν τέλεια και τα τέσσερα πρώτα albums των Foreigner, είναι απλά κλασικά και τα συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους. Tο “Double Vision”, είναι ένας αξιέπαινος δίσκος και εκπληκτικά ποικίλος δίσκος, με καλές μελωδίες από την αρχή μέχρι το τέλος, κάποια τραγούδια έχουν υμνική χροιά και ρυθμικά riffs, ενώ, έχουν και εξαιρετικές ραδιοφωνικές Hard Rock στιγμές. Υπάρχουν τραγούδια με μια σχεδόν Country Rock ατμόσφαιρα και ακούγονται αρκετά καλά επειδή προσθέτουν μια ποικιλόμορφη μουσική αίσθηση. Εγώ, απόλαυσα στο να ακούω το “Double Vision” κάθε στιγμή, γιατί ήταν πραγματικά απολαυστικά μοναδικά σε πολλά σημεία, αλλά πρέπει να επαινέσω και τον Lou Gramm εδώ, ο οποίος, παρά το γεγονός ότι είχε μια πολύ δυνατή φωνή, ξέρει πότε να ξεσπάσει δυνατά αλλά και πότε να υποχωρήσει, χωρίς να κουράσει ή να φαλτσάρει... Αυτή ήταν και η τελευταία ηχογράφηση με τον μπασίστα Ed Gagliardi στην σύνθεση, ο οποίος αργότερα θα αντικατασταθεί από τον Rick Wills. Το “Tramontane” είναι το μόνο ορχηστρικό κομμάτι που έχουν κυκλοφορήσει το συγκρότημα μέχρι σήμερα σε studio album, ενώ, ο Mick Jones κάνει τα φωνητικά στα “Back Where You Belong” και “I Have Waited So Long”.
(September-1979)
SIDE I: “Dirty White Boy”, “Love On The Telephone”, “Women”, “I'll Get Even With You”, “Seventeen”.
SIDE II: “Head Games”, “The Modern Day”, “Blinded By Science”, “Do What You Like”, “Rev On The Red Line”.
GROUP: Lou Gramm – Vocals, Mick Jones – Guitar, Ian McDonald – Guitar, Rick Willis – Bass, Dennis Elliott – Drums and Al Greenwood – Keyboards.
Καθώς η Αμερική βασανιζόταν από τον στάσιμο πληθωρισμό και το Punk και το New Wave ήταν σε πλήρη ανάπτυξη, οι Foreigner κυκλοφόρησαν το τρίτο studio LP τους, “Head Games”. Όπως και τα δύο προηγούμενα albums του συγκροτήματος, το ομώνυμο ντεμπούτο και το επιτυχημένο “Double Vision”, έτσι και στο “Head Games”, έδωσαν για άλλη μια φορά έμφαση στη μελωδική AOR μουσική. Σε μια προσπάθεια να καταπολεμήσουν τις συνεχείς επιθέσεις εναντίον τους, που κάποιοι δίσκο κριτικοί (γελάτε φραγκόκοτες)… ισχυρίζονταν ότι ήταν απλώς ένα άκαμπτο, εταιρικό συγκρότημα, που ακουγόταν πολύ στιλβωμένο. Ο κιθαρίστας Mick Jones και ο τραγουδιστής Lou Gramm προσπάθησαν να ενσωματώσουν μια πιο σκληρή Rock ατμόσφαιρα, όταν έγραφαν τα τραγούδια για το album “Head Games”. Το πρώτο τραγούδι του δίσκου το “Dirty White Boy”, φέρνει μια σκληρή στάση δρόμου, ωστόσο, η πλειοψηφία των τραγουδιών του “Head Games” συνεχίζει την παράδοση των καθαρά δημιουργημένων Hard Rock/ AOR τραγουδιών που κυριάρχησαν και στα προηγούμενα δύο LP, παρά το κάπως αμφιλεγόμενο εξώφυλλο για την δεκαετία του 1970. Το “Head Games” έφτασε στο Νο.12 και ήταν σε παραγωγή του Roy Thomas Baker, ηχογραφήθηκε με τον μπασίστα Rick Wills να αναλαμβάνει τη θέση του αποχωρούντος Ed Gagliardi. Μετά την παγκόσμια περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, αλλά δύο επιπλέον μέλη του συγκροτήματος αποχώρησαν, οι Ian McDonald και Al Greenwood. Παρόλο που το album ανέβηκε στα charts top five και έγινε πολύ-πλατινένιο, θεωρήθηκε απογοήτευση από τους μεγάλους της Atlantic Records… Η προσιτή συλλογή των δέκα τραγουδιών του εν λόγο δίσκου, περιλαμβάνει τα καπως Funky Rock… “Women”, “Love On The Telephone”, “Seventeen” και το προκλητικό ομώνυμο τραγούδι “Head Games”. Το “I'll Get Even With You” ακούγεται σαν να αναπτύχθηκε ως μια συγχώνευση παλαιότερων τραγουδιών του συγκροτήματος, ενώ, η δουλειά στα πλήκτρα φέρνουν στον νου, τον Greg Giuffria (Angel). Το κύριο δυναμικό στοιχείο του δίσκου, είναι θαμμένο στο τέλος του LP, καθώς το συγκρότημα επιταχύνει με το σκληρό τραγούδι “Rev On The Red Line”. Εμπνεύστηκαν το τραγούδι, από την αγάπη του Gramm για τα muscle cars που καίνε τα λάστιχα τους σε drag racing αργά το βράδυ, με τις βελόνες καρφωμένες στο 100%, το “Rev On The Red Line” ξεκινά με ένα γρήγορο ρολό τυμπάνων, το οποίο δίνει τη θέση του σ’ ένα μεταδοτικό groove, που ολοκληρώνεται από τους στίχους. Αυτό το τρίλεπτο τραγούδι, κυκλοφόρησε για καυτές καλοκαιρινές βόλτες τη νύχτα, ενώ, εσύ θα είσαι ακόμα εδώ, εγώ θα έχω φύγει… Γενικά το “Head Games”, μπορεί να μην είναι και τόσο σπουδαίο όσο το ντεμπούτο, αλλά παραμένει ένα αριστούργημα σκληρού Rock, με μια θανατηφόρα αιχμηρή AOR χροιά. Το τρίτο studio album των Foreigner, είναι μια απίστευτη πινελιά από Hard Rock, γιατί το εναρκτήριο τραγούδι “Dirty White Boy” είναι τόσο πιασάρικο όσο και σκληρό, σκληρό και κακό, γιατί πάλλεται με φωτιά και ενέργεια. Το “I'll Get Even With You” είναι ένα ηχηρό, θορυβώδες αλλά και στιβαρό Hard Rock, όπως και το θλιβερά υποτιμημένο “The Modern Day”. Το “Seventeen” είναι μια σκληρή γροθιά, το “Blinded By Science” είναι μελαγχολικό και θαυμαστό, αλλά το “Rev On The Red Line” είναι απλά επικό. Τούτο το album το συνιστώ ανεπιφύλακτα, σηματοδότησε όμως και την εμφάνιση του νέου μπασίστα Rick Wills (ex-Jokers Wild, Roxy Music και Small Faces) ο οποίος αντικατέστησε τον Ed Gagliardi (όπου απολύθηκε από το συγκρότημα), ενώ, ήταν και το τελευταίο album με τα ιδρυτικά μέλη Ian McDonald και Al Greenwood, οι οποίοι θα έφευγαν από το συγκρότημα μετά την ηχογράφηση και την περιοδεία που ακολούθησε. Το “Head Games” είναι επίσης, το τελευταίο album των Foreigner, που περιλαμβάνει φωνητικά από τον κιθαρίστα Mick Jones στο “The Modern Day”.
(July-1981)
SIDE I: “Night Life”, “Juke Box Hero”, “Break It Up”, “Waiting For A Girl Like You”, “Luanne”.
SIDE II: “Urgent”, “I'm Gonna Win”, “Woman In Black”, “Girl On The Moon”, “Don't Let Go”.
GROUP: Lou Gramm – Vocals, Mick Jones – Guitar, Rick Willis – Bass and Dennis Elliott – Drums.
Το τέταρτο LP των Foreigner με τον τίτλο “4”, θα έπρεπε να ονομαστεί ίσως απλά “4-διαμορφωμένος”… ήταν ο δίσκος με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στα 1981 κι αφορά τις αξίες του AOR και το παίζεις με μοναδική ασφάλεια. Με τον περιζήτητο Robert John Lange (“Mutt” για τους περισσότερους), να κρατάει την παραγωγή το συγκρότημα έχει περιοριστεί σε κουαρτέτο, το “4” συγκρατείται από έναν δυστυχώς, αποστειρωμένο ήχο και ηλεκτρονικό εφέ τυμπάνων. Γιατί “4”;… γιατί είναι το τέταρτο studio album του group και το συγκρότημα είναι πια τεσσάρων μελών, με guest τον Tom Dolby στα keyboards. Ο Mutt εδώ, απλώς προθερμαινόταν για την επερχόμενη studio δουλειά του, που θα έκανε με τους κάποτε δυνατούς και περήφανους Def Leppard. Το τελικό αποτέλεσμα στο “4”, είναι μια λαμπερή, εμπορική ηχογράφηση από τον τραγουδιστή Lou Gramm και τον κιθαρίστα Mick Jones (μαζί με τους άλλους δύο), που στερείται από το dirty white boy σκληρό Rock 'N' Roll. Ξεκινώντας το album, με τη δύναμη του “Night Life” και το καυτό καλοκαιρινό hit-single “Urgent”, με τον Junior Walker στο σαξόφωνο, είναι η κύρια κινητήρια δύναμη από το “4”. Το album ήταν γεμάτο με τραγούδια έτοιμα για FM Rock ραδιόφωνο, όπως η εύγευστη μπαλάντα “Waiting For A Girl Like You” και το δημοφιλές τραγούδι του FM ραδιοφώνου “Juke Box Hero”, το album πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα και το βελτιστοποιημένο συγκρότημα δεν κοίταξε ποτέ ξανά πίσω. Αγόρασα, αυτό το album στα 1983 και ήταν το πρώτο που πήρα από το συγκρότημα. Έφηβος σε μια επαρχιακή πόλη χωρίς όνομα, ήταν μια μεταβατική χρονιά στη ζωή μου και μια μεταβατική χρονιά και για τη μουσική, θα μπορούσα να κάθομαι εδώ και να σας γράφω για ώρες, πώς ήταν να είσαι μαθητής Λυκείου ξένος σε μια νέα πόλη… Αλλά δεν θα το κάνω. Απλά θα σας πω, ότι το 1983 ήταν η χρονιά που άρχισα να μαζεύω βινύλια… κάποτε άκουσα το “Juke Box Hero” στο ραδιόφωνο και την επομένη εβδομάδα απλά αγόρασα τον δίσκο. Αυτό που θα πω, είναι ότι αυτό το album είναι απλά τεράστιο, τότε ήταν παντού, κανένα άλλο συγκρότημα δεν έπαιζε περισσότερο στον ραδιοφωνικό αέρα. Εγγυώμαι, ότι ως παιδί τότε στο σχολείο ήξερα λέξη προς λέξη και νότα τα… “Urgent”, “Waiting For A Girl Like You” και “Juke Box Hero”, ήταν αναπόφευκτο. Ως album, είναι κλασικό, έχει περάσει πολύς καιρός από το 1981, ε και;… κάποια πράγματα μένουν διαχρονικά για πάντα… αυτό το album ξεπερνά λίγο στα σημεία, τα τρία πρώτα τους album. Ακόμη και το εναρκτήριο τραγούδι “Night Life”, που δεν κυκλοφόρησε καν ως single, είναι εύκολα καλύτερο για μένα από το “Hot Blooded”. Στο “Waiting For A Girl Like You” τα συνθεσάιζερ και η χαρά αλλά και η ανακούφιση που μεταφέρει, ο Gramm για το τέλος της μοναξιάς του, το κάνουν μια μπαλάντα πάνω από το μέσο όρο. Τα “Juke Box Hero” και “Urgent” επιτυχίες και τα δύο, ενώ, τα “Luanne” και “Girl On The Moon” δείχνουν την ικανότητα του Gramm, να δίνει λίγο πιο χαλαρή απόδοση σ’ ένα τραγούδι. Επίσης, τα “Break It Up” και “Don't Let Go” είναι και τα δύο καλά τραγούδια, αλλά έχουν μια υπερβολική απλότητα στους στίχους τους. Τέλος, δεν θα έλεγα ότι υπάρχουν μεγάλα λάθη σε αυτόν το δίσκο, σίγουρα δεν χάνει κάτι από τον ρυθμό του, αλλά όχι είναι πολύ καλό, εξαιρετικό, ενεργητικό, μελαγχολικό, με αρκετή ποικιλία διάθεσης και ο Lou Gramm, τι ταλέντο… Δεν ξέρω γιατί, αλλά σε όποιο συγκρότημα κι αν έχει τραγουδήσει (Black Sheep, Foreigner, Poor Heart, Shadow King), η φωνή του είναι μοναδική τόσο καλός, όσο κι ένας από τους σπουδαιότερους τραγουδιστές στο Hard Rock.
(December-1984)
SIDE I: “Tooth And Nail”, “That Was Yesterday”, “I Want To Know What Love Is”,
“Growing Up The Hard Way”, “Reaction To Action”.
SIDE II: “Stranger In My Own House”, “Love In Vain”, “Down On Love”, “Two Different Worlds”, “She's Too Tough”.
GROUP: Lou Gramm – Vocals, Mick Jones – Guitar, Rick Willis – Bass and Dennis Elliott – Drums.
Το “Agent Provocateur” ως album συνέχισε τις μουσικές τάσεις της προηγούμενης κυκλοφορίας τους. Ξεκίνησε με μια δυνατή είσοδο μέσω των δύο πρώτων τραγουδιών… “Tooth And Nail”, “That Was Yesterday”, για να φτάσει στο τρίτο και πιο γνωστό τους, στην μπαλάντα “I Want To Know What Love Is” δυστυχώς, μετά από αυτό γίνεται πιο αργό, αλλά χάρη στο προαναφερθέν τραγούδι κατάφερε τελικά να κερδίσει την πρώτη θέση στα charts, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1980 είναι σίγουρα μια καλή περίοδος στη δράση του συγκροτήματος, το κεντρικό highlight του δίσκου είναι σίγουρα το “I Want To Know What Love Is”, είναι από εκείνες τις μπαλάντες που δεν παλιώνουν ποτέ, όσες φορές κι αν την ακούσετε, η κορύφωση της καταφέρνει πάντα να σου τραβάει το αυτί ξανά και ξανά. Άλλα αξιοσημείωτα τραγούδια είναι τα… “That Was Yesterday”, “Down On Love”, “Reaction To Action”, “A Love In Vain” και το παλμικό τύπου Led Zeppelin “Stranger In My Own House”, που αποτελούν ένα ομοιόμορφο μείγμα Hard Rock τραγουδιών για ενήλικες… Για πολλούς ανθρώπους, το AOR ήταν πάντα ένα υποδεέστερο είδος, ένα είδος νόθου παιδιού μεταξυ του Heavy Rock και Pop που επινοήθηκε για αρένες και FM ραδιόφωνο, αλλά μην κάνετε λάθος… το “Agent Provocateur”, είναι ένα κομψό Rock album με εξαιρετικά φωνητικά από τον Lou Gramm, εξαιρετικά drums και συνθεσάιζερ από τους Dennis Elliott και Wally Badarou αντίστοιχα και νόστιμες κιθαριστικές μελωδίες με εμπνευσμένη σύνθεση τραγουδιών από τον Mick Jones. Το “Tooth And Nail” είναι ένα Hard Rock τραγούδι με μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα, από την οποία αποκλίνει το υπόλοιπο album, καθώς μπαίνει σε αυτόν τον AOR ήχο που έχουν κατακτήσει οι Foreigner. Ξεκινώντας με αυτό, η τοποθέτηση του σε αυτό το album δείχνει πόσο καλά ξέρουν ως συγκρότημα τι να κάνουν όταν πρόκειται για τη δημιουργία ενός δίσκου. Ενώ, αυτό είναι το εμπορικό αποκορύφωμα του δίσκου, δεν νομίζω ότι είναι δίκαιο να πούμε ότι είναι πολύ καλύτερο από τα άλλα τραγούδια εδώ, επειδή, ειλικρινά, αυτό το album είναι πολύ δυνατό στο σύνολο του. Δεν έχω κάτι νέο να πω για τα φωνητικά ή τα ορχηστρικά μέρη, επειδή είναι συνεπές όπως είναι και τα προηγούμενα albums, οπότε ναι… καλό album και πάλι. Κατά τα άλλα, δεν είναι κι ένα πολύ εντυπωσιακό album, αλλά το “Agent Provocateur” περιέχει ένα τραγούδι που με κάνει να διστάζω για μια μάλλον μέτρια βαθμολογία. Όχι, δεν μιλάω για το “I Want To Know What Love Is”, αλλά για το “That Was Yesterday” όπου είναι αρκετά εξαιρετικό κατά τη γνώμη μου. Υπάρχει μια παράξενη γοητεία που μου ασκεί η δεκαετία του 1980 και νιώθω ότι εκείνη η εποχή δεν ήταν στην πραγματικότητα τόσο επιφανειακή όσο η σημερινή, αντίθετα υπήρχε ένα συγκεκριμένο βάθος στη μουσική. Υπάρχουν μερικά τραγούδια στο “Agent Provocateur”, που έχουν ένα παρόμοιο είδος 80’s Hard Rock μαγείας, ας πουμε το “Two Different Worlds” σχεδόν πετυχαίνει αυτή την μαγεια, ωστόσο, μου αρέσουν πολύ τα πιο Ηeavy τραγούδια του δίσκου όπως το “Tooth And Nail”, που είναι στην πραγματικότητα πολύ αξιοπρεπές. Αν και οι πωλήσεις του album ήταν χαμηλότερες από τις προηγούμενες δουλειές τους στις ΗΠΑ, περιέχει το μεγαλύτερο hit single του συγκροτήματος, το “I Want To Know What Love Is” ως single έφτασε στο Νο.1, ενώ, το επόμενο single, “That Was Yesterday” αποδείχθηκε επίσης μια σημαντική επιτυχία, φτάνοντας στο Νο.12. Το album έγινε τέσσερις φορές πλατινένιο, ήταν σε παραγωγή των Mick Jones και Alex Sadkin, ενώ αυτή τη φορά ο guest μουσικός στα keyboards ήταν ο Wally Badarou.
(December-1987)
SIDE I: “Heart Turns To Stone”, “Can't Wait”, “Say You Will”, “I Don't Want To Live Without You”, “Counting Every Minute”.
SIDE II: “Inside Information”, “The Beat Of My Heart”, “Face To Face”, “Out Of The Blue”, “A Night To Remember”.
GROUP: Lou Gramm – Vocals, Mick Jones – Guitar, Rick Willis – Bass and Dennis Elliott – Drums.
Κοιτάζοντας πίσω, στο χρόνο το “Inside Information” εξακολουθεί να είναι ικανοποιητικό, όπως το εμπνευσμένο και εντυπωσιακό “4”. Στα τέλη των 80’s, πολλά συγκροτήματα κυκλοφόρησαν ανέπνευστα albums και το μόνο που τους ενδιάφερε ήταν το κυνήγι των charts. Αλλά και οι Foreigner ήταν μπλεγμένοι σε μια μάχη με κολοσσούς του τότε Hard Rock σύμπαντος, που αναζητούσαν την επόμενη μπαλάντα που θα έφτανε στην κορυφή των charts. Αλλά τουλάχιστον το group έβγαζε όμορφες μπαλάντες κι όχι κάποια οποιαδήποτε μπαλάντα, ή την πιο ανούσια ή κλαψουρίστικη που μπορεί να φανταστεί κανείς. Υποθέτω ότι δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις πραγματικά για τις μπαλάντες που έβγαζαν, το FM ραδιόφωνο τους έδινε σχεδόν όλα τα ραδιοφωνικά κύματα, στα singles τους. Οι Foreigner ρίχνουν άλλη μια μπαλάντα τύπου “I Don't Want To Live Without You”, έτσι κάνουν άλλη μια προσπάθεια με το “Out Of The Blue”, αλλά είτε σκόπιμα είτε όχι, πέφτουν πάνω σε μια όμορφη μπαλάντα με ωραίες αρμονίες. Για τους θαυμαστές του συγκροτήματος, η χρονιά του 1987 παρήγαγε αυτό το album, αλλά και την πραγματικά καλή solo προσπάθεια του Lou Gramm… το album “Ready Or Not”. Ήταν μια καλή χρονιά για όσους πίστευαν και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο Lou Gramm είναι ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές στην ιστορία του Hard Rock. Το “Heart Turns To Stone” είναι ένα φανταστικό εναρκτήριο τραγούδι και ένα διαμάντι του AOR, το pre-chorus είναι το αποκορύφωμα, το “Say You Will” από την άλλη ήταν η ευκαιρία του συγκροτήματος να δημιουργήσει μια μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία, χωρίς να είναι άλλη μια μελαγχολική μπαλάντα. Έχει λαμπερά πλήκτρα και στοιχεία έτοιμα για soundtrack ενσωματωμένα στο ρεφρέν, αλλά αυτό το ρεφρέν είναι τόσο μεγάλο. Το “Counting Every Minute” κλείνει πολύ όμορφα την πρώτη πλευρά του δίσκου, έχει μια μεγάλη Rock έπαρση η μελωδία παίρνει πόντους επειδή προσπαθεί να έχει ομοιοκαταληξία με τη λέξη “minute” με τη λέξη “timid”. Το δεύτερο μισό του album ξεκινά με το πονηρό ομώνυμο τραγούδι “Inside Information”, αν και είναι ένα τραγούδι των Foreigner δεν ακούγεται σαν τέτοιο. Δεν είχαν ηχογραφήσει ποτέ κάτι παρόμοιο πριν και είναι ένα δημιουργικό Hard Rock τίναγμα που πραγματικά λειτουργεί, στην πραγματικότητα ακούγεται σαν μια επιταχυνόμενη επανεγγραφή του “Urgent”, τέλος πάντων, μου αρέσει ούτως ή άλλως. Η κιθάρα του Mick Jones κάνει κάθε είδους ωραία μικρά πράγματα σε όλη τη διάρκεια. Το “The Beat Of My Heart” έχει μια ενιαία, επαναλαμβανόμενη power συγχορδία στο στίχο του που έχει αντικατασταθεί με σιωπηλά, οδοντωτά τάστα στο pre-chorus ακολουθούμενα από την αυξανόμενη πρόοδο του ρεφρέν. Ο Jones παίζει κάτι που μου θυμίζει παραπατώντας, ένα σχεδόν solo του Ace Frehley (KISS), που είναι σχεδόν χρυσό. Το “Face To Face” είναι πολύ δυνατό με τα πλήκτρα, αλλά και τα φωνητικά του Gramm είναι κορυφαία και αντισταθμίζουν τα άσχημα συνθεσάιζερ που ακούγονται κάτι σαν Mike & The Mechanics. Στην πραγματικότητα, αυτό το τραγούδι θα ταίριαζε καλά στην solo προσπάθεια του Gramm, που αναφέρθηκε νωρίτερα. Το “A Night To Remember” έχει ένα εναρκτήριο riff που θυμίζει κάπως τα… “Long, Long Way From Home” και “Hot Blooded”, αν και δεν είναι κακό να προσπαθήσεις να μιμηθείς, τις παλιές σου επιτυχίες. Συνολικά, αυτό είναι ένα album για το οποίο έχω κάποια νοσταλγία, το “Inside Information” δεν είναι άνισο, αλλά έχει μόνο θετικά στοιχεία να προσθέσει στην κληρονομιά των Foreigner. Δυστυχώς, περιμέναμε για να βγει τρία χρόνια παρά τις καλές πωλήσεις και την εμπορική επιτυχία, το περιεχόμενο είναι πιο αργό, λιγότερο δυναμικό, η ενέργεια και ο ήχος έχουν εξατμιστεί κάπως. Το “Inside Information” είναι το τελευταίο album με την πιο δυνατή σύνθεση του group, αλλά αν το “Agent Provocateur” ήταν η αρχή του τέλους για τους Foreigner, τότε το “Inside Information” ήταν η μέση. Ολοκληρωμένο αμέσως μετά την πρώτη solo κυκλοφορία του Lou Gramm, το 6ο studio album του group φαινόταν να δείχνει προς τη σωστή μουσική κατεύθυνση, με πολλά από τα χαρακτηριστικά του Hard Rock, με τα κιθαριστικά riff του Mick Jones μετά από ένα πολύ βαρύ ήχο σε συνθεσάιζερ που είχε το “Agent Provocateur”. Μέχρι την κυκλοφορία του δεύτερου solo album του Gramm “Long Hard Look” (1989), η συνεργασία Gramm/ Jones ήταν λίγο περισσότερο από μια ανάμνηση, ευτυχώς, το ζευγάρι ανανέωσε τους δεσμούς του λίγα χρόνια αργότερα στα 1994. Παρά την εσωτερική αναταραχή του συγκροτήματος, κατάφεραν να κυκλοφορήσουν έναν δυνατό δίσκο, γεμάτο καλοδουλεμένη Hard Rock μουσική που έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε από τους Mick και Lou, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι κανένας από τους δύο δεν μπορούσε να αποτυπώσει μόνος του, τη μαγεία του ήχου των Foreigner. Το “Heart Turns To Stone” συνεχίζει να είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια, ένα album σίγουρα πιο Hard Rock από το “Agent Provocateur”. Το τραγούδι “Heart Turns To Stone” δίνει τον ρυθμό, ο οποίος συνεχίζεται και στα “I can’t Wait”, “Counting Every Minute”, “A Night To Remember” και “The Beat Of My Heart”, όλα απλά Hard Rock τραγούδια με αυτό το τυπικό riff του Mick Jones. Ενώ, τα “Say You Will” και “I Don’t Want To Live Without You" ήταν οι μεγάλες επιτυχίες, το “Inside Information” είναι μια καλή προσθήκη στη συλλογή σας, από τους Foreigner. Το “Inside Information”, έγινε πλατινένιο στις ΗΠΑ για πωλήσεις που ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο αντίτυπα, αν και αποτελεί για την εποχή ένα τεράστιο νούμερο, οι πωλήσεις του συγκροτήματος σίγουρα έπεφταν κατακόρυφα από την κυκλοφορία του “4” (1981). Ήταν το τελευταίο album που περιλάμβανε τη βασική σύνθεση της δεκαετίας του 1980, τους Gramm, Jones, Wills και Elliott, ενώ, ο Peter-John Vettese εμφανίζεται στα keyboards, ως guest μουσικός.
BONUS
BLACK SHEEP
(1975)
SIDE I: “Payin' Yer Dues”, “Broken Promises”, “Woman Back Home”, “Piano Prelude”, “Let Me Stay”.
SIDE II: “Power To Heal”, “Far Side Of The Sun”, “A Little Or A Lot”, “Freight Train”, “Woman”.
BLACK SHEEP: Lou Grammatico – Vocals, Don Mancuso – Guitar, Bruce Turgon – Bass, Ron Rocco – Drums and Larry Crozier – Keyboards.
Οι Black Sheep ήταν ένα Hard Rock συγκρότημα της δεκαετίας του 1970, ένα από τα πρώτα συγκροτήματα του τραγουδιστή Lou Gramm. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε και τα δύο του albums στα 1975, το ομώνυμο “Black Sheep” στις αρχές και το “Encouraging Words” στα τέλη του έτους… Παίρνοντας τα πράγματα όμως από την αρχή, το συγκρότημα σχηματίζεται στα 1974 στο Rochester (ΝΥ) και θα γίνονταν το πρώτο συγκρότημα από τις ΗΠΑ που υπέγραψε στην Αγγλική δισκογραφική εταιρεία Chrysalis και στην Capitol για την αμερικάνικη αγορά. Το πρώτο ομώνυμο album τους με τίτλο απλά το όνομα τους, κυκλοφόρησε στις αρχές του 1975, την κυκλοφορία του πρώτου LP, προετοίμασε το single “Stick Around” (1974). Γενικά ο Heavy Rock ήχος τους ήταν πολύ κοντά στο γνωστό Aγγλικό Hard Rock της εποχής, τους Free, με όμως κάτι ξεχωριστό την μοναδική φωνή του Lou Grammatico. Οι Black Sheep θα λέγαμε ότι ήταν η Αμερικανική εκδοχή των Bad Company και των Free, με τον Lou Grammico πίσω από το μικρόφωνο. Το ομώνυμο LP “Black Sheep” έχει δέκα τραγούδια, γεμάτα από Βlues Rock και ξεκινά με το προκλητικό “Payin' Yer Dues”, το τετράλεπτο εναρκτήριο τραγούδι από το συγκρότημα αναδεικνύει αμέσως τα εντυπωσιακά φωνητικά του Grammatico, τα οποία είναι εμφανή σε όλη την ηχογράφηση του album. Σε γραφή του Grammatico, του κιθαρίστα Dan Mancuso και του μπασίστα Bruce Turgon, το “A Little Or A Lot” ακούγεται τόσο πολύ σαν τραγούδι των Bad Company, που μοιάζει μ’ ένα χαμένο τους τραγούδι… Μερικά αρκετά βαριά τραγούδια υπάρχουν εδώ, με νόστιμες κιθάρες, αλλά υπάρχει και κάποιο εύγευστο υλικό τύπου μπαλάντας που δεν το κάνει σε καμία περίπτωση μέτριο album… Οι Black Sheep κλείνουν την πρώτη τους κυκλοφορία του 1975 με μια ικανή διασκευή του “Woman” των Free, σε μια πολύ μεγαλύτερη σε διάρκεια έκδοση που προσφέρθηκε από τους άγγλους Blues Rocker. LP. Οι μέρες του Lou Gramm πριν τους Foreigner ήταν αρκετά καλές, η συνεργασία με ένα αμιγώς Aμερικανικό συγκρότημα σήμαινε ότι δεν υπήρχαν επιρροές από τον Mick Jones (Spooky Tooth) και Ian McDonald (King Crimson). Εδώ, το group μας προσφέρει χαλαρό και μελωδικό Hard Rock βασισμένο αρκετά στο σκληρό βρετανικό Blues Rock, με τυπικές Blues αλλά ωραίες κιθάρες, αλλά και τη δυνατή φωνητική ερμηνεία του Lou, σαν μια καλή έκδοση του Robert Plant… Κάθε τραγούδι προχωράει όμορφα κι όμορφα να φτάνει σε κάποιο τέλος, το “Little Or A Lot" είναι το αγαπημένο μου και θα έλεγα ότι είναι πολύ κοντά και στους Deep Purple. Αλλά εδώ να πούμε πως το πρώτο LP των Foreigner, βασιζόταν κατά καιρούς στην ερμηνεία που έκαναν οι Black Sheep, ο Mick ανακάλυψε τον Lou μέσω του manager του και αυτού του album.
(1975)
SIDE I: “Halfway Home”, “Encouraging Words”, “To Whom It May Concern”, “No Worry, No Pain”, “When It All Makes Sense”.
SIDE II: “The Change”, “All I Am”, “Shauna”, “Chain On Me”.
BLACK SHEEP: Lou Grammatico – Vocals, Don Mancuso – Guitar, Bruce Turgon – Bass, Mike Bonafede – Drums and Larry Crozier – Keyboards.
Όταν οι Black Sheep κυκλοφορήσαν το δεύτερο album τους “Encouraging Words”, είχαν κλείσει να παίξουν ως opening act στους KISS, το χειρότερο ήταν ότι μετά την πρώτη συναυλία τους στις 14 Δεκεμβρίου του 1975, τους έκλεψαν το φορτηγάκι με τα περισσότερα όργανα… Το “Encouraging Words” είναι το δεύτερο αλλά και τελευταίο Hard Rock LP του group, αξιοσημείωτο για τη συμμετοχή του Lou Grammatico στα φωνητικά, μ’ έναν ακατέργαστο, Hard Blues Rock ήχο των αρχών της δεκαετίας του 1970, παρόμοιο με τους Bad Company ή τους Free. Ως ακροατές κι όχι ως κριτικοί, πρέπει να επισημαίνουμε τα δυνατά, soulful φωνητικά του Lou και την ενεργητική σύνθεση των τραγουδιών του album, επαινώντας το έτσι ως ένα χαμένο στολίδι του Hard Rock από την θρυλική δεκαετία του 1970. Το album είναι οργανικό, με Hard Rock με επιρροές από τα βρετανικά Βlues, το συγκρότημα έπαιξε ως opening για τους KISS για δύο συναυλίες, πριν ένα τροχαίο ατύχημα τους καταστρέψει τον εξοπλισμό τους, σταματώντας έτσι την ορμή τους. Βασικά τραγούδια του album είναι τα… “Halfway Home”, “Encouraging Words” και “Chain On Me”. Η ερμηνεία του Lou Grammatico συχνά επαινείται ως highlight, θέτοντας το σκηνικό για την μετέπειτα καριέρα του. Γενικά το album “Encouraging Words”, έχει θετικά συναισθήματα από τους λάτρεις του Hard Rock ως υψηλής ποιότητας, ως ένα σπάνιο και μελωδικό Hard Rock/ AOR album. Το LP θεωρείται σε μεγάλο βαθμό ένα κλασικό παράδειγμα Αμερικανικής Hard Rock μουσικής από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, ναι έχει κάποια καλύτερα τραγούδια από το ντεμπούτο τους. Μοιάζει περισσότερο με Foreigner και συχνά συνιστάται για τους οπαδούς του group, που αναζητούν παλαιότερο και πιο σκληρό υλικό. Τελικά στα 1976 οι Black Sheep έβλεπαν το μέλλον τους αβέβαιο και κυρίως μαύρο, με 2 δίσκους αποτυχημένους εμπορικά και χωρίς δισκογραφικό συμβόλαιο. Τα μέλη του συγκροτήματος απευθύνθηκαν στις οικογένειες τους για να τους βοηθήσουν οικονομικά τουλάχιστον για να συνεχίσουν να είναι support στους KISS, αλλά χρήματα δεν υπήρχαν. Έτσι στράφηκαν στην Capitol, με την ελπίδα να πάρουν κάποια προκαταβολή μελλοντικών πωλήσεων. Στη συνάντηση των στελεχών της εταιρείας με το group, όχι μόνο αποφασίστηκε να μην τους δώσουν χρήματα αλλά και να τους διακόψουν και το δισκογραφικό συμβόλαιο… Το συγκρότημα διαλύθηκε πλέον όταν ο Gramm προσκλήθηκε από τον Mick Jones να ενταχθεί στο συγκρότημα των Foreigner το 1976. Μετά την πρόταση του Jones, ο Lou μετέφερε τα τεκταινόμενα στα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, οι οποίοι του είπαν να μην έχει κανένα ενδοιασμό και να απαντήσει θετικά, βάζοντας τέλος στη μικρή ιστορία του συγκροτήματος των Black Sheep. Οι Don Mancuso και Ron Rocco έγιναν αργότερα μέλη των Cheater, ενός τοπικού Ηard Rock συγκροτήματος τις New York που κυκλοφόρησε μόνο έναν 10” δίσκο με τίτλο “Ten Cent Love Affair” το 1980. Ο μπασίστας Bruce Turgon, έπαιξε στα solo albums του Lou Gramm στα τέλη της δεκαετίας του 1980, τα οποία περιελάμβαναν επίσης συνεισφορές κι από τον κιθαρίστα Don Mancuso και οι δύο πρώην μέλη των Black Sheep…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου