ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK

ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK
Πρέπει να ξέρετε ότι τα πραγματικά γνήσια καλά συγκροτήματα δεν ήταν λίγα, φαίνονται όμως λίγα μπροστά στις λεγεώνες των άχρηστων, καταστροφικών για την μουσική συγκροτημάτων. Υπήρχαν και θα υπάρχουν συγκροτήματα που φτιάχνουν προσωπικότητες αλλά και άλλα που τις χαλάνε, σκοπός μου θα είναι η θύμηση και η αναφορά φυσικά μόνο των πρώτων. Πάντως θα ήθελα από εσάς να μην εκτιμήσετε την όποια δική μου προσφορά εδώ, αλλά την τεράστια προσφορά των συγκροτημάτων που παρουσιάζονται σε αυτό το blog. Μην ψάχνετε για συγκροτηματάκια της σειράς που ιδρώνουν, ή αγκομαχούν για να ακουστούν, μην ψάχνετε για τυποποιημένα σχήματα. Δυστυχώς βγαίνουν-υπάρχουν πολλά σχήματα, που δεν λένε μουσικά απολύτως τίποτα και τα ανεχόμαστε μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν… Να λατρεύετε το βαρύ σκληρό ήχο των 70’s και των 80’s, το τέλειο στο HΑRD ROCK, το απολύτως γνήσιο στο HEAVY METAL και το κλασικό ήχο στο SOUTHERΝ ROCK.

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017




FOGHAT
FOOL FOR THE CITY
September 1975
(Bearsville Records)


SIDE I: “Fool For The City”, “My Babe”, “Slow Ride”.
SIDE II: “Terraplane Blues”, “Save Your Loving (For Me)”, “Drive Me Home”, “Take It Or Leave It”.

FOGHAT: Dave Peverett – Vocals/ Guitar, Rod Price – Guitar, Nick Jameson – Bass/ Keyboards and Roger Earl – Drums.
Producer by Nick Jameson.


Το “Fool For The City” είναι το καλύτερο-αγαπημένο μου album των Foghat, αφού περιλαμβάνει ένα ζεστό μείγμα από Hard Rock, Boogie και Blues τραγούδια.
Αν και ήταν κάπως μισητοί από τους διάφορους μουσικοκριτικούς, αυτό το γεγονός όμως δεν σταμάτησε ποτέ αυτό το Αγγλικό κουαρτέτο, να κάνει επιτυχία εκτός της χώρας του. Πραγματικά ήταν πιο γνωστοί στην Αμερική παρά στην πατρίδα τους, ειδικά στα 70’s όπου μεγαλούργησαν δισκογραφικά.
Αυτό το album θα σε χτυπήσει κατευθείαν στην καρδιά με τα σκληρά και χωρίς διακοσμητικά τραγούδια του, όλα τους έχουν ένα σκληρό-γνήσιο Boogie ήχο.
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στην βρετανική πρωτεύουσα, όταν ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Lonesome Dave Peverett, ο drummer Roger Earl και ο μαπσίστας Tony Stevens εγκατέλειψαν τους Savoy Brown, γιατί ήταν δυσαρεστημένοι από την νοοτροπία του Kim Simmonds. Την ιδια εποχή προσχωρεί στο σχήμα και ο κιθαρίστας Rod Price (Black Cat Bones), αυτά συνέβησαν το 1971 και ένα χρόνο αργότερα κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους, που περιέχει ήχο επηρεασμένο από το Blues και το παλιομοδίτικο σκληρό RockNRoll.
Τα επόμενα τρία τους album ακλούθησαν το ίδιο μουσικό στυλ, αν και έγινε εμφανής κάποια ελαφριά προτίμηση προς στο Heavy Boogie Rock. Το 1975 ο Stevens αποχωρεί από το σχήμα και ο Mick Jameson τον αντικαθιστά, σιγά-σιγά οι Foghat αποκτούν ένα πιο cult κοινό, χάρις και στην κυκλοφορία του δίσκου τους Fool For The City”. Αφού τελικά γνωρίζουν μεγαλύτερη επιτυχία στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αποφασίζουν μετά την κυκλοφορία του δίσκου τους, να μετακομίσουν το 1975 μόνιμα στην New York.
Αυτή η ηχογράφηση είναι του 1975, το πέμπτο λοιπόν, studio LP του σχήματος ήταν η μεγαλύτερη προσπάθεια αναγνώρισης παγκοσμίως, που τους οδήγησε στην επιτυχία με τραγούδια όπως το "Slow Ride", το "Take It Or Leave It”, ή το “Drive Me Home”, αλλά ένα καλό και καταπληκτικό τραγούδι είναι το εξαιρετικό all-time classic "Fool For The City", το οποίο είναι πολύ αναγνωρίσιμο στα διάφορα Hard Rock play-list.
Ναι φίλοι μου, πραγματικά είναι εκπληκτική η φωνητική απόδοση του Dave Peverett (για τους δύσπιστους ακούστε προσεκτικά τις επιδόσεις του), ενώ επίσης και ο Rod
Price δείχνει γιατί είναι τόσο καλός κιθαρίστας, όσο και ο Joe Walsh στην slide κιθάρα. Ο Rod ήταν επίσης γνωστός και ως “The Magician Of Slide” και “Slide King Οf Rock Αnd Roll”, λόγω της slide κιθάρας που έπαιζε.
Έτσι αγαπητοί μου, όταν αποφασίσετε να ακούσετε αυτόν το δίσκο, βάλτε τα ακουστικά και απλά κλείστε τα μάτια σας... και να είστε σίγουροι ότι θα είστε τόσο ευτυχείς που θα το κάνατε.
Το "Fool For The City" είναι ένα Hard Rock album με μια ραδιοφωνική τακτική και απόλαυση, απλά το ακούς συνέχεια και κολλάς μαζί του. Το album είναι διασκεδαστικό σε όλο το μεγαλύτερο μέρος του και το έργο στην κιθάρα παραμένει εκπληκτικό και ωραίο, όλα τα μέλη του group έχουν μια μοναδική δυναμική ενέργεια. Αυτός ο δίσκος, θεωρείται από τους περισσότερους (οπαδούς και μη) ως το magnum opus των Foghat. Εξακολουθεί ακόμα να ξεχωρίζει ως το καλύτερο στον δισκογραφικό τους κατάλογο, επειδή ταιριάζει με τις ικανότητές τους ως γνήσιοι Hard Rockers σε ένα συνεκτικό σύνολο από μελωδίες που ήταν τόσο καλά κατασκευασμένες και φιλόδοξες. Ο δίσκος ξεπερνά τα κλισέ, το σχήμα κάνει μια έξυπνη διάταξη τραγουδιών που λειτουργούν τέλεια με την ικανότητα του συγκροτήματος να λειτουργήσει σε έναν καλό σκληρό Boogie Rock ήχο. Όλα τα τραγούδια στέκονται στις προαναφερθείσες επιλογές, όλα ρέουν μαζί όμορφα χάρη σε μια σταθερά εμπνευσμένη απόδοση από το group και στο έξυπνο Boogie Rock που είναι προσανατολισμένο στο Hard Rock, ένα από τα κορυφαία σημεία του Hard Rock για την δεκαετίας του ’70.
Αν και οι περισσότεροι κριτικοί τους μισούσαν, οι Foghat ίσως ήταν το πιο “Αμερικάνικο” Αγγλικό σχήμα της δεκαετίας του ’70, επίσης μου αρέσει ιδιαίτερα όπου η κιθάρα ουρλιάζει στην κυριολεξία. Στο αποκορύφωμά τους ήταν ένα τρομερό, αλλά ευχάριστο στο άκουσμα σχήμα, επενδύστε άφοβα αν δεν το έχετε κάνει ήδη. Το επόμενο ζωντανά ηχογραφημένο album τους, δείχνει γιατί το συγκρότημα ήταν τόσο δημοφιλές στην Αμερική και το τι έχασαν οι Ευρωπαίοι, οι Foghat συνεχίζουν να κυκλοφορούν δίσκους πραγματικούς δυναμίτες και η φήμη τους στην Αμερική εδραιώνατε.
Αλλά από το 1980 κι έπειτα οι δίσκοι τους “Girls To Chat & Boys To Bounce, “In The Mood For Something Rude και “Zig-Zag Walk δυστυχώς χρησιμεύουν μόνο για σερβίρισμα, αφού έχασαν το σκληρό αυθεντικό τους ήχο. Παραπέμπω λοιπόν όλους τους φίλους του σκληρού, γνήσιου Boogie Blues και του βρώμικου Hard Rock στα πρώτα οκτώ και μόνο βινύλια των 70’s.
Αξίζει να παρατηρήσουμε πως το cult και αφοσιωμένο κοινό του group (νταλικέρηδες και τσοπεράδες ως επί το πλείστον) δεν διέφερε ιδιαίτερα από το κοινό των πρωίμων Motorhead, αρκετά χρόνια αργότερα στις αρχές των 80’s. Δεν χρειάζεται επίσης να ψάξουμε για βαθειά νοήματα ή για μια φτηνή κουλτούρα που ζαλίζει τ’ ανθρώπινα μυαλά, όσον αφορά του στίχους του συγκροτήματος. Αρκεί μόνο να σκεφτούμε ότι πρόκειται για τέσσερα άτομα που γέρασαν παίζοντας σαρωτικό, αλλά συναισθηματικό Hard Rock κατ’ ευθείαν μέσα απ’ την ψυχή και την καρδία τους. Αυτοί συνοπτικά ήταν οι αγέρωχοι και γνήσιοι Hard Rockers Foghat.
Με την ενθάρρυνση του παραγωγού Rick Rubin,
ξανά ενώθηκε το αρχικό line-up του group το 1993 και αρχίζουν μια σειρά από περιοδείες. Αλλά όλα αυτά σταμάτησαν δυστυχώς, όταν ο Lonesome Dave χάνει την μάχη με τον καρκίνο τον Φεβρουάριο του 2000, ενώ ο Rod Price πεθαίνει και αυτός τον Μάρτιο του 2005 όταν υπέστη καρδιακή προσβολή.


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ FOGHAT
Foghat [1972]
Rock And Roll [1973]
Energized [1974]
Rock And Roll Outlaws [1974]
Fool For The City [1975]
Night Shift [1976]
Live [1977]
Stone Blue [1978]
Before Foghat Days [1979]
Boogie Motel [1979]
Tight Shoes [1980]
Girls To Chat & Boys To Bounce [1981]
In The Mood For Something Rude [1982]
Zig-Zag Walk [1983]
Return Of The Boogie Men [1994]
Road Cases [1998]
King Biscuit Flower Hour Presents [1999]
Extended Versions [2001]
Eight Days On The Road [2002]
Decades Live [2003]
Family Joules [2003]
Live II [2006]
Live At The Blues Warehouse [2009]
Last Train Home [2010]
Not Live At The BBC [2010]


Trivia: Το εξώφυλλο δείχνει τον
drummer του σχήματος Roger Earl, να κάθεται μόνος πάνω σε ένα κουτί και να ψαρεύει από ένα φρεάτιο στη μέση της οδού East 11th Street (μεταξύ 2ης και 3ης Avenue) στη Νέα Υόρκη. Το πίσω μέρος του δίσκου δείχνει κόσμο να κοιτά με κάποιο σκεπτικισμό τους παρευρισκομένους, παρατηρώντας την ασυνήθιστη αυτή δραστηριότητα, ενώ τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος να προσπαθούν να τον αποτρέψουν, από αυτή του την δραστηριότητα.


Τρίτη, 4 Απριλίου 2017




EF BAND
DEEP CUT
1982
(Neon Records)


SIDE I: “Love Is A Game”, “Child Of Innocence”, “Is Anybody There”, “Sail Away”, “Tonight’s Alright”.
SIDE II: “Big Talker”, “Trinity”, “Through The Enemy Line”, “Right On Time”.

EF BAND: John Ridge – Vocals, Bengt Fischer – Guitar, Par Ericsson – Bass and Dag Eliasson – Drums.
Produced by Jan Hulten, Bengt Fischer and Par Ericsson.


Αυτή είναι μια από τις πιο τρανές αποκάλυψης του NWOBHM ήχου (κι ας μην είναι ακριβώς Άγγλοι), ένα τέλειο συγκρότημα σε ένα εξίσου τέλειο δίσκο. Δεν θα είναι υπερβολή αν ομολογήσω ότι ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχω ξανασυναντήσει, ένα τόσο βαρύ, μελωδικό, έντεχνο και άνετο Heavy Metal/ Hard Rock σχήμα από τον χώρο του NWOBHM ήχου, που αν και είναι από την Σουηδία, το βρετανικό Hard Rock κυλά άφθονο μέσα στο αίμα τους.
Από συνθετική άποψη, το υλικό των EF Band ήταν Heavy Metal με Αγγλικές επιρροές, λογικά στεκούμενο προσμοιάζει στον NWOBHM ήχο της εποχής, δηλαδή αρχές των 80’s.
Το “Deep Cut” όχι μόνο προπορεύεται της εποχής του, αλλά μπορεί ακόμα και σήμερα (2017) να θεωρηθεί σαν ένα από το πλέον σωστά Heavy Metal album της εποχής, εκείνης. Σ’ αυτό συντελεί σε ένα μεγάλο βαθμό, η μοναδική φωνή του τραγουδιστή John Ridge, ο οποίος ήρθε στο συγκρότημα πολύ μετά την ίδρυση του.
Οι EF Band παρόλο, που έδρασαν στην Αγγλία και κατατάσσονται στον NWOBHM ήχο, ήταν ένα σχήμα από την Σουηδία. Με αυτό τον δίσκο κατάφεραν να προσελκύσουν ένα μικρό αλλά φανατισμένο μέρος Metal οπαδών.
Ο συλλέκτης και υποστηρικτής του NWOBHM ήχου, Neal Kay βοήθησε όσο μπορούσε το σχήμα και σε συνεργασία μαζί με τον Ashley Goodpall, συμπεριέλαβε ένα τραγούδι των EF Band το “Fighting For RockNRoll” στην πρώτη θρυλική συλλογή “Metal For Muthas” το 1980.
Λίγο αργότερα μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου, το σχήμα γίνεται τετραμελές και κυκλοφορούν αυτόν το εκπληκτικά μοναδικό Heavy Metal δίσκο.
Ευτυχώς για μας, γιατί μόνο όσοι κυνηγούν με το ντουφέκι τη σωστή σκληρή-γνήσια 80’s Metal μουσική, θα κάτσουν ν’ ακούσουν ή να ψάξουν αυτό το εκρηκτικά μοναδικό βινύλιο.
Το αξιόλογο, περίφημο αλλά και άγνωστο (από μερίδα οπαδών), Heavy Metal albumDeep Cut” εδώ μας δίνετε ψυχήτε και σώματι, αλλά και εδώ φαίνονται επίσης όλες οι καταβολές των τεσσάρων μουσικών, από κλασικό μέχρι και τεχνικά άρτιο Hard Rock ήχο, κάτω από τη γενική Heavy Metal επένδυση. Όσο για την φωνή του John Ridge τι να πω, στέκεται αντάξια και δυνατή ανάμεσα στον Rob Halford (Judas Priest) και τον Guy Speranza (Riot).
Να προτείνω κάποια τραγούδια; Σε αυτή την περίπτωση όχι, τέτοια album τ’ ακούμε καθ’ ολοκληρίαν, χωρίς να ξεχωρίζουμε κάποιο ή κάποια τραγούδια, απλά είμαστε περήφανοι που βγήκαν τέτοιοι δίσκοι βινυλίου και κοσμούν ακόμη τις δισκοθήκες μας.
Δυστυχώς, όμως το ευρύ αστοιχείωτο (μάζα) Hard Rock κοινό δεν έκανε κέφι το πραγματικό Heavy Rock των EF Band, έτσι λοιπόν οι πωλήσεις παρέμειναν στο ελάχιστο ή και παρακάτω από το ελάχιστο. Αυτό είχε σαν φυσικό επακόλουθο τις συνηθισμένες προστριβές των μελών με την μικρή ανεξάρτητη δισκογραφική τους εταιρεία.
Ο δίσκος είναι σε ποιότητα εφάμιλλος με τα κλασικά δεδομένα albums του NWOBHM χώρου όπως το πρώτο των Angelwitch, όπως το πρώτο των Iron Maiden, ή το “On Through The Night” των Def Leppard, αλλά αγγίζει επίσης, επ’ ακριβώς και την ωριμότητα δίσκων όπως το “Stand Up And Fight” των Quartz ή και το “Time Tell No Lies των Praying Mantis.


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ EF BAND
Last Laugh Is On You [1981]
Deep Cut [1982]
One Night Stand [1985]
Live At The Mudd Club In Gothenburg 1983 [2005]


TRIVIA:
Το σχήμα δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 1978 από τον μπασίστα Ericsson και τον κιθαρίστα Fischer (εξ’ ου και το όνομα EF Band), στο Gothenburg της Σουηδίας.
Ο Άγγλος drummer Dave Dufort, (αδελφός της Denise Dufort των Girlschool), έπαιξε μαζί τους για μια περίοδο, όπου έβγαλαν μερικά singles για τοπικές μικρές ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες, πριν ενταθεί τελικά το 1981 στους Angelwitch.