SOCRATES

 

SOCRATES

PHOS

1976

(Vertigo)

SIDE I: Starvation, Queen Of The Universe, Every Dream Comes To An End, The Bride.

SIDE II: Killer, A Day In Heaven, Time Of Pain, Mountains.

SOCRATES: Antonis Tourkogiorgis - Vocals/ Bass, John Spathas - Guitars, George Trandalidis – Drums.

Produced by Vangelis Papathanassiou.

                                                                                

Ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο, αλλά οι ανατρεπτικοί Socrates τελικά δεν το έβαλαν κάτω.

Οι Socrates (ή αλλιώς Socrates Drunk The Conium) είναι το καλύτερο και το πιο ιστορικό Rock συγκρότημα της χώρας μας, κυρίως στη δεκαετία του '70. Το ιστορικό και αξεπέραστο αυτό συγκρότημα δημιουργήθηκε στα τέλη των 60's, από δυο συμμαθητές τους Γιάννη Σπάθα και Αντώνη Τουρκογιώργη, στον Πειραιά.

Το απόλυτο Ελληνικό Rock group που σφράγισε με το πέρασμα του όλη την πορεία της Ελληνικής Rock σκηνής, ήταν τότε η εποχή της μεγάλης μουσικής έκρηξης σε παγκόσμιο επίπεδο στο χώρο της Rock. Οι Socrates έπαιξαν ένα κράμα ανάμεσα σε Rock, Hard Rock, Blues Rock, Progressive Rock και Heavy Psychedelic Rock, με ιδιαίτερη επιτυχία θέλω να πιστεύω, και καλύτερα μερικές φορές από αρκετά ξένα σχήματα.

Οι επιρροές τους προφανείς, από Jimi Hendrix (στα live τους έχουν κάνει ουκ ολίγες διασκευές), Yardbirds, Led Zeppelin, Black Sabbath, Jeff Beck, μέχρι Cream. Κυκλοφορούν 3 σκληρούς δίσκους μέχρι το 1976, με νέο drummer τον Γιώργο Τρανταλίδη και με τη συμβολή του Βαγγέλη Παπαθανασίου (των σπουδαίων Aphrodites Child), κυκλοφορούν τον καλύτερο κατά τη γνώμη πολλών δίσκο τους, το “Phos”.

Το 1975, μετά από πρόταση του Βαγγέλη Παπαθανασίου πηγαίνουν στο Λονδίνο και ηχογραφούν στο Orange Studio το τέταρτο τους album "Phos". Οι Socrates δεν θυμίζουν κανένα άλλο συγκρότημα, έχουν αποκτήσει πια ένα μοναδικό προσωπικό ήχο. Το κομμάτι που μάγεψε αμέσως όλο τον κόσμο ήταν φυσικά το “Mountains”, ένα απίστευτο μείγμα Ηπειρώτικης μουσικής και Hard Rock μουσικής μαζί. Το "Phos" είναι το κορυφαίο Rock album στην δεκαετία του '70, καθώς είναι ο πιο εμπορικός δίσκος Ελληνικού Rock συγκροτήματος όλων των εποχών με πάνω από 200.000 πωλήσεις. Αυτό το album γνωρίζει μεγάλη εμπορική επιτυχία σε Ευρώπη και Αμερική, σε μια περίοδο που είχαν ταυτόχρονα κυκλοφορήσει δίσκους ο Bob Dylan, ή οι Black Sabbath, οι κριτικοί του Billboard παραμιλούσαν με το Ελληνικό συγκρότημα που λεγόταν Socrates.

Το συνθετικό τους ταλέντο μας δίνει μοναδικά τραγούδια όπως τα κλασσικά: "Mountains", "Starvation", "Killer", "Queen Of The Universe", κλπ. Θα χαρακτήριζα το τραγούδι "Starvation" αξεπέραστο και το αρχικό του riff (και όχι μόνο), εφάμιλλο και αναγνωρίσιμο όπως των τραγουδιών "Smoke On The Water (Deep Purple) και "Paranoid" (Black Sabbath).

Αν οι Socrates ήταν Αγγλικό ή Αμερικάνικο συγκρότημα, σίγουρα θα είχαν κάνει διεθνή καριέρα, και πολλά ξένα σχήματα δεν θα είχαν λόγο να υπάρχουν.

Ο ήχος στα πλήκτρα του Βαγγέλη Παπαθανασίου δίνει ένα καινούργιο χρώμα στη μπάντα, τα τραγούδια αποκτούν μια μεγαλειώδεις επική χροιά, έχουν κάτι το εμβατηριακό θα έλεγα.

Το παίξιμο του Γιάννη Σπάθα στο κομμάτι "Mountains", επηρεασμένο από παραδοσιακά ακούσματα της Ηπείρου, τον τοποθετεί στο πάνθεων των μεγάλων μουσικών. Όλο το group αποδίδει τα μέγιστα με την κατάλληλη και σωστή κατεύθυνση του Βαγγέλη Παπαθανασίου.

Το ιδανικό παίξιμο στην κιθάρα, καθιέρωσε τον Γιάννη Σπάθα στο πάνθεον των Ελλήνων κιθαριστών και έγινε συνώνυμο όνομα με την Rock κιθάρα, ενώ το επιβλητικό παίξιμο στο μπάσο του Αντώνη Τουρκογιώργη του δίνει ένα προσωπικό ύφος. Επίσης ο Γιώργος Τρανταλίδης πίσω από τα drums είναι φανταστικός, ο ήχος του είναι μοναδικός, γεμάτος από όγκο και βάθος, απίστευτο παίξιμο.

Από το εναρκτήριο “Starvation” ως το κλείσιμο του δίσκου με το “Mountains”, οι Socrates ακροβατούν διαρκώς μεταξύ αιχμηρού Hard Rock και Prog Rock. Μιλάμε για έναν πολύ-επίπεδο δίσκο με ασύγκριτη ποιότητα, έναν τόσο ιδιαίτερο δίσκο που είναι καταδικασμένος να στέκει πάντα ψηλά. Η συμβολή του Βαγγέλη Παπαθανασίου στα πλήκτρα, τη σύνθεση και την παραγωγή δίνει έναν έντονα ψυχεδελικό αέρα στην ατμόσφαιρα.

Μετά το “Phos” νέοι ορίζοντες ανοίχτηκαν για την μπάντα. Συμβόλαιο σε πολυεθνική δισκογραφική εταιρία, εκτεταμένες περιοδείες στο εξωτερικό και παγκόσμια καλλιτεχνική αναγνώριση.

Οι Socrates είναι το σπουδαιότερο Ελληνικό Rock σχήμα και μια από τα πιο αξιοσέβαστες obscure 70’s μπάντες παγκοσμίως. Το “Phos” αποτελεί έναν δίσκο ορόσημο της Ελληνικής Rock ιστορίας και δεν πρέπει να λείπει από καμία σοβαρή Rock δισκοθήκη.

Προσωπικά, συγκρίνω το “Phos” με ένα ποτήρι παλιό καλό κρασί. Θα ήταν αδικία να δοκιμάσεις λίγες γουλιές μόνο, κι αυτές βιαστικά, βρες χρόνο, κάθισε αναπαυτικά κι απόλαυσε το αργά-αργά, ως την τελευταία του σταγόνα. Ακόμα και σήμερα ακούγετε πολύ ευχάριστα, αν ξεπεράσουμε το κόμπλεξ ότι ηχογραφήθηκε από Έλληνες μουσικούς.

TRIVIA:

Το "Phos" κυκλοφόρησε επίσης και στην Αμερικάνικη αγορά, με διαφορετικό όμως εξώφυλλο.

 

ΥΓ. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τους Socrates, διαβάστε το παρακάτω άρθρο μου… http://www.southernrock.gr/cms/index.php?option=com_content&task=view&id=387&Itemid=96

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ SOCRATES

Socrates Drunk The Conium [1972]

Taste Of Conium [1972]

On The Wings [1973]

Phos [1976]

Waiting For Something [1980]

Breaking Through [1981]

Plaza [1983]

Live In Concert '99 [1999] 

MONTROSE

MONTROSE

MONTROSE

1973

(Warner Bros)

SIDE I: Rock The Nation, Bad Motor Scooter, Space Station #5, I Don’t Want It.

SIDE II: Good Rockin’ Tonight, Rock Candy, One Thing On My Mind, Make It Last.

MONTROSE: Sam Hagar – Vocals, Ronnie Montrose – Guitars, Bill Church – Bass and Denny Carmassi – Drums.

Produced by Ronnie Montrose and Ted Templeman.

RIP... RONNIE MONTROSE (1947~2012)

Αυτή η κριτική είναι αφιερωμένη στη μνήμη του.

Προ αμνημονεύτων ετών, αυτό το συγκρότημα φιλοξενούσε τον τραγουδιστή Sammy Hagar, πριν ακόμα κάνει solo καριέρα ή ακόμα καλύτερα πριν μοιραστεί την δόξα μαζί με τους Van Halen. Ενώ σπουδαίοι πολυσυζητημένοι επαγγελματίες μουσικοί σαν τους Denny Carmassi, Alan Fitzerald, Jim Alcivar, James Kottak, Chuck Wright, Pat Tropey και Bob James πέρασαν από το line-up της μπάντας. Πριν τους Montrose, ο ήρωας της κιθάρας Ronnie Montrose (αλήθεια πόσοι τον έχουν ακούσει πραγματικά στην Ελλάδα;), είχε συνεργαστεί με μια πλειάδα μουσικών και συγκροτημάτων, μεταξύ των οποίων ο Rick Derringer, οι Mott The Hoople, οι Edgar Winter Group, ο Boz Scaggs, ο Dan Hartman και ο Van Morison. Ο Montrose ήταν session κιθαρίστας με σημαντική εμπειρία στον χώρο της μουσικής μέσα από διάφορες μουσικές συνεργασίες.

Ο Ronnie Montrose γεννημένος στις 29 Νοεμβρίου του 1947 στο Denver, Colorado, έμαθε να παίζει κιθάρα στα 18 του. Δυο χρόνια αργότερα μετακομίζει στο San Francisco, CA, κι ενώ εργαζόταν σαν μαραγκός στο γραφείο του γνωστού παραγωγού Bill Graham (Doors), κάνει τις κατάλληλες διασυνδέσεις, αποτέλεσμα ήταν να βρει δουλειά σαν κιθαρίστας στο σχήμα του Van Morrison. Tο 1969 έφτιαξε τους Sawbuck μαζί με τον Bill Church, φτιάχνοντας όμως το 1973 τους Montrose, υπέγραψε αμέσως με την Warner και κυκλοφορεί αμέσως το πρώτο ομώνυμο δίσκο που σημαδεύει το δρόμο του τότε Hard Rock. Πρόκειται για ένα κομμάτι βινυλίου που είναι αδιανόητο να λείπει από τη δισκοθήκη κάποιου σοβαρού Hard Rock συλλέκτη. Το album αυτό ήταν ένα γνήσιο Hard Rock αριστούργημα ένας εκρηκτικά βαρύς δίσκος, πολύ πιο μπροστά από την εποχή του, εξαιτίας κυρίως των φωνητικών του άσημου τότε αλλά πολλά υποσχόμενου τραγουδιστή Sammy Hagar (Sam Hagar τότε) και των κιθαριστικών μερών του Ronnie, τα οποία ισορροπούσαν περίφημα ανάμεσα στα riffs και στα slides. Το album έγινε χρυσό στις ΗΠA και η περιοδεία πήγε το ίδιο καλά, η επιτυχία αυτού του δίσκου αυτού ήταν αποτέλεσμα της εξαιρετικής κιθαριστικής τεχνικής του Μontrose και της χαρακτηριστικής φωνής του Hagar, κατά κύριο λόγο. Αν πρέπει να ακούσετε μόνο 3-4 τραγούδια από αυτό το θαυμάσιο βινύλιο ας είναι οι έξης ακρογωνιαίοι ύμνοι “Rock The Nation”, “Bad Motor Scooter”, “Space Station #5” και “Rock Candy”, αν και πρέπει να το ακούσετε όλο, αν δεν το έχετε ήδη στην κατοχή σας, τι να πω.

Με την καθοδήγηση και επίβλεψη του παραγωγού Ted Tepleman (Van Halen, Sammy Hagar, David Lee Roth, Steve Stevens) αυτό το album ήταν αδύνατον να μην έχει επιτυχία.

Ακολουθούν από τους Montrose τρία ακόμα θρυλικά Hard Rock LP’s και στη συνέχεια ο Ronnie Montrose ηχογραφεί το πρώτο καθαρά προσωπικό του δίσκο το 1978. Επιστρέφει ένα χρόνο αργότερα με το καινούργιο συγκροτήματα του, τους Gamma, οι όποιοι κυκλοφορούν τρεις δίσκους και διαλύονται. ‘Εκτοτε, ο Ronnie Montrose αφοσιώνεται στην προσωπική του καριέρα και κινείται σε έναν παράλληλο με την κερδοφόρα μουσική βιομηχανία δρόμο, που όμως ποτέ δεν συναντήθηκε μ’ αυτήν. Οι καλές αξέχαστες στιγμές του υπάγονται ασφαλώς στην εποχή των Montrose και των Gamma, οι δε πρώτοι θα μπορούσαν άφοβα να χαρακτηριστούν σαν super group του Hard Rock. Όσο για την κιθαριστική δουλειά του Montrose στα παλιά σπουδαία albums του, μην περιμένετε να ακούσετε «παπάδες», με την έννοια των δακτυλικών ασκήσεων-επιδείξεων της πολύ μεταγενέστερης γενιάς κιθαρίστων. Θα απολαύετε όμως το Hard Rock αίσθημα σε όλο του το μεγαλείο, με βαριά μελωδικά riffs και άνετα solos με πολύ feeling, δεμένα πάντα στην βασική μελώδια της σύνθεσης.

Ο Ronnie Montrose, νομίζω πως ανήκει στους παραγνωρισμένους (στη χώρα μας) μεγάλους κιθαρίστες, όχι ότι πρόκειται για άγνωστο όνομα, κάθε άλλο, όμως είμαι της γνώμης ότι λίγοι αν όχι ελάχιστοι γνωρίζουν ουσιαστικά και έχουν ασχοληθεί πραγματικά μαζί του. Οι περισσότεροι στην Ελλάδα (τώρα πια και σε όλο τον κόσμο) αρχίζουν και συνεχίζουν να ακούν μουσική πεπεισμένοι ότι οι παλιοί μεγάλοι κιθαρίστες είναι μόνο τρεις-τέσσερις και ακούν στα ονόματα Jimmy Page, Tonny Iommi, Ritchie Blackmore, Jimi Hendrix, όχι ότι δεν το αξίζουν οι προαναφερθέντες κάθε άλλο μάλιστα. Όμως λοιπόν όχι φίλοι μου, υπάρχουν και οι Frank Marino, Robin Trower, Pat Travers, Leslie West, πχ που πρέπει να ακούσετε. Ο Ronnie νομίζω πως ανήκει στη σειρά εκείνων των ηρώων της κιθάρας, που αρκετοί νεότεροι κιθαρίστες δεν μπορούν να τον φτάσουν ούτε στο μικρό του δαχτυλάκι.

Ο Ronnie Montrose έχει κυκλοφορήσει αρκετούς solo δίσκους αλλά και υπέροχα albums με τις δικές τους μπάντες Montrose και Gamma που αξίζει το κόπο να τα βρείτε και να τ’ ακούσετε.

Δυστυχώς αυτός ο μεγάλος κιθαρίστας έχασε τη μάχη με το καρκίνο του προστάτη που το ταλαιπώρησε τα τελευταία πέντε χρόνια. Πέθανε το Σάββατο 3 Μαρτίου του 2012 σε ηλικία 64 ετών, RIP.

TRIVIA:

Το album όταν κυκλοφόρησε το 1973 στην Ευρώπη (Γερμανία) εκτός από τον τίτλο που έγινε "Rock The Nation", αυτό που επίσης άλλαξε ήταν και το εξώφυλλο.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ RONNIE MONTROSE

MONTROSE

Montrose [1973]

Paper Money [1974]

Warner Bros. Presents Montrose [1975]

Jump On It [1976]

Mean [1987]

GAMMA

1 [1979]

2 [1980]

3 [1982]

Concert Classics [1998]

4 [2000]

SOLO

Open Fire [1978]

Territory [1986]

The Speed Of Sound [1988]

The Diva Station [1990]

Mutatis Mutandis [1991]

Mr. Bones [1996]

Roll Over And Play Live [1999]

Bearings [1999]

PLAY LIST
ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

1. LORD 13 - 2013 (LP 2011)
2. MOX NIX - Mox Nix (LP 1985)
3. TILT - Ride The Tiger (LP 1987)
4. PHARAOH - Be Gone (LP 2008)
5. EMERALD - Hymns To Steel (LP 2007)

IAN GILLAN

IAN GILLAN

Ο Ian Gillan (19-Αυγούστου-1945) γεννήθηκε στο Hounslow, London, και είναι ένας Hard Rock – Heavy Metal τραγουδιστής που έγινε πασίγνωστος σε όλο τον πλανήτη Γη, μέσα από τους Deep Purple.

Στην ακμή του, ο Ian Gillan ήταν γνωστός για την μεγάλη, βροντερή φωνή του, ιδιαίτερα στα υψηλά high-pitched φωνητικά του και με τις κραυγές του, που πιστοποιούνται απόλυτα στο τραγούδι των Deep Purple "Child In Time".

Ο Ian Gillan ποτέ δεν έχει σταματήσει να επηρεάζει τους Μεταλλικούς τραγουδιστές, όλων τον ειδών του Metal ήχου. Ο Gillan είναι ο κλασσικός ερμηνευτής των Deep Purple, μας άφησε πολλούς Μεταλλικούς ύμνους για παρακαταθήκη, λυρικός, δραματικός, αφηγηματικός, η τραγουδιστική του άνεση του συμβαδίζει με μια απόλυτη γλωσσική και εκφραστική σιγουριά.

Ο αρχέτυπος Heavy Metal τραγουδιστής οπλισμένος με μια εκπληκτική δυνατή φωνή (τόσο σε ένταση όσο και σε έκταση), έγινε γνωστός με τους Episode Six, στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Πήγε στους Deep Purple το 1969 όταν τον διάλεξαν οι Jon Lord και Ritchie Blackmore που τον πλησίασαν για να αντικαταστήσει τον Rod Evans. Πρώτη του εμφάνιση με το νέο group ήταν το album “Concerto For Group And Orchestra”, αλλά ο Gillan έκανε μεγαλύτερο αντίκτυπο με τα φωνητικά του στα albums "In Rock", "Fireball" και "Machine Head”. Στους Deep Purple άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του, με τραγούδια όπως τα "Smoke On The Water" και “Child In Time”, ίσως οι πιο διάσημοι ύμνοι του συγκροτήματος, η φωνή του τονίζει την ικανότητα να παραδώσει ένα λυρικό με την ένταση και το σφρίγος του Hard Rock.

Οι Deep Purple ήταν οι πρωτοπόροι του Heavy Rock στη δεκαετία του ’70, οι άνθρωποι που έβαλαν στο Rock την ταχύτητα και την ενέργεια και σε αυτό μεγάλο ρόλο έπαιξε ο απόλυτος τραγουδιστής Ian Gillan. Ο Gillan με τους Deep Purple πέρασε στη χρυσή σελίδα της μουσικής ιστορίας, με το απόλυτο classic “Smoke On The Water” που έγινε hit σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη και θεωρείτε σήμερα σαν ένα από τα σήματα κατατεθέντα του Metal ήχου. Οι δουλειές που έκανε ο Gillan με τους Deep Purple βρίσκονταν πραγματικά πολύ μπροστά για την εποχή τους, πράγμα που βέβαια αποδεικνυόταν και πάνω στη σκηνή, το “Made In Japan” ας πούμε θεωρείτε ένα από τα καλύτερα ηχογραφημένα live όλων των εποχών.

Αποχώρησε από τους Deep Purple το καλοκαίρι του 1973, όπου αντικαταστάθηκε από τον David Coverdale, και μετά από κάποια χρόνια εκτός μουσικής σκηνής, επέστρεψε με το δικό του συγκρότημα, που είχε στην κιθάρα τον Bernie Torme (Torme, Atomic Rooster, Desperado) και αργότερα τον Janick Gers (White Spirit, Iron Maiden, Gogmagog).

Ο Ian Gillan σαν solo καλλιτέχνης έχει κυκλοφορήσει αξιολογότατα albums μεταξύ των οποίων τα “Clear Air Turbulence”, “Scarabus”, “Mr. Universe”, “Toolbox”, “Glory Road”, με τελευταίο το καλό “One Eye To Morocco” του 2009.

Το 1982 διέλυσε το προσωπικό του group και ένα χρόνο μετά πήγε στους Black Sabbath (αντικαθιστά τον Ronnie James Dio, RIP) και ηχογραφούν το “Born Again” στην περιοδεία που ακολούθησε έπαιζαν το "Smoke On The Water" ως encore. Ήταν σε μεγάλο βαθμό δυσαρεστημένος από την θητεία του στους Black Sabbath, για να αποχωρήσει και από εκεί το 1984, όταν άρχισε να μεθοδεύεται η επανασύνδεση των Deep Purple.

Το 1984 το comeback των Deep Purple ήταν ένα πολύ-αναμενόμενο γεγονός και το πολύ-βραβευμένο και πολύ επιτυχημένο album “Perfect Strangers” ακολουθήθηκε από μία από τις πιο επιτυχημένες περιοδείες του group. Άλλο ένα studio album βγήκε στα δισκάδικα με αυτό το σχήμα το “The House of Blue Light” το 1987, άλλα ο Gillan απολύθηκε το 1989, αντικαταστάθηκε από τον πρώην τραγουδιστή των Rainbow, Joey Lynn Turner για ένα studio album.

Στην έκκληση των Jon Lord και Ian Paice που τον ήθελαν πίσω για την 25η επέτειο-περιοδεία της μπάντας, επανήλθε το 1992 για την καταγραφή του δίσκου “The Battle Rages On” το 1993.

Το υπόλοιπο των μελών των Deep Purple δεν ήθελαν και τελικά αντικατάστησαν τον Ritchie Blackmore με τον Steve Morse (Dixie Dregs, Kansas), και ο Ian Gillan παραμένει στο συγκρότημα μέχρι και σήμερα. ‘Εκτοτε η πορεία τους χωρίς να θίγει το μέγεθος του ονόματος τους, ωστόσο σε αφήνει μάλλον με την αίσθηση ότι «κατι λείπει» (βλ, Ritchie Blackmore), ο Ian φόρμαρε ξανά το δικό του συγκρότημα και συνέχισε την προσωπική του καριέρα παράλληλα με τους Deep Purple.

Ακολουθεί η δισκογραφία του Ian Gillan, το να καταγράψουμε όλη την πλήρη δισκογραφία του είναι χάσιμο χρόνου, αφού υπάρχουν εκατοντάδες δεκάδες εκδόσεις-κυκλοφορίες επίσημες και ανεπίσημες, εδώ θα βρείτε την επίσημη δισκογραφία του, ελπίζω να μην έχω κάνει τραγικά λάθη.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ IAN GILLAN

EPISODE SΙΧ

Episode Six [1969]

BBC Radio 1 Live 1998-1969 [1997]

DEEP PURPLE

Concerto For Group And Orchestra [1970]

In Rock [1970]

Fireball [1971]

Machine Head [1972]

Made In Japan [1972]

Who Do We Think We Are [1973]

Deep Purple In Concert [1980]

Perfect Strangers [1984]

The House Of Blue Light [1987]

Scandinavian Nights [1988]

Nobody's Perfect [1988]

In The Absence Of Pink [1991]

Gemini Suite Live [1993]

Live In Japan [1993]

The Battle Rages On [1993]

Come Hell Or High Water [1994]

Purpendicular [1996]

Live At The Olympia '96 [1997]

Abandon [1998]

Total Abandon, Live In Australia [1999]

Live At The Royal Albert Hall [2000]

The Soundboard Series [2001]

Live At The Rotterdam Ahoy [2001]

Bananas [2003]

Live Encounters [2004]

Rapture Of The Deep [2005]

Live In Europe 1993 [2006]

Live At Montreux 1996 [2006]

Live At Montreux 2006 [2006]

They All Came Down To Montreux [2007]

Live At Monteux 2011 [2011]

SOLO

Child In Time [1976]

Clear Air Turbulence [1977]

Scarabus [1977]

Live At The Budokan [1977]

Gillan [1978]

Mr. Universe [1979]

Glory Road [1980]

Future Shock [1981]

Double Trouble, Live [1981]

Magic [1982]

Naked Thunder [1990]

Live At Reading ‘80 [1990]

Toolbox [1991]

Cherkazoo And Other Stories, '73-'75 solo sessions [1992]

Dreamcatcher [1997]

The Rockfield Mixes [1997]

Live At The Rainbow [1998]

The BBC Tapes 1979-1980 [2000]

Live In Tokyo ’78 [2001]

Live Yubin Chokin Hall, Hiroshima ’77 [2001]

Rarities 1975-1977 [2002]

Gillan's Inn [2006]

The Gillan Singles Box Set [2007]

Live At The Marquee ’78 [2008]

No Easy Way [2008]

One Eye To Morocco [2009]

Live, Triple Trouble [2009]

BLACK SABBATH

Born Again [1983]

GILLAN & GLOVER

Accidentally On Purpose [1988]

GARTH ROCKETT & THE MOONSHINERS

Garth Rockett & The Moonshiners [1989]

Live [2000]

TRIVIA…

Ο Ian Gillan έδωσε τη φωνή του, στην Rock όπερα του Andrew Lloyd Webber “Jesus Christ Superstar” το 1970, ενώ πήρε μέρος και στην ηχογράφηση του album. Του προσφέρθηκε ο ρόλος του Ιησού στην κινηματογραφική προσαρμογή της ταινίας το 1973, ο Ian όμως απαίτησε να του δοθεί όχι μόνο ο ρόλος στην ταινία, αλλά επέμενε ότι ολόκληρο το συγκρότημα των Deep Purple έπρεπε να πληρωθεί, επειδή τα γυρίσματα της ταινίας θα ερχόταν σε σύγκρουση με την προγραμματισμένη περιοδεία τους.

'Eκανε την παραγωγή στο πολύ καλό πρώτο ομώνυμο album των Progressive-Hard Rockers, Jerusalem το 1972 τους οποίους και ανακάλυψε.

Ενώ τέλος, συνεργάστηκε το 1992 με τον δικός μας Μιχάλη Ρακιντζή στον δίσκο “Έτσι Μ’ Αρέσει” του 1992, συμμετέχοντας σε 3 τραγούδια και 1 video-clip.