ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK

ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK
Πρέπει να ξέρετε ότι τα πραγματικά γνήσια καλά συγκροτήματα δεν ήταν λίγα, φαίνονται όμως λίγα μπροστά στις λεγεώνες των άχρηστων, καταστροφικών για την μουσική συγκροτημάτων. Υπήρχαν και θα υπάρχουν συγκροτήματα που φτιάχνουν προσωπικότητες αλλά και άλλα που τις χαλάνε, σκοπός μου θα είναι η θύμηση και η αναφορά φυσικά μόνο των πρώτων. Πάντως θα ήθελα από εσάς να μην εκτιμήσετε την όποια δική μου προσφορά εδώ, αλλά την τεράστια προσφορά των συγκροτημάτων που παρουσιάζονται σε αυτό το blog. Μην ψάχνετε για συγκροτηματάκια της σειράς που ιδρώνουν, ή αγκομαχούν για να ακουστούν, μην ψάχνετε για τυποποιημένα σχήματα. Δυστυχώς βγαίνουν-υπάρχουν πολλά σχήματα, που δεν λένε μουσικά απολύτως τίποτα και τα ανεχόμαστε μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν… Να λατρεύετε το βαρύ σκληρό ήχο των 70’s και των 80’s, το τέλειο στο HΑRD ROCK, το απολύτως γνήσιο στο HEAVY METAL και το κλασικό ήχο στο SOUTHERΝ ROCK.

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018



M.A.R.S.
PROJECT: DRIVE
1986
(Shrapnel)


SIDE I: “Nations On Fire”, “Writings On The Wall”, “Stand Up And Fight”, “Nostradamus”.
SIDE II: “Unknown Survivor”, “Fantasy”, “Slave To My Touch”, “I Can See It In Your Eyes”, “You And I”.

M.A.R.S.: Rob Rock – Vocals, Tony MacAlpine – Guitars/ Keyboards, Rudy Sarzo – Bass and Tommy Aldridge – Drums. 
Produced by Mike Varney.


Οι M.A.R.S. δημιουργήθηκαν το 1985 στο Los Angeles, κυκλοφορούν το δίσκο τους τον επόμενο χρόνο και διαλύονται τον Μάιο του 1987.
Το “Project: Diver” περιέχει ένα majestic, cinematic Power Metal με πολλές τεχνικές δεξιότητες από τα μέλη του group, είναι ένα εξαιρετικό και απίστευτα όμορφο και δημιουργικό Μetal project, που ήταν η συνεργασία μεταξύ διάφορων γνωστών και σημαντικών μουσικών του Hard Rock από τη δεκαετία του ’80.
Αυτό το group πάντα έψαχνε έναν κατάλληλο τραγουδιστή που να μπορεί να τραγουδήσει σωστά, αφού ο ήχος του σχήματος πλησίαζε τον ήχο των πρώτων albums του Tony MacAlpine και του Vinnie Moore, αλλά ήθελαν και προσθήκη φωνητικών. Τελικά, επιλέχτηκε ο Rob Rock που ήταν γνωστός από το πρώτο album του Chris Impelliteri.
Αυτή είναι η μόνη δισκογραφική απελευθέρωση του σχήματος και είναι αρκετά στέρεο Heavy Metal από την αρχή μέχρι το τέλος και μ’ έναν ήχο που θυμίζει αρκετά Racer X, Judas Priest, Stryper και Queensryche. Επίσης μπορεί ν’ ακουστεί άνετα από αυτούς που ακούν ή και αρέσκονται στον ήχο του Yngwie Malmsteen, του Marty Friedman και του Paul Gilbert. Βρισκόμαστε λοιπόν, μπροστά σ’ ένα album που έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από το Αμερικάνικο Hard Rock της εποχής (mid 80’s), μ’ ένα άγγιγμα από Glam Hard Rock σε κάποια σημεία, αλλά κυρίως έχει ως βάση και προσέγγιση ένα σαφές και ηχηρό κλασσικό Heavy Metal old-school ήχο. Είναι όμως ένα δισκογραφικό πόνημα μικρής διάρκειας (35 λεπτών), που αποτελείται από εννέα συνθέσεις με σαφές προφίλ το Heavy Rock, με τις κιθάρες να είναι πολύ παρούσες, δείχνει ένα υψηλό επίπεδο και όχι μάταια, η ερμηνεία του τραγουδιστή είναι χαρακτηριστική ο μεγάλος Rob Rock, χωρίς αμφιβολία είναι το κύριο στοιχείο της διαφοροποίησης, δηλαδή το κλειδί για ν’ ακούς αυτό το LP, με τον Rob είναι αδύνατο να μην ακούς τούτο το βινύλιο. Καλός ήχος με άμεσα θέματα, όμορφα ρεφρέν από τη στιγμή που ο δίσκος θα ξεκινήσει και κλασικό άρωμα από την δεκαετια του ’80, απλά εκπληκτικό.
Οι M.A.R.S. ως μουσικοί είναι πολύ εντυπωσιακοί, ο συνολικός ήχος είναι πολύ πιο βαρύς από αυτό που θα περίμενε κανείς από αυτούς τους τύπους και φυσικά οι τεχνικές ικανότητες τους είναι απίστευτες. Μερικές φορές ο Rob Rock μου θυμίζει τον Michael Sweet (Stryper), ειδικά στα πιο χαλαρά τραγούδια, τίποτα δεν είναι κακό εδώ, ο ήχος δεν είναι μπερδεμένος και αυτό γιατί αυτό το μουσικό είδος απαιτεί δεξιότητα και τα μέλη του συγκροτήματος την έχουν. Τα τραγούδια έχουν περίπου την ίδια ποιότητα, όμως όπως το βλέπω εγώ αυτό το album, είναι για τους οπαδούς των μελών που παίζουν εδώ, όχι ότι έχουμε κανένα πρόβλημα να το ακούσουμε κάθε άλλο μάλιστα. Γενικά κανένα τραγούδι δεν είναι απόλυτα βαρετό, πραγματικά κανέναν δεν θα βλάψει ή θα του κάνει κακό αν το ακούσει. Η κιθάρα του wizard Tony Macalpine είναι για σεμινάριο, τα τύμπανα του Tommy Aldridge αξιοπρεπέστατα, τα φωνητικά του Rob Rock απλά εκπληκτικά και το μπάσο θόρυβος του Rudy Sarzo γρανίτης.
Όλο τοProject: Diverείναι πολύ διασκεδαστικό και παρουσιάζει πολλές τεχνικές δεξιότητες ιδιαίτερης σημασίας, φανταστικό και προοδευτικό, αλλά είναι υποβλητικό και επικό. Υπάρχουν κάποιες ομοιότητες σε μερικά τραγούδια με τους Leatherwolf και τους Racer X, με κάποιες όμως προοδευτικές πινελιές εδώ και εκεί με καλό μέτρο. Υπάρχει αφθονία κιθαριστικής επιθετικότητας σε κάποια άλλα τραγούδια, ενώ κάποια έχουν ισχυρά εφεδρικά φωνητικά, υπάρχουν και γρήγορες Heavy Metal πινελιές, αλλά εμφανείς πάνω απ’ όλα είναι η μαγεία της κιθάρας σε όλο το album, όπου ο νέο κλασικίζων Tony MacAlpine είναι πραγματικά σε φόρμα. Συνολικά υπαρχή μια λαμπρή τεχνική για μια τόσο φιλόδοξη κυκλοφορία, αδύνατα σημεία δεν υπάρχουν, όλα έχουν ένα πρωτότυπο ήχο που κάνει ένα νικηφόρο συνδυασμό, που αποτελείται από μουσικούς θρύλους.
Ένα από τα πιο δυναμικά βινύλια από τις πρώτες μέρες της Shrapnel Records του Mike Varney, ήταν σίγουρα αυτή η κυκλοφορία του “Project: Driver” το 1985. Οι M.A.R.S. ήταν ένα super-group της χρυσής δεκαετίας του ’80, που αποτελείται από τέσσερις μουσικούς που άφησαν ιστορία με κεφάλαια γράμματα στο Hard Rock και στο Heavy Metal.
Το M.Α.R.S. σαν όνομα δεν είναι τίποτα περισσότερο άλλα ούτε και τίποτα λιγότερο από τα αρχικά των επωνύμων των τεσσάρων μουσικών, (M)acAlpine, (A)ldridge, (R)ock και (S)arzo. Τέσσερις γίγαντες λοιπόν, της σκληρής μουσικής που έχουν διαμορφώσει το όνομα τους με τα πιο χρυσά γράμματα μέσα από καλλιτέχνες όπως οι… Dio, Whitesnake, Ozzy Osbourne, Black Oak Arkansas, House Of Lords, Thin Lizzy, Pat Travers, Driver, Impellitteri, Joshua, Warrior, Blue Öyster Cult, Quiet Riot, Rising Force, κλπ.


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ MARS
Project: Driver [1986]


TRIVIA
Χρόνια ολόκληρα κυκλοφορούσαν οι φήμες στο Los Angeles (εκεί στα μέσα των 80’s), που αφορούσαν τη δημιουργία ενός group υπό την ονομασία Driver. Το πρόβλημα εστιαζόταν πάντα στην ανεύρεση ενός κατάλληλου τραγουδιστή, τελικά ως γνωστόν επιλέχτηκε ο Bob Rock για τον δίσκο, αλλά όμως είχαν περάσει και οι έξης Jeff Scott Soto, Jeff Fenholt και Steve Johnstad μεταξύ άλλων από το group.




Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018


 
ELF
TRYING TO BURN THE SUN
1975
(MGM)


SIDE I: “Black Swampy Water”, “Prentice Wood”, “When She Smiles”, “Good Time Music”.
SIDE II: “Liberty Road”, “Shotgun Boogie”, “Wonderworld”, “Streetwalker”.

ELF: Ronnie James Dio – Vocals, Steve Edwards – Guitar, Mickey Lee Soule – Guitar/ Keyboards, Craig Gruber – Bass and Gary Driscoll – Drums.
Produced by Roger Glover.


Οι Elf ήταν ένα Αμερικάνικο συγκρότημα που ίδρυσε ο τραγουδιστής Ronnie James Dio, μαζί με τον ξάδελφο του David Feinstein, το συγκρότημα αρχικά ονομάστηκε Electric Elfs, αλλά συντομεύθηκε σε Elfs και τελικά σε Elf το 1972 και ήταν το πρώτο επαγγελματικό σχήμα του μεγάλου αυτού τραγουδιστή. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’60, ο καταξιωμένος τραγουδιστής έπαιξε σε πολλών ειδών σχήματα, ενώ με μερικά από αυτά ηχογράφησε και κάποια singles. Ανακαλύφθηκαν από τα μέλη των Deep Purple (Roger Glover και Ian Paice), τον Ιανουάριο του 1972 κατά τη διάρκεια μιας ακρόασης για τη CBS, οι οποίοι προσφέρθηκαν να κάνουν παραγωγή στο πρώτο τους album και ακολούθησαν εμφανίσεις υποστήριξης για τους Purple. Το πρώτο ομώνυμο album κυκλοφορεί το 1972 και κανείς μπορεί ν’ ακούσει ένα καθαρό Swinging piano Boogie Blues, αλλά αυτό που κυριαρχεί είναι η βαθιά και δυναμική φωνή του Dio, ενώ η κιθάρα του Feinstein έκανε τα πράγματα πραγματικά Heavy. Αμέσως μετά το πρώτο LP ο Feinstein αποχωρεί και φτιάχνει αργότερα τους Rods. Οι Elf οδηγούμενοι ξανά από τον Glover, κυκλοφορούν στα 1974 το δεύτερο τους δίσκο “Carolina Country Ball” που μπορεί να βρεθεί και ως “L.A./59”, το οποίο όμως ήταν λιγότερο δυνατό.
Λόγω των στενών δεσμών τους με τους Purple, ο Dio και ο Mickey Lee Soule εμφανίστηκαν στο solo album του Roger Glover του 1974, στο “The Butterfly Ball” ο Ronnie τραγούδησε σε τρία τραγούδια.
Το τρίτο albumTrying To Burn The Sun” ήταν και το ουσιαστικό τέλος του σχήματος, αφού όλα τα μέλη του συγκροτήματος (εκτός του κιθαρίστα φυσικά), τα άρπαξε ο Ritchie Blackmore για να φορμάρει τους Rainbow το 1975. Αν και στα τέλη του 1974 οι μουσικοί των Elf υποστήριζαν μουσικά τον Ritchie για να καταγράφει το τραγούδι “Black Sheep Οf Τhe Family” το οποίο αρχικά συνθέτει για ένα συγκρότημα που ονομάζεται Quatermass, αλλά αυτή ήταν η αρχή των σχεδίων του Blackmore, να σχηματίσει ένα νέο σχήμα και να αφήσει τους Purple.
Προσπαθώντας να κάνουμε μια πολύ και καλή ακρόαση για το “Trying To Burn The Sun”, δυστυχώς δεν μπορούμε να μην πέσουμε στην παγίδα ότι τραγουδά ο Ronnie κι οπότε δεν μπορούμε να είμαστε 100% αντικειμενικοί, πως μπορούμε άλλωστε. Το album είναι για όλους τους οπαδούς της δεκαετίας του ’70 που ακούνε είτε Rock είτε Hard Rock και όχι μόνο για τους οπαδούς του Dio ή των Rainbow. Το “Trying To Burn The Sun” εκδόθηκε μόλις ένα μήνα πριν από το πρώτο των Rainbow, είναι λίγο διαφορετικό από τα δύο πρώην δισκογραφικά έργα των Elf και είναι πιθανότατα το πιο σκοτεινό τους. Αυτό είναι μουσικά όπως περίπου ήταν το πρώτο τους αν και τα τραγούδια του δεν είναι τόσο πιασάρικα ή συναρπαστικά, αλλά δεν είναι αδύναμο σαν το δεύτερο, έχει όμως μερικά ενδιαφέροντα τραγούδια.
Τούτο το βινύλιο λιώνει πολύ καλά το σκληρό Rock NRoll Boogie και πάνω απ’  όλα η φωνή του Dio είναι μεγάλη. Όλα οι συνθέσεις είναι τόσο καλές και το προφανές είναι ότι λόγο Glover, σε ορισμένα μέρη θυμίζουν πρώιμους Deep Purple, ένα μεγάλο LP που κατά την άποψη μου δεν ακούστηκε πότε όσο θα έπρεπε, γιατί τότε ήταν πολύ δύσκολο να αποκτηθεί αφού κυκλοφορούσε μόνον στις ΗΠΑ.
Τέλος πάντων η μουσική των Elf, είναι κάπως μακριά από αυτά που θα κάνει ο Ronnie στην πορεία με τους Rainbow, με τους Black Sabbath ή σαν solo, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει να την ακούσετε. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτό το τρίτο τους album είναι τόσο καλό όσο το πρώτο τους, αλλά πολύ καλύτερο από το δεύτερο τους και αν στην τελική ακούς ότι επόμενο έχει κάνει ο Dio, αλλά δεν ξέρεις τους Elf, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου, τι να πω.
Τα φωνητικά του Ronnie James Dio δείχνοντας όλη τους την δυναμική, βαθιά αξία τους, σε κάνουν σίγουρα να θες να το ακούς συνέχεια, ακούστε ας πούμε τα ονειρικά και υπέροχα “Wonderworld”, Black Swampy Water”, “When She Smiles”, “Liberty Road” και “Streetwalker” και μετά τα ξανά λέμε.


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ ELF
Elf [1970]
Carolina Country Ball/ L.A./59 [1974]
Trying To Burn The Sun [1975]


TRIVIA
Η ηχογράφηση “Trying To Burn The Sun” πραγματοποιήθηκε το πρώτο δίμηνο του 1975, αμέσως μετά το τέλος των ηχογραφήσεων το συγκρότημα διαλύθηκε, για να ενταχθούν οι Dio, Soule, Gruber και Driscoll στους Rainbow. Για τον λόγο αυτό, δεν περιόδευσαν ποτέ για την προώθηση του δίσκου, ενώ το βινύλιο δεν εκδόθηκε στην Μεγάλη Βρετανία για να αποφευχθεί η σύγχυση με το πρώτο LP των Rainbow.