ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK

ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK
Πρέπει να ξέρετε ότι τα πραγματικά γνήσια καλά συγκροτήματα δεν ήταν λίγα, φαίνονται όμως λίγα μπροστά στις λεγεώνες των άχρηστων, καταστροφικών για την μουσική συγκροτημάτων. Υπήρχαν και θα υπάρχουν συγκροτήματα που φτιάχνουν προσωπικότητες αλλά και άλλα που τις χαλάνε, σκοπός μου θα είναι η θύμηση και η αναφορά φυσικά μόνο των πρώτων. Πάντως θα ήθελα από εσάς να μην εκτιμήσετε την όποια δική μου προσφορά εδώ, αλλά την τεράστια προσφορά των συγκροτημάτων που παρουσιάζονται σε αυτό το blog. Μην ψάχνετε για συγκροτηματάκια της σειράς που ιδρώνουν, ή αγκομαχούν για να ακουστούν, μην ψάχνετε για τυποποιημένα σχήματα. Δυστυχώς βγαίνουν-υπάρχουν πολλά σχήματα, που δεν λένε μουσικά απολύτως τίποτα και τα ανεχόμαστε μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν… Να λατρεύετε το βαρύ σκληρό ήχο των 70’s και των 80’s, το τέλειο στο HΑRD ROCK, το απολύτως γνήσιο στο HEAVY METAL και το κλασικό ήχο στο SOUTHERΝ ROCK.

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018



SIGNAL
LOUD & CLEAR
1989
(EMI America)


SIDE I: “Arms Of A Stranger”, “Does It Feel Like Love”, “My Mistake”, “This Love, This Time”, “Wake Up You Little Fool”.
SIDE II: “Liar”, “Could This Be Love”, “You Won't See Me Cry”, “Go”, “Run Into The Night”.

SIGNAL: Mark Free – Vocals, Danny Jacob – Guitar, Erik Scott – Bass and Jan Uvena – Drums.
Produced By Kevin Elson.


Όταν ο τραγουδιστής Mark Free άφησε τους King Kobra, μετά από μια συνεργασία στην oποία κυκλοφόρησαν δύο δίσκους, αποφάσισε να φορμάρει το προσωπικό του σχήμα τους Signal στο Los Angeles. Το 1987 λοιπόν, απευθύνθηκε στον μπατίστα Eric Scott, ο οποίος έφερε μαζί του τον drummer με τον οποίο έπαιζε και παλιότερα, τον Jan Uvena (Alcatrazz, Alice Cooper). Το να βρουν τον κατάλληλο κιθαρίστα ήταν κάτι που τους πήρε πολύ χρόνο, ο πρώην κιθαρίστας των Streets, ο Mike Slamer τους βοήθησε στη διάρκεια της ηχογράφησης κάποιων πρώτων demos, αλλά τελικά η σύνθεση του group ολοκληρώθηκε με τον Danny Jacob. Το συμβόλαιο με την ΕΜΙ έγινε πραγματικότητα σε σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά δεν ήταν καθόλου σύντομη η προσπάθεια ανεύρεσης παραγωγού. Αρχικά είχαν προτείνει τον Dan Kotchamarr, αλλά τελικά την θέση κάλυψε ο Kevin Elson όταν πια είχε περάσει σχεδόν ένας χρόνος αφότου είχαν υπογράφει το συμβόλαιο με την ΕΜΙ.
Τελικά οι Signal ηχογράφησαν ένα καθαρά AOR album που αιφνιδίασε πάρα πολύ ευχάριστα τους περισσοτέρους οπαδούς του είδους, αν και πρέπει να συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος των συνθέσεων δεν είχε γραφτεί από τα μέλη του group, αλλά από εξωτερικούς συνεργάτες στο LPLoud & Clear” μερικά από τα τραγούδια τα έγραψαν οι Robert Halligan Jr, Eddie Schwartz και Van Stephenson και ήταν κυρίως διαμορφωμένα και φιλικά προς το ραδιόφωνο.
Στο συγκεκριμένο LP οι Signal κινήθηκαν κάπου ανάμεσα στον ήχο των Survivor και των Giant, ενώ γενικώς ο πρωταγωνιστικός ρόλος είχε δοθεί στον Mark Free, ο οποίος πραγματικά τραγουδούσε μ' έναν εξαιρετικό τρόπο, τραγουδώντας σαν ένας άλλος αγγέλος. Δεν υπάρχει πραγματικά ένα τραγούδι από αυτόν το δίσκο που να μην ξεχωρίζει, ή να είναι πάνω απ’ όλα  τα υπόλοιπα, όλα κινούνται σε mid-tempo ρυθμούς και τα δέκα τραγούδια του “Loud & Clear” είναι πολύ ευχάριστα και όμορφα. Εντάξει είπαμε, το καλύτερο δυνατό σημείο όμως του album, δεν είναι άλλος από τον τραγουδιστή Mark Free, αν αγαπάτε το πολύ καλό μελωδικό σκληρό AOR με μεγάλη φωνή, αυτό το βινύλιο είναι σίγουρα για εσάς.
Δεν υπάρχει λόγος να διαβάσετε αρνητικές κριτικές, από ανθρώπους που δεν είναι καν οπαδοί του AOR, αυτό το album είναι φυσικά must have. Αυτός είναι ο καθαρός, o τέλειος AOR/ Melodic Rock δίσκος, με πολύ καλά τραγούδια που στο σύνολο τους έχουν βελτιώσει πολύ αυτό το μουσικό είδος με το πέρασμα του χρόνου. Μ’ ένα και μόνο album οι Signal κατάφεραν να δημιουργήσουν σίγουρα ένα από τα top10 AOR/ Melodic Rock LP της δεκαετίας του ’80.
Ο Mark Free είχε σχεδόν την καλύτερη φωνή ανάμεσα σε όλους τους τραγουδιστές αυτού του μουσικού είδους και εδώ φαίνετε με τον καλύτερο τρόπο, σίγουρα τούτο το album είναι δύσκολο να βρεθεί τώρα πια σε βινύλιο, αλλά είναι άλλος ένας κρυμμένος θησαυρός στον μεγάλο χάρτη του AOR. Πιστεύω πως αυτό το δισκογραφικό έργο μπορεί εύκολα να προσφέρει, αλλά και να δώσει έναν μουσικό οργασμό, πολύ εύκολα σε όλους αυτούς που ακούν το συγκεκριμένο μουσικό είδος, ένα φανταστικό, ευχάριστο, αριστοκρατικό AOR μελωδικό Hard Rock αριστούργημα. Έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια, παρά πολλές φορές και εξακολουθώ να το απολαμβάνω όπως ήταν την πρώτη φορά που το πρώτο άκουσα, τα τραγούδια παραμένουν ακόμη εύχρηστα. Η μαγική δεκαετία του ’80 είχε διατηρήσει για μένα την προτελευταία έκπληξη της, με τούτο το βινύλιο και αυτή τη φορά ήταν αληθινά πραγματική. Το “Loud & Clear” είναι ένα πραγματικό αριστούργημα που σας περιμένει να το ανακαλύψετε, φυσικά, η μουσική του group βασίζεται πάνω στην αξιοθαύμαστη, μελαγχολική φωνή του Mark Free, μ’ ένα στυλ που εδώ του ταιριάζει απόλυτα. Αν και ο Mark Free είναι ένας άνθρωπος που πραγματικά θέλει ν' ακούγετε ως γυναίκα, ο Mark ξεπερνά τον εαυτό του με αυτό το LP, πριν ξεκινήσει τη solo καριέρα του. Η φωνή του, οι μελωδίες, η σταθερότητα των οργάνων, ο αδιαμφισβήτητος αέρας της δεκαετίας του ’80, τα πάντα ταιριάζουν τέλεια εδώ, ένα κόσμημα το “Loud & Clear” ήταν ένα από τα μοναδικά μουσικά έργα που βγήκε στην αγορά το 1989 και ήταν αυτό που θα καταλήξει να γίνει ένα απόλυτα κλασικό, εξαιρετικό AOR με πομπώδη χαρακτήρα με πολύ και καλή μελωδική χροιά. Ο Danny Jacob στις κιθάρες, έχει αρκετή προβολή παρά τον μελωδικό και πομπώδη χαρακτήρα του δίσκου, πολύ καλός ήχος και μεγάλο επίπεδο καλών κιθαριστικών solo, μ’ ένα μεγάλο έργο μελωδικών γραμμών.
Τα πιο συγκλονιστικά τραγούδια, εξαιρετικά ερμηνευμένα, με υπεράνθρωπο κι έναν αστρικό Mark, χωρίς αμφιβολία ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές στην ιστορία του AOR/ Hard Rock, είναι τα έξης… “Arms Of A Stranger”, “My Mistake”, “You Won't See Me Cry”, “Go” και “This Love, This Time”.
Τελικά, τούτο το album των Signal είναι ένα από τα πιο ολοκληρωμένα δισκογραφικά έργα του Hard FM/ AOR και είναι ψηλά στην κορυφή των καλύτερων δίσκων από τα τέλη των 80’s.
Στις ζωντανές εμφανίσεις μαζί τους επί σκηνής βρισκόταν ο οργανίστας Tom Coster, Jr.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ SIGNAL
Loud & Clear [1989]

TRIVIA
Ο Mark Free (γεννημένος ως Mark Edward Free στις 12 Απριλίου 1954), στις αρχές των 90’s άλλαξε ριζικά και μια για πάντα τη ζωή του, με τη δυσφορία της φύσης που ένιωθε σε όλη του (της) τη ζωή, έτσι ο Free κυκλοφόρησε στον κόσμο ξανά, αλλά αυτή τη φορά ως Marcie Free, αυτό έγινε τον Νοέμβριο του 1993. Το 1995, η Marcie (πλέον), αποσύρθηκε από την μουσική βιομηχανία και επέστρεψε στο Michigan για να είναι κοντά στην οικογένεια της. Ωστόσο, εξακολουθεί να τραγουδά επαγγελματικά ξανά από τον Σεπτέμβριο του 2009.


Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018



BLOODROCK
BLOODROCK
1970
(Capitol)


SIDE I: “Gotta Find A Way”, “Castle Of Thoughts”, “Fatback”, “Double Cross”, “Timepiece”.
SIDE II: “Wicked Truth”, “Gimmie Your Head”, “Fantastic Piece Of Architecture”, “Melvin Laid An Egg”.

BLOODROCK: Jim Rutledge – Vocals/ Drums, Lee Pickens – Guitar, Nick Taylor – Guitar, Ed Grundy – Bass and Stevie Hill – Keyboards.
Produced by Terry Knight.


Οι Bloodrock ήταν ένα Hard Rock συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1969 στο Fort Worth, (Texas) και μετά από έξι studio albums και ένα ζωντανά διπλό live δίσκο, διαλύθηκαν στα 1975. Σχηματίστηκαν αρχικά στα 1962 με το όνομα Naturals, το 1966 θα μετονομαστούν σε Crowd+1, ενώ το 1969 άλλαξαν πάλι το όνομα τους στο τελικό Bloodrock. Με την βοήθεια του manager των Grand Funk Railroad ηχογράφησαν το πρώτο τους ομώνυμο album, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1970 μέσω της γνωστής Capitol Records.
Η εμπλοκή του ήχου και στα εννέα τραγούδια, έχει να κάνει με κάτι μεταξύ από Hard Rock και σκοτεινού proto-Metal, όλα τροφοδοτούνται από βαριές κιθάρες, με δυναμική ισχύ από τους Steppenwolf, τους Deep Purple, αλλά και λίγο από την φλέβα των Grand Funk, κλπ. Πάντως οι Bloodrock σφυρηλατούσαν την δική τους μοναδική μουσική σκληρή ταυτότητα, καθιστώντας τον ήχο τους πιο φαινομενικό και απόκοσμο όπως όλων των proto-Metal συγκροτημάτων των αρχών της δεκαετίας του ’70. Τα λυρικά στιχουργικά τους θέματα μπορεί να είναι μερικές φορές ακόμα πιο παθολογικά από αυτά των Black Sabbath, (αν και οι Bloodrock δεν είναι τόσο heavy), ο καλύτερος τρόπος για να περιγράψω τον ήχο των Bloodrock… φανταστείτε ότι οι Grand Funk Railroad ή οι MC5 διέσχισαν και βρήκαν τους Black Sabbath και τους Blue Öyster Cult.
Ένα από τα καλύτερα δισκογραφικά έργα του group είναι αυτό εδώ το ντεμπούτο τους, που σε οδηγεί αδυσώπητα, σ’ ένα εκπληκτικό μουσικό ταξίδι πίσω στο μακρινό χρόνο εκεί πίσω στο αληθινό και οχι "δήθεν" σκληρό Rock, μέσα από φανταστικά κομμάτια δεξιοτεχνικής κιθάρας. Επίσης, αρχιτεκτονικών δυνατών τυμπάνων, αλλά και επικά, φασματικά και στοιχειωμένα φωνητικά που έχουν καταγραφεί ποτέ, αυτό το βινύλιο είναι απλά ένα αριστούργημα για όσους το έχουν ή το έχουν ακούσει. Το ντεμπούτο των Bloodrock είναι ένα εκπληκτικό, πρωτόγονο, σκληρό, βαριά προοδευτικό Hard Rock αριστούργημα και είναι ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα ντεμπούτα LP όλων των εποχών. Πρόκειται για ένα σκοτεινό και βαθύ βαρύ LP, εκπληκτικών σκοτεινών λυρικών εικόνων, στροβιλισμένο όργανο, χείμαροι φωτιάς κιθάρας και υπέροχα σκληρά και αντρικά τραγούδια.
Πρωτόγονο λοιπόν, σκληρό Rock, βγάζοντας ένα οξύ, ψυχεδελικό Rock που είναι Loud-Louder-Loudest, όσοι ακούν αυτό το βινύλιο πιστεύω πως θέλουν απλώς να βγουν στο παράθυρο και να φωνάξουν δυνατά... και άγρια.
Το album έχει μια εκπληκτική παραγωγή από τον την Terry Knight, το όλο πράγμα πάει πολύ ομαλά, τα τραγούδια είναι απίστευτα και καθόλου επαναλαμβανόμενα, τα κιθαριστικά riffs είναι κάπως παράξενα στο πώς παίζονται αλλά πάντως σου κολλάνε στο μυαλό. Ως εκ τούτου λοιπόν, δεν είναι καθόλου μα καθόλου βαρετά τα κιθαριστικά riffs και οι δύο κορυφαίοι κιθαρίστες Lee Pickens και Nick Taylor καίνε μ’ έναν θλιβερό τρόπο τα δάχτυλα τους πάνω στην ταστιέρα, ενώ ο Stevie Hill χτυπά με μανία πραγματικά τα βαριά πλήκτρα του.
Ο τραγουδιστής/ drummer Jim Rutledge χαιρετά με την φωνή του την μεγάλη σχολή των τραγουδιστών, (όχι σαν τα σημερινά παιδάκια που είναι είκοσι πέντε ετών, αλλά προσπαθούν ν’ ακούγεται σαν να είναι δώδεκα), αυτός ακούγεται αντρικός και τόσο μεγάλος όσο ένα βουνό. Όντας ως καλός drummer, το ύφος του είναι πολύ σταθερό, δυνατό, στιβαρό και πιασάρικο.
Οι Bloodrock είναι μια διαφορετική φυλή σκληρού θηρίου, το συγκρότημα δεν είναι μόνο καλό, αλλά είναι και υπέροχο μουσικά και ηχητικά, ενώ έχουν και μερικές φανταστικές, σκοτεινές συνθέσεις. Η παράγωγη του Terry Knight δεν αποτελεί έκπληξη, καθώς η μουσική μοιάζει με τους Grand Funk, οι Bloodrock είναι διαφορετικοί, επειδή είναι λίγο πιο βαρύς ο ήχος τους και αυτό οφείλετε κυρίως στην κρίσιμη κιθάρα, επίσης έχουν και μια ελαφριά Νότια Rock αίσθηση, λόγο της καταγωγής τους από το Texas.
Τα καλύτερα τραγούδια σε τούτο το album είναι τα… “Gotta Find A Way”, “Castle Of Thoughts”, “Double Cross” και το εξαιρετικά βαρύ “Wicked Truth”. Όλο το “Bloodrock” περιέχει πολύ ισχυρά κιθαριστικά riff, που τα ποσοστά τους είναι από τα πιο αξιομνημόνευτα στην Hard Rock ιστορία της δεκαετίας του ’70, αν είστε fan των Deep Purple, των Grand Funk Railroad και των Black Sabbath, αξίζει σίγουρα να το ακούσετε.
Οι επόμενες κυκλοφορίες κράτησαν αυτόν τον ήχο, χωρίς να υπερβούν τις ικανότητες τους, αυτό το ντεμπούτο παραμένει ένα λαμπρό δισκογραφικό έργο, απολύτως τόσο σημαντικό όσο το “In Rock”, ή το “Paranoid” από την ίδια κρίσιμη εποχή.
Αν σας αρέσουν τα βαριά riffs, οι αξέχαστες μελωδίες και η συχνά ψυχεδελική αίσθηση, το “Bloodrock” είναι σίγουρα για εσάς. Αυτό το debut LP από τους Bloodrock είναι ένα πολύ καλό μίγμα σκληρού Rock και ψυχεδέλειας, το παιχνίδι της κιθάρας είναι δυνατό και τα τραγούδια είναι εξαιρετικά, ενώ τέλος, είναι πολύ συμπαγής ο ήχος τους ως πακέτο. Στους δύο τελευταίους δίσκους, το συγκρότημα άφησε το Hard Rock ύφος των πρώτων του κυκλοφοριών, εντάσσοντας πολλά Progressive Rock στοιχεία στον ήχο του.


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ BLOODROCK
Bloodrock [1970]
Bloodrock 2 [1970]
Bloodrock 3 [1971]
Bloodrock U.S.A. [1971]
Bloodrock Live [1972]
Passage [1972]
Whirlwind Tongues [1974]


TRIVIA
Οι Bloodrock ηχογράφησαν κι άλλον έναν δίσκο το 1974 το “Unspoken Words”, ο οποίος παρέμεινε ακυκλοφόρητος μέχρι που κάποια τραγούδια μπήκαν στην συλλογή “Triptych” το 2000.
Ο Stevie Hill ο οποίος υπέφερε από λευχαιμία, πέθανε το 2013, ενώ τρία χρόνια νωρίτερα το 2000 είχε φύγει από την ζωή και ο Nick Taylor.




Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2018



BAD AXE
BAD AXE
1976
(Earth Breeze)


SIDE I: “Cities Of Rage”, “Stray”, “Do What We Please”, “What Did I Do”, “Set Me Free”.
SIDE II: “Vacation”, “Blues L.A.”, “Foggy Morning”, “Road To Makin' It”, “Take Your Time”.

BAD AXE: Stacy Moreland – Vocals, Dave Carruth – Guitar, Dana Strum – Bass and Steve Ward – Drums.
Produced by Bad Axe.


Πολύ καλό και αρκετά σπάνιο Hard Rock συγκρότημα από την Πόλη των Αγγέλων (Los Angeles), που κι αυτό δυστυχώς κράτησε μόλις για δύο χρόνια από το 1975 έως και το 1977. Το 1976 κυκλοφόρησαν τον ομώνυμο ντεμπούτο δίσκο τους, στην συνέχεια το κάθε μέλος από τους Bad Axe, τράβηξε τον δικό του προσωπικό μουσικό του δρόμο.
Το LP αυτό των Bad Axe αρχικά τυπώθηκε μόνο σε 5 κόπιες και μόνο για το group, η δεύτερη έκδοση του έγινε κι αυτή σε 500 μόνον αντίτυπα και όπως καταλαβαίνετε όπως ήταν άλλωστε φυσικό, χάθηκε κι αυτό δια παντός. Έτσι, η επανάληψη το 2004 σε LP από την Hexamon Records, ήταν πραγματική έκπληξη για όσους πραγματικά ήθελαν αυτό το μοναδικό βινύλιο να το έχουν στα χέρια τους (όπως κι εγώ).
Το “Bad Axe” περιέχει ένα ισχυρό δυνατό 70’s Hard Rock, που βρίσκετε κάτω από την ηχητική και μουσική επιρροή των Deep Purple, των Uriah Heep και των Black Sabbath, όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο να ηχεί έτσι ένα μουσικό σύνολο εν έτει 1976, από το κοσμοπολίτικο Los Angeles.
Θα έπρεπε να το ακούσετε για καταλάβετε ότι στον ήχο τους υπάρχει αυτό το αμάλγαμα των Sabbath και των Purple, ενώ υπάρχει στον ήχο τους και κάποια άγρια ​​δυναμική ορμητική κιθάρα, που δεν είναι και πολύ μακριά από τον Heavy Rock ήχο της εποχής. Η κιθάρα του Dave Carruth κάνει πολύ καλή και δυναμική εμφάνιση στο album, υπάρχουν πράγματι ίχνη Sabbath και Purple, αλλά μου θυμίζουν περισσότερο ότι είναι πιο κοντά στο album “Kings Of Oblivion” των Pink Fairies, τότε που οι Fairies είχαν τον Larry Wallis σαν φωνητικά. Πάντως και ο Stacy Moreland έχει μια καθαρά έντονη πέτρινη φωνή, αλήθεια ποιος ήταν τελικά αυτός που επηρέασε τον ήχο των Bad Axe στη δεκαετίας του ’70; Μα φυσικά το βρετανικό σκληρό Heavy Rock, που τους έδειξε τον σωστό δρόμο προς την σκληρή μουσική κατεύθυνση που θα έπρεπε ν’ ακολουθούσουν. Η μουσική που παίζει το group είναι εξαιρετική απ’ όλες τις απόψεις, αλλά οι ήπιοι κάπως στίχοι δεν ταιριάζουν και τόσο με τα δυναμικά φωνητικά, οι στίχοι πάνε λίγο πίσω και δεν ταιριάζουν και πολύ με την επιθετική μουσική που έχει το συγκρότημα.
Όσοι από εσάς τους αρέσει να κάνουν καταδύσεις στα άδυτα της ιστορία του ανεξερεύνητου 70’s Hard Rock, σίγουρα ή ίσως και να ξέρουν τους Bad Axe. Ένα album λοιπόν, γεμάτο καλά τραγούδια, ένα εντυπωσιακό δισκογραφικό έργο που έχει πλέον ξεχαστεί από πολλούς "δήθεν ή ψαγμένους" οπαδούς της 70's σκληρής μουσικής. 
Το πάρτι στο LP ξεκινά με το Cities Of Rage” και συνεχίζετε με τα “Stray”, “Do What We Please”, “What Did I Do”, “Set Me Free”, “Vacation”, “Blues L.A.”, “Foggy Morning”, “Road To Makin' It” και τελειώνει με το “Take Your Time”. Τραγούδια που αγκιστρώνονται στο λαιμό σας και θα σας κάνουν να κινείτε ρυθμικά κεφάλι και πόδια, θα σας κάνουν επίσης να θέλετε να πηδήξετε από το πρώτο κιόλας λεπτό της εκρήξεις που θα δεχτούν τα ηχεία σας και με το επόμενο θα είστε ήδη πεσμένοι στα γόνατα για headbanging. Εδώ δεν υπάρχει καμιά παύση και όταν αρχίζουν να πέφτουν το ένα μετά το άλλο τα δυναμικά κιθαριστικά riffs, τα εγκεφαλικά επεισόδια θα είναι απανωτά.
Μερικές φορές, αυτό το album είναι τρομακτικά μπροστά από την εποχή του, παρουσιάζει ένα στατικό Heavy Metal στυλ σχεδόν σαν να έρχετε από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, ακούστε τα “Cities Of Rage” και “Blues L.A.” για να δείτε τι ακριβώς εννοώ. Brutal σκληρό Hard/ Heavy Rock λοιπόν, με φανταστικές και σκληρές κιθάρες που μπορούν να βροντήσουν για τα καλά τα ηχεία σας, δυστυχώς, η παραγωγή είναι κάπως μέτρια.
Οι Bad Axe έκαναν και κάποιες σποραδικές εμφανίσεις σε λίγες περιοδείες, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’70 κυρίως γύρω από το Los Angeles, όπου συχνά-πυκνά έπαιζαν με τους Quiet Riot, αλλά και τους Mammoth (πριν αυτοί γίνουν οι γνωστοί Van Halen).


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ BAD AXE
Bad Axe [1976]


TRIVIA
Ο μπασίστας Dana Strum συνέχισε τη μουσική του καριέρα αρχικά με τους Vinnie Vincent Invasion και μετά με τους Slaughter, ενώ ήταν αυτός που έδωσε ως κιθαρίστα στον Ozzy Osbourne τον μέγιστο Randy Rhoads, ενώ στη συνέχεια έδωσε και τον Jake E. Lee στο συγκρότημα του Ozzy, επίσης και τον Mark St. John στους KISS
Ο Dave Carruth εντάχθηκε αργότερα στα Ηeavy Μetal συγκροτήματα των Bitch και Betsy.