ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK

ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK
Πρέπει να ξέρετε ότι τα πραγματικά γνήσια καλά συγκροτήματα δεν ήταν λίγα, φαίνονται όμως λίγα μπροστά στις λεγεώνες των άχρηστων, καταστροφικών για την μουσική συγκροτημάτων. Υπήρχαν και θα υπάρχουν συγκροτήματα που φτιάχνουν προσωπικότητες αλλά και άλλα που τις χαλάνε, σκοπός μου θα είναι η θύμηση και η αναφορά φυσικά μόνο των πρώτων. Πάντως θα ήθελα από εσάς να μην εκτιμήσετε την όποια δική μου προσφορά εδώ, αλλά την τεράστια προσφορά των συγκροτημάτων που παρουσιάζονται σε αυτό το blog. Μην ψάχνετε για συγκροτηματάκια της σειράς που ιδρώνουν, ή αγκομαχούν για να ακουστούν, μην ψάχνετε για τυποποιημένα σχήματα. Δυστυχώς βγαίνουν-υπάρχουν πολλά σχήματα, που δεν λένε μουσικά απολύτως τίποτα και τα ανεχόμαστε μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν… Να λατρεύετε το βαρύ σκληρό ήχο των 70’s και των 80’s, το τέλειο στο HΑRD ROCK, το απολύτως γνήσιο στο HEAVY METAL και το κλασικό ήχο στο SOUTHERΝ ROCK.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017




BUCCANEER
BUCCANEER
1980
(Blunderbuss Records)


SIDE I: “Introduction”, “Ride The Tide”, “Follow Me”, “Fantasies”.
SIDE II: “Desolation”, “Spanish Gold”, “The Invincible”, “Sailor, Lord And Thief”.

BUCCANEER: William Bonney – Vocals/ Guitar, Lord Vendetta – Bass & Madjack – Drums.
Produced by Buccaneer.


Οι Buccaneer ήταν ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1979 στο Tennessee των ΗΠΑ. Ο Madjack (τύμπανα) και ο William Bonney (τραγούδι/ κιθάρα) ήταν και οι δύο μέλη των Poverty Programme από την Indiana, ενώ ο Lord Vendetta (μπάσο) ήταν μέλος των Primevil, όπου έκανε κι έναν δίσκο μαζί τους στα 1974.
Όταν αυτοί οι τρείς μουσικοί δημιούργησαν τους Buccaneer, έκαναν μουσική που να υπηρετεί έναν και μόνο σκοπό και αυτός ήταν να δηλώσουν την αμέριστη αγάπη που έτρεφαν για τους πειρατές και τις πειρατικές ιστορίες.
Το “Buccaneer” είναι ένα concept album με στίχους που αναφέρονται κυρίως σε ναυτικές-πειρατικές ιστορίες, άλλωστε και τα ονόματα που χρησιμοποιούν δεν είναι τα κανονικά τους, αλλά ψευδώνυμα (ονόματα γνωστών πειρατών της Καραϊβικής).
Μουσικά τώρα, αυτό το album έχει στοιχεία κάτι ανάμεσα σε AOR και σε Hard Rock, αρκετά πειστική μουσική και δυνατός-ωραίος ήχος, ένας δυνατός Hard Rock δίσκος από αυτό το power-trio. Μόνο που δεν είναι για όλα τα μουσικά αυτιά, αν δεν σας αρέσει ο 70’s Hard Rock ίσως να μην σας αρέσουν οι Buccanner και αυτό γιατί έχουν έναν κάπως δύσκολο ποικιλόμορφο ήχο.
Σε πολλά σημεία η μουσική τους έχει ή αποκτά έναν εντελώς ιδιόμορφο χαρακτήρα, που σε κάνει να νομίζεις ότι βρίσκεσαι επάνω σε κάποιο πειρατικό πλοίο της μακρινής ηρωικής εκείνης εποχής. Όταν όλα αυτά τα συνδυάζεις με ένα πολύ καλά παιγμένο Hard Rock, τότε τι άλλο πραγματικά θες; Όλος ο δίσκος έχει ενδιαφέρον, αν τον ακούσετε σωστά. Το “Buccaneer” βασίζεται στις ζωές των τριών αυτών πειρατών, το εσωτερικό του βινυλίου (gatefold) περιέχετε εκτεταμένα η ιστορία τους.
Στα τριάντα λεπτά που διαρκεί περίπου ο δίσκος, θ’ ακούσετε έναν εκπληκτικά πλήρη ήχο, με ωραία αρμονικά φωνητικά αρκετά εμπορικά, όμορφη και ισχυρή μελωδική κιθάρα, ενώ το rhythm section είναι αν μη τι άλλο συμπαγές.
Σ’ ένα τραγούδι μάλιστα υπάρχουν και κάποια ηχητικά από μια μάχη πάνω σε πλοίο, τι στιγμή που το χτυπάνε-επιτίθενται οι πειρατές, ενώ έχουμε κι άλλα τραγούδια που ξεκινούν με διάφορα ηχητικά εφέ. Πολύ αξιοπρεπής Hard Rock/ Bluesy AOR album, με όλα τα είδη των πειρατικών ηχητικών εφέ, σπαθιά, πυροβόλα, κραυγές κάτι σαν soundtrack ταινίας.
Σίγουρα δεν είναι και το πιο πρωτότυπο ηχητικά μουσικό
album που ίσως έχετε ακούσει, αλλά η συλλογή των τραγουδιών είναι καλή με μια πραγματική μελωδία, όπως η φανταστική μπαλάντα “Fantasies”. Αλλά τραγούδια που ξεχωρίζουν μέσα από το “Buccaneer”, είναι τα “Ride The Tide”, “Spanish Gold” και το “Sailor, Lord And Thief”.
Άλλωστε το εξώφυλλο θα έλεγα, ότι μου θυμίζει αρκετά το πρώτο original cover των Savatage από το albumSirens”.
Τέλος, πειρατική Hard Rock μουσική από τα 70’s, πολύ πιο πριν από τους Running Wild, τους Rocka Rollas, ή τους Blazon Stone.


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ BUCCANEER
Buccaneer [1980]


TRIVIA
Οι Buccaneers ήταν ένα είδος σκληρών πειρατών στην Καραϊβική κατά τον 17ο και 18ο αιώνα. Χρησιμοποίησαν μικρά σκάφη για να επιτεθούν στα Ισπανικά πλοία, κρυφά τη νύχτα και να αναρριχηθούν στα πλοία προτού ενεργοποιηθεί ο συναγερμός. Οι Buccaneers ήταν ειδικοί σκοπευτές και σκότωναν γρήγορα τον πηδαλιούχο και τους αξιωματικούς επί του σκάφους, η φήμη τους ως σκληροί πειρατές ήταν τέτοια, που τελικά τα περισσότερα από τα θύματα τους προτιμούσαν να παραδοθούν, ελπίζοντας ότι έτσι δεν θα τους σκότωναν.
Οι Buccaneer ήταν οι εξής μουσικοί πίσω από τα ψευδώνυμα… Jay Wilfong (William Bonney), Gary Dunn (Lord Vendetta) και Jerry DeRome (Madjack).




Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017




BUFFALO
VOLCANIC ROCK
1973
(Vertigo Records)


SIDE I: “Sunrise (Come My Way)”, “Freedom”, “Till My Death”.
SIDE II: “The Prophet”, “Intro: Pound Of Flesh/ Shylock”.

BUFFALO: Dave Tice – Vocals, John Baxter – Guitar, Peter Wells – Bass and Jimmy Economou – Drums.
Produced by Spencer Lee.


Εδώ έχουμε να κάνουμε με τους Buffalo, τους Αυστραλούς γίγαντες του λεγόμενου Proto-Metal/ Hard Rock, με το αριστούργημα που κυκλοφόρησαν στα 1973, το πραγματικά απίστευτα, καυτό και ηφαιστειακό “Volcanic Rock”. Το σχήμα δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 1971 στο Sydney (Australia), από τους Dave Tice και Peter Wells.
Αυτό το album σφύζει από βαριά, ασφυκτικά, τεράστια και βροντερά τραγούδια με κάπως θρηνητικά φωνητικά αλλά και κιθαριστικά μέρη που σπάνε κόκαλα.
Με άλλα λόγια, είναι ένα εντελώς εκπληκτικό βινύλιο για όσους ξέρουν, πώς μπορεί να μην αγαπήσεις ένα σχήμα που μπορεί να κάνει super βαριά τραγούδια έπη, καθώς έχει και κιθάρα γεμάτη Heavy Metal riffs.
Το πρώτο LP “Dead Forever”, είναι και αυτό ένα αξιοπρεπή σκληρό Rock αλλά με πιο προοδευτικές και ψυχεδελικές επιρροές, έτσι το δεύτερο LP τους είναι βαρύτερο και έχει χαρακτηριστεί ως το καλύτερο τους, ένα από τα βαρύτερα Rock album που κυκλοφόρησαν στην μακρινή Αυστραλία το 1973.
Παρά το γεγονός ότι είχαν κυκλοφορήσει το καλό “Dead Forever” το 1972, οι Buffalo δεν μπορούσαν να δουν φως στην άκρη του τούνελ, έτσι έκαναν μια σύντομη παύση. Το πέρασμα των Black Sabbath από την Αυστραλία, τον Ιανουάριο του 1973, έδωσε την ευκαιρία στην Vertigo όπου ήθελε ένα ισχυρό όνομα για το άνοιγμα των συναυλιών, να φέρει πίσω στα μουσικά πράγματα τους Buffalo, έτσι επανεμφανίστηκαν σα να λέμε σχεδόν μέσα από τις στάχτες τους.
Το εξώφυλλο του δίσκου τότε προκάλεσε μεγάλη διαμάχη, όταν το βινύλιο πήγε στα καταστήματα. Η εικόνα που δείχνει το εξώφυλλο, ήταν ένας γυμνός άνδρας σε ένα βουνό που είχε εκραγεί, κρατώντας ένα φλεγόμενο και εύφλεκτο βράχο που θύμιζε κάπως το σχήμα του ανδρικού πέους. Αυτό οδήγησε αρκετούς καταστηματάρχες στο να αρνηθούν να εκθέσουν και να πουλήσουν τον δίσκο, στα καταστήματα τους.
Αυτό το βινύλιο με ανατίναξε εντελώς όταν το άκουσα για πρώτη φορά, όπως ήταν δηλαδή, όταν άκουσα για πρώτη φορά τους… Led Zeppelin ή τους Black Sabbath κι άλλα σκληρά σχήματα από τα 70’s. Η κιθαριστική δουλειά του John Baxter είναι μεγαλειώδες, αλλά και η φωνητική απόδοση του Dave Tice είναι για σεμινάρια, αλλά δεν πάει πίσω και το μοναδικό drumming του δικού μας Δημήτρη Οικονόμου, ένας εντελώς άγνωστος μεγάλος παίχτης. Βέβαια να μην ξεχάσουμε και τον βαρύ μπασίστα Peter Wells, όπου μετά τους Buffalo έπαιξε κιθάρα στα καλύτερα album των Rose Tattoo.
Είναι κρίμα που δεν έχει ακουστεί από πολλούς
Hard Rock οπαδούς, αυτό το σπουδαίο συγκρότημα, γιατί πολύ απλά αυτό το album είναι από τα κλασικά βινύλια του Hard Rock με πολύ Ηeavy Μetal ύφος. Κρίμα που οι Buffalo δεν πήραν ποτέ την προσοχή που τους άξιζε, ευτυχώς που τα 4 από τα 5 album τους έχουν επανεκδοθεί και σε βινύλιο πριν από μερικά χρόνια, έτσι δεν είναι πολύ δύσκολο να τα αποκτήσετε, όσοι τα θέλετε.
Οι Buffalo θα έλεγα ότι ήταν το πρώτο ενδιαφέρον Heavy/ Hard Rock ‘NRoll group της Αυστραλίας, αυτά τα παιδιά ήταν πραγματικά σπουδαίοι μουσικοί. Αν σας αρέσει το σκληρό και βαρύ groovy proto-Metal, ε… τότε σίγουρα θα αγαπήσετε ιδιαίτερα αυτό το σπάνιο κομμάτι βινυλίου.
Σε αυτό το δίσκο η κιθάρα δεν είναι ένα στατικό μέσο, ​​όπως είναι συνήθως σε κάποια 70’s albums, ενώ και το bassline ακούγεται εξαιρετικά, αλλά η κιθάρα παίζει ένα κύριο εισαγωγικό ρόλο. Τα τραγούδια αλλάζουν συνεχώς διαφορετικές αποχρώσεις και παραλλαγές, με κάποια πραγματικά βαριά κιθαριστικά riffs με μερικά από τα πιο ευχάριστα σε βρώμικη παραμόρφωση, που έχετε ακούσει ποτέ.
Είναι χτισμένα ουσιαστικά όπως είναι τα riff του Tony Iommi των Black Sabbath, αλλά λίγο πιο βαριά, ενώ η φωνή του Dave Tice είναι πολύ πιο βαθιά και πιο ανδροπρεπής από πολλούς άλλους τραγουδιστές τις εποχής του. Σε όλα τα τραγούδια του δίσκου η φωνή του Dave Tice, ακούγεται πολύ σκληρή και ωμή, καθώς και τα τραγούδια έδειξαν έναν ήχο πολύ βαρύτερο από αυτό του πρώτου album.
Ορισμένοι δίσκοι είναι τόσο εντυπωσιακοί, ενώ παρουσιάζουν έναν μοναδικό ήχο και μια καλλιτεχνική ποιότητα τόσο υψηλή, που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί τέτοια συγκροτήματα δεν μετατράπηκαν σε ιερά τέρατα… Αδιαμφισβήτητα αυτή είναι και η περίπτωση των Buffalo, ένα πραγματικό φωτεινό και λαμπερό αστέρι, ένα χαμένο κοσμήματα, που πέρασαν τα χρόνια της δεκαετίας του εβδομήντα και χάθηκαν-ξεχάστηκαν, αλλά ευτυχώς πρόσφατα άρχισαν επιτέλους να ξαναβρίσκουν μια νέα γενιά ακροατών.
Τώρα, το tour de force τραγούδι των Buffalo είναι σίγουρα το επικό 10-λέπτο “Shylock” που κλείνει την δεύτερη πλευρά του βινυλίου, αν μη τι άλλο μια υπέροχη σύνθεση. Άλλα αξιόλογα τραγούδια είναι τα… “The Prophet”, “Sunrise (Come My Way)” και “Freedom”. Αλλά θα σταθώ και πάλι στο “Shylock”, ένα από τα μεγαλειώδη τραγούδια του Ηard Rock της δεκαετίας του εβδομήντα, σίγουρα οι Sabbath θα ήθελαν να το έχουν γράψει αυτοί αυτό το τραγούδι, ή ακόμη και πολλά άλλα Doom Metal συγκροτήματα. Το εν λόγω τραγούδι έχει ένα αρκετά πιασάρικο riff, ένας κλασικός Hard Rock ύμνος, που δεν σου βγαίνει τόσο εύκολα από το κεφάλι, σκέτη μαγεία δηλαδή, η καλύτερη σύνθεση των Αυστραλών, ever.
Αναμφισβήτητα το “Volcanic Rock”, είναι ένα από τα πιο συνεπή και εντυπωσιακά δισκογραφικά έργα-κειμήλια του Hard Rock στην δεκαετία του εβδομήντα. Σε συνδυασμό με την ποιότητα των συνθέσεων, αυτό το album οδήγησε σε μια εξαιρετική επί ίσοις όροις, συγκρίσει με ονόματα όπως οι Black Sabbath, οι Deep Purple και οι Led Zeppelin. Η σύγκριση αυτή μπορεί και να φαίνεται υπερβολική στην αρχή, αλλά απλά αν ακούσετε σωστά και όχι φευγαλέα τούτο το album, τότε μόνο θα μπορείτε να συνειδητοποιήσετε ότι είναι η μόνη πραγματικότητα.


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ BUFFALO
Dead Forever [1972]
Volcanic Rock [1973]
Only Want You For Your Body [1974]
Mother’s Choice [1976]
Average Rock ‘N’ Roller [1977] 


TRIVIA:
Με τα χρόνια η δραστηριότητα του group σταμάτησε και διαλύθηκαν περίπου το 1977, τα μέλη του σχήματος χώρισαν αλλά συνέχισαν να ασχολούνται με τη μουσική. Ο Dave Tice επέστρεψε στην Αγγλία, όπου έκανε τους Count Bishops, αργότερα επέστρεψε στην Αυστραλία όπου ξεκινήσει μια solo καριέρα. Ο μπασίστας Pete Wells έγραψε ιστορία με τους Rose Tattoo, με τους οποίους ηχογράφησε κάποια album, αλλά περιπλανιόταν με αμέτρητα άλλα ονόματα μέχρι το θάνατο του, στις 27 Μαρτίου του 2006. Ο John Baxter έπαιξε με τον Boy Racer και τους Sourthern Cross, τέλος ο Δημήτρης Οικονόμου ενώ δεν εγκαταλείπει τη μουσική, ποτέ όμως δεν έκανε ξανά επιτυχία με τα τοπικά σχήματα που ασχολήθηκε.



Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017




STEEL VENGEANCE
CALL OF THE DOGS
1985
(Black Dragon Records)


SIDE I: “Night Turns To Day”, “Dreams Come True”, “Time To Live, Time To Die”, “Devil's Lair”, “3 O'Clock In The Morning”.
SIDE II: “Victim Of Love”, “Midnight Machine”, “Queen Of The Night”, “Will Not Be Defeated”, “Our Love Was Yesterday”.


STEEL VENGEANCE: Scott Carlson – Vocals, Bob Lindstrom – Guitar, Michael Wickstrom – Guitar, Steve Cavalier – Bass and Andy Anderson – Drums.
Produced by Michael Wickstrom.


Με τέτοιο όνομα «Ατσάλινη Εκδίκηση» τι άλλο θα έπαιζαν… Όταν λέμε τη φράση «Επικό Heavy Metal» τι σας έρχεται στο μυαλό; Οι Manowar, οι Cirith Ungol, οι Queensrÿche, οι Fates Warning, οι Crimson Glory, οι Omen, ή μήπως οι Warlord;…
Μήπως σκέπτεστε σπαθιά, πανοπλίες, κάστρα, κλπ; Σίγουρα τα παραπάνω σχήματα μονοπωλούν αυτή τη σκληρή μουσική στην Ελλάδα (και όχι άδικα). Μάθετε όμως ότι υπάρχουν και άλλα συγκροτήματα που τουλάχιστον είναι ισάξια μα τα παραπάνω μεγάλα ονόματα, όπως π.χ. οι Steel Vengeance. Έχουν ένα σκληρό Rock ήχο κοντά στο Heavy Metal, παρόμοιο ήχο με τους Judas Priest και τους Iron Maiden.
Έχουν υπάρξει αμέτρητα Heavy Metal συγκροτήματα στη δεκαετία του '80, ειδικά στις ΗΠΑ, κάποια επιβίωσαν από στη δοκιμασία του χρόνου άλλα πάλι όχι ή απλώς ξεχάστηκαν γρήγορα, όταν το κοινό μετατοπίστηκε σε μια διαφορετική μουσική τρύπα που ονομάζεται Grunge/ Hardcore/Nu ή οτιδήποτε άλλο που δεν είναι πραγματικά Metal, δεν ξέρω γιατί… αλλά συνέβη.
Οι Steel Vengeance ξεκίνησαν το 1983 στην πόλη Muskegon (Michigan), όταν ο κιθαρίστας Michael Wickstrom άρχισε να ψάχνει για Metal μουσικούς με σκοπό να δημιουργήσει ένα συγκρότημα. Τελικά το σχήμα έκανε ένα demo με έξι τραγούδια, όπου συνάντησε τέτοια επιτυχία ώστε όταν υπόγραψαν δισκογραφικό συμβόλαιο, η εταιρεία τους, τους ζήτησε να ξανά ηχογραφήσουν αυτά τα έξι τραγούδια. Έτσι όταν κυκλοφορεί το ντεμπούτο τους “Call Of The Dogs” έχει τα έξι τραγούδια του demo συν τέσσερα καινούργια.
Αυτος ήταν ο δίσκος που καθιέρωσε τους Steel Vengeance στην Ευρώπη και έγιναν από τα μεγάλα ονόματα της εποχής, χάρη στην μουσική τους, που ήταν μια πολυδιάστατη φαντασία. Η διαφορά στην σκληρή μουσική τους φαίνετε από την πρώτη στιγμή, μόλις ακούσει κάποιος αυτό το album, πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι σαν συγκρότημα οι Steel Vengeance είναι δύσκολο ν’ αρέσουν με το πρώτο κιόλας άκουσμα. Επίσης, ν’ αναφέρω ότι άσχετα με τη μουσική τους, οι στίχοι των τραγουδιών τους, δεν αναφέρονται μονο σε σπαθιά και πύργους, αλλά αναφέρονται και σε πολλά άλλα θέματα.
Αυτός ο δισκος θ’ αρέσει σ’ αυτούς που δέχονται να πλατύνουν τα γούστα τους στο χωρο του Επικού Heavy Metal. Από αυτόν το δίσκο ξεχωρίζουν τα τραγούδια… “Night Turns To Day”, “Dreams Come True”, “Devil’s Liar”, “Victim Of Love”, “Queen Of The Night” και το “Will Not Be Defeated”.
Καθόλη τη διάρκεια της καριέρας τους έχουν στην μουσική τους παραδοσιακούς ήχους Heavy Metal μαζί με πτυχές από Hard Rock, στο στυλ των παλιών KISS, Mötley Crüe, Ratt, Twisted Sister μαζί με ήχους από Μalice, Fates Warning, Leatherwolf και Obsession.
Ωστόσο, όπως ανέφερα προηγουμένως, δεν είναι ένα απολύτως τυπικό Epic Metal group.
Το “Call Of The Dogs” των Steel Vengeance σφράγισε μια σπουδαία εποχή, που έχει χαθεί και δεν πρόκειται να ξανά γυρίσει με τίποτα πίσω όσο κι αν το θέλουμε.
Έκαναν 4 δίσκους στην δεκαετία του ’80, αλλά ποτέ δεν είχαν την αναγνώριση που έψαχναν ή που θα τους άξιζε, επειδή είχαν έναν ήχο πολυδιάστατο. Είναι κρίμα που δεν τα κατάφεραν να πετύχουν, επειδή ήταν πολύ Hard Rock για τους Metal οπαδούς.
Η συνέχεια της πορείας του συγκροτήματος ήταν αρκετά καλή, με το δεύτερο τους album το “Second Offense” που σημείωσε μεγάλη επιτυχία όπως και η τρίτη δισκογραφική κυκλοφορία τους το “Prisoners”. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 το group κάνει μια αλλαγή γραμμής και μετακομίζει στο Los Angeles, όπου εκεί κυκλοφόρησε το τέταρτο και τελευταίο studio album του, το “Never Lettin’ Go”, ενώ το αρχειακό “Live Among The Dead” (μισό studio μισό live), κυκλοφορεί δύο χρόνια μετά στα 1990.



ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ STEEL VENGEANCE
Call Of The Dogs [1985]
Second Offence [1986]
Prisoners [1987]
Never Lettin’ Go [1988]
Live Among The Dead [1990]


TRIVIA
Το LP πήρε ενθουσιώδες κριτικές από πολλά Metal μουσικά περιοδικά (σε όλο τον κόσμο), σε πολλά από αυτά τα έντυπα μάλιστα, χαρακτηρίστηκε και σαν «Δίσκος του Μήνα». Επίσης, το album τους ακουγόταν και συχνά-πυκνά και από το ραδιόφωνο, (πράγμα πολύ σπάνιο για ένα Heavy Metal συγκρότημα).