ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK

ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK
Πρέπει να ξέρετε ότι τα πραγματικά γνήσια καλά συγκροτήματα δεν ήταν λίγα, φαίνονται όμως λίγα μπροστά στις λεγεώνες των άχρηστων, καταστροφικών για την μουσική συγκροτημάτων. Υπήρχαν και θα υπάρχουν συγκροτήματα που φτιάχνουν προσωπικότητες αλλά και άλλα που τις χαλάνε, σκοπός μου θα είναι η θύμηση και η αναφορά φυσικά μόνο των πρώτων. Πάντως θα ήθελα από εσάς να μην εκτιμήσετε την όποια δική μου προσφορά εδώ, αλλά την τεράστια προσφορά των συγκροτημάτων που παρουσιάζονται σε αυτό το blog. Μην ψάχνετε για συγκροτηματάκια της σειράς που ιδρώνουν, ή αγκομαχούν για να ακουστούν, μην ψάχνετε για τυποποιημένα σχήματα. Δυστυχώς βγαίνουν-υπάρχουν πολλά σχήματα, που δεν λένε μουσικά απολύτως τίποτα και τα ανεχόμαστε μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν… Να λατρεύετε το βαρύ σκληρό ήχο των 70’s και των 80’s, το τέλειο στο HΑRD ROCK, το απολύτως γνήσιο στο HEAVY METAL και το κλασικό ήχο στο SOUTHERΝ ROCK.

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018




DELTA REBELS
DOWN IN THE DIRT
1989
(Polydor)


SIDE I: “Tattoo Rosie”, “Kickin' Down The Night”, “Three Way Love Affair”, “The Girl's Gone Western”, “Down In The Dirt”.
SIDE II: “Darlene”, “Rock-N-Roll Women (S.N.D.)”, “Used Tires”, “Just Before Midnight”, “Howlin' At The Moon”.

DELTA REBELS: R.T. Scott – Vocals, Eddy Shaver – Guitar, Steve Ingle – Guitar, David Cochran – Bass and Greg Morrow – Drums.
Produced by R. Eli Ball.


Μεταξύ των ξεχασμένων ή ακόμη και των εξαιρετικά σπάνιων Southern Rock βινυλίων της δεκαετίας του ’80, μπορούμε να αναφέρουμε και τους Delta Rebels. Γνωρίζουμε ότι αυτό είναι ένα πενταμελές σχήμα, που νωρίτερα λέγονταν RT Scott Band, φτιάχτηκε στα 1984 στο Memphis των ΗΠΑ, όπου κυκλοφόρησαν το album Down In The Dirt” στα 1989 από την Polydor (Polygram).
Οι Delta Rebels παίζουν με λεπτές αποχρώσεις ένα πολύ καλό Southern/ Hard Rock & Roll, αλλά και με πολλά στοιχεια από Southern Boogie, επίσης μουσικά αυτός ο δίσκος αντικρίζει στα ίσια το σκληρό Bluesy Rock NRoll. Αν ακούσετε αυτό το μουσικό σύνολο, σίγουρα θα μπείτε στον πειρασμό να φέρετε τους Delta Rebels κοντά σε groups όπως οι Rose Tattoo, οι Junkyard, οι Georgia Satellites, οι Kings Of The Sun, κλπ. Η μουσική πρόταση του συγκροτήματος με επικεφαλής τον τραγουδιστή R.T. Scott βρίσκεται στα μισά του δρόμου μεταξύ των Georgia Satellites και των Tangier.
Ο δίσκος των Delta Rebels Down In The Dirt”, ξεκινάει με μια μεγάλη αποτελεσματική σύνθεση το “Tattoo Rosie”, ένα ζωηρό τραγούδι που μπορεί να οδηγήσει στην τελειότητα, η οποία, άλλωστε είναι πραγματική και με την επόμενη σπουδαία σύνθεση το Kickin' Down The Night, που είναι εστιασμένη κυρίως σε πιο mid-tempo ρυθμό, ενώ και τα χορωδιακά μέρη δεν σας αφήσουν αδιάφορους. Αυτό είναι το είδος του τραγουδιού που θα ακούγαμε ευχαρίστως πάνω σ’ ένα βρόχο κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Αμερικανική Άγρια Δύση. Τα επόμενα Three Way Love Affair” και “The Girl's Gone Western”, ταιριάζουν απόλυτα στο σκληρό Βluesy Southern Rock σύστημα που έχει υιοθέτηση το group, σκληρές Νότιες ρίζες και πιασάρικα ρεφρέν, το αποτέλεσμα είναι ευχάριστο. Αλλά το ομώνυμο τραγούδι Down In The Dirt”, που κλείνει την πρώτη πλευρά, είναι το επίκεντρο αυτού του album, μακρύ σε διάρκεια 6 λεπτά, είναι πολύ δουλεμένο, είναι κατά το ήμισυ Southern Rock και το άλλο ήμισυ είναι μπαλάντα, εxει ακουστικές κιθάρες, αλλά και ηλεκτρικές χωρίς προβλήματα. Τέλος, ίσως αυτό το τραγούδι να είναι το καλύτερο του δίσκου, το οποίο έχει μια φωνή με πολύ περισσότερη ψυχή από πολλά άλλα τραγούδια της εποχής, είναι εκπληκτικό.
Με το “Darlene” που ανοίγει την δεύτερη πλευρά, επιστρέφουμε σε κάτι πιο ουσιαστικό και Rock NRoll και η γιορτή του refrain δεν αφήνει κανέναν μα κανέναν αδιάφορο. Ενώ και τα Rock-N-Roll Women (S.N.D.)”, “Used Tires”, “Just Before Midnight” και “Howlin' At The Moon”, που ακολουθούν δεν πρόκειται ν’ αφήσουν κανένα αδιάφορο. Το mid-tempo Howlin' At The Moon δεν θα απογοητεύσει τους οπαδούς των AC/DC με τον δυναμικό ρυθμό του. Τέλος, δεν μπορώ να αγνοήσω το Rock-N-Roll Women (S.N.D.)”, που κυριολεκτικά απεικονίζει την ανάμειξη Rap με το σκληρό Rock, ναι σωστά διαβάζετε, είναι ένα  Rap-Rock τραγούδι πριν γίνει και πάρα πολύ της μόδας (άλλωστε τότε ήταν 1989).
Συνολικά, αυτό το album εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να είναι αρκούντως διασκεδαστικό, ωραίο είναι ν’ ακούει κανείς τους Delta Rebels που εντάξει δεν φτάνουν στο επίπεδο των ενός Rose Tattoo, ή ακόμη και των Junkyard.
Κρίμα, αλλά αυτό το μουσικό σύνολο αξίζει να κυκλοφορήσει κι αλλά δισκογραφικά έργα πριν διαλυθούν. Αλλά δυστυχώς η συνολική έλλειψη προώθησης από την δισκογραφική εταιρεία Polydor μειώνει σχεδόν στο μηδέν τις πιθανότητες της επιτυχίας του πενταμελές αυτού συγκροτήματος.
Πάντως, το ενδιαφέρον σας για το σκληρό Νότιο Rock πρέπει να παραμένει το ίδιο, επίσης προσφέρετε μια δεύτερη ευκαιρία στους Delta Rebels από το Memphis, αν δεν την έχετε κάνει ήδη.


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ DELTA REBELS
Down In The Dirt [1989]
Delta Rebels [1989]


TRIVIA
Το σχήμα διέθετε στην σύνθεση του μεταξύ άλλων, τους Eddy Shaver (γιος του Country καλλιτέχνη Billy Joe Shaver) και τον Steve Ingle που στα 70’s ήταν μέλος των καλών αλλά εντελώς άγνωστων Southern Rocker, Creed.


Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018



M.A.R.S.
PROJECT: DRIVE
1986
(Shrapnel)


SIDE I: “Nations On Fire”, “Writings On The Wall”, “Stand Up And Fight”, “Nostradamus”.
SIDE II: “Unknown Survivor”, “Fantasy”, “Slave To My Touch”, “I Can See It In Your Eyes”, “You And I”.

M.A.R.S.: Rob Rock – Vocals, Tony MacAlpine – Guitars/ Keyboards, Rudy Sarzo – Bass and Tommy Aldridge – Drums. 
Produced by Mike Varney.


Οι M.A.R.S. δημιουργήθηκαν το 1985 στο Los Angeles, κυκλοφορούν το δίσκο τους τον επόμενο χρόνο και διαλύονται τον Μάιο του 1987.
Το “Project: Diver” περιέχει ένα majestic, cinematic Power Metal με πολλές τεχνικές δεξιότητες από τα μέλη του group, είναι ένα εξαιρετικό και απίστευτα όμορφο και δημιουργικό Μetal project, που ήταν η συνεργασία μεταξύ διάφορων γνωστών και σημαντικών μουσικών του Hard Rock από τη δεκαετία του ’80.
Αυτό το group πάντα έψαχνε έναν κατάλληλο τραγουδιστή που να μπορεί να τραγουδήσει σωστά, αφού ο ήχος του σχήματος πλησίαζε τον ήχο των πρώτων albums του Tony MacAlpine και του Vinnie Moore, αλλά ήθελαν και προσθήκη φωνητικών. Τελικά, επιλέχτηκε ο Rob Rock που ήταν γνωστός από το πρώτο album του Chris Impelliteri.
Αυτή είναι η μόνη δισκογραφική απελευθέρωση του σχήματος και είναι αρκετά στέρεο Heavy Metal από την αρχή μέχρι το τέλος και μ’ έναν ήχο που θυμίζει αρκετά Racer X, Judas Priest, Stryper και Queensryche. Επίσης μπορεί ν’ ακουστεί άνετα από αυτούς που ακούν ή και αρέσκονται στον ήχο του Yngwie Malmsteen, του Marty Friedman και του Paul Gilbert. Βρισκόμαστε λοιπόν, μπροστά σ’ ένα album που έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από το Αμερικάνικο Hard Rock της εποχής (mid 80’s), μ’ ένα άγγιγμα από Glam Hard Rock σε κάποια σημεία, αλλά κυρίως έχει ως βάση και προσέγγιση ένα σαφές και ηχηρό κλασσικό Heavy Metal old-school ήχο. Είναι όμως ένα δισκογραφικό πόνημα μικρής διάρκειας (35 λεπτών), που αποτελείται από εννέα συνθέσεις με σαφές προφίλ το Heavy Rock, με τις κιθάρες να είναι πολύ παρούσες, δείχνει ένα υψηλό επίπεδο και όχι μάταια, η ερμηνεία του τραγουδιστή είναι χαρακτηριστική ο μεγάλος Rob Rock, χωρίς αμφιβολία είναι το κύριο στοιχείο της διαφοροποίησης, δηλαδή το κλειδί για ν’ ακούς αυτό το LP, με τον Rob είναι αδύνατο να μην ακούς τούτο το βινύλιο. Καλός ήχος με άμεσα θέματα, όμορφα ρεφρέν από τη στιγμή που ο δίσκος θα ξεκινήσει και κλασικό άρωμα από την δεκαετια του ’80, απλά εκπληκτικό.
Οι M.A.R.S. ως μουσικοί είναι πολύ εντυπωσιακοί, ο συνολικός ήχος είναι πολύ πιο βαρύς από αυτό που θα περίμενε κανείς από αυτούς τους τύπους και φυσικά οι τεχνικές ικανότητες τους είναι απίστευτες. Μερικές φορές ο Rob Rock μου θυμίζει τον Michael Sweet (Stryper), ειδικά στα πιο χαλαρά τραγούδια, τίποτα δεν είναι κακό εδώ, ο ήχος δεν είναι μπερδεμένος και αυτό γιατί αυτό το μουσικό είδος απαιτεί δεξιότητα και τα μέλη του συγκροτήματος την έχουν. Τα τραγούδια έχουν περίπου την ίδια ποιότητα, όμως όπως το βλέπω εγώ αυτό το album, είναι για τους οπαδούς των μελών που παίζουν εδώ, όχι ότι έχουμε κανένα πρόβλημα να το ακούσουμε κάθε άλλο μάλιστα. Γενικά κανένα τραγούδι δεν είναι απόλυτα βαρετό, πραγματικά κανέναν δεν θα βλάψει ή θα του κάνει κακό αν το ακούσει. Η κιθάρα του wizard Tony Macalpine είναι για σεμινάριο, τα τύμπανα του Tommy Aldridge αξιοπρεπέστατα, τα φωνητικά του Rob Rock απλά εκπληκτικά και το μπάσο θόρυβος του Rudy Sarzo γρανίτης.
Όλο τοProject: Diverείναι πολύ διασκεδαστικό και παρουσιάζει πολλές τεχνικές δεξιότητες ιδιαίτερης σημασίας, φανταστικό και προοδευτικό, αλλά είναι υποβλητικό και επικό. Υπάρχουν κάποιες ομοιότητες σε μερικά τραγούδια με τους Leatherwolf και τους Racer X, με κάποιες όμως προοδευτικές πινελιές εδώ και εκεί με καλό μέτρο. Υπάρχει αφθονία κιθαριστικής επιθετικότητας σε κάποια άλλα τραγούδια, ενώ κάποια έχουν ισχυρά εφεδρικά φωνητικά, υπάρχουν και γρήγορες Heavy Metal πινελιές, αλλά εμφανείς πάνω απ’ όλα είναι η μαγεία της κιθάρας σε όλο το album, όπου ο νέο κλασικίζων Tony MacAlpine είναι πραγματικά σε φόρμα. Συνολικά υπαρχή μια λαμπρή τεχνική για μια τόσο φιλόδοξη κυκλοφορία, αδύνατα σημεία δεν υπάρχουν, όλα έχουν ένα πρωτότυπο ήχο που κάνει ένα νικηφόρο συνδυασμό, που αποτελείται από μουσικούς θρύλους.
Ένα από τα πιο δυναμικά βινύλια από τις πρώτες μέρες της Shrapnel Records του Mike Varney, ήταν σίγουρα αυτή η κυκλοφορία του “Project: Driver” το 1985. Οι M.A.R.S. ήταν ένα super-group της χρυσής δεκαετίας του ’80, που αποτελείται από τέσσερις μουσικούς που άφησαν ιστορία με κεφάλαια γράμματα στο Hard Rock και στο Heavy Metal.
Το M.Α.R.S. σαν όνομα δεν είναι τίποτα περισσότερο άλλα ούτε και τίποτα λιγότερο από τα αρχικά των επωνύμων των τεσσάρων μουσικών, (M)acAlpine, (A)ldridge, (R)ock και (S)arzo. Τέσσερις γίγαντες λοιπόν, της σκληρής μουσικής που έχουν διαμορφώσει το όνομα τους με τα πιο χρυσά γράμματα μέσα από καλλιτέχνες όπως οι… Dio, Whitesnake, Ozzy Osbourne, Black Oak Arkansas, House Of Lords, Thin Lizzy, Pat Travers, Driver, Impellitteri, Joshua, Warrior, Blue Öyster Cult, Quiet Riot, Rising Force, κλπ.


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ MARS
Project: Driver [1986]


TRIVIA
Χρόνια ολόκληρα κυκλοφορούσαν οι φήμες στο Los Angeles (εκεί στα μέσα των 80’s), που αφορούσαν τη δημιουργία ενός group υπό την ονομασία Driver. Το πρόβλημα εστιαζόταν πάντα στην ανεύρεση ενός κατάλληλου τραγουδιστή, τελικά ως γνωστόν επιλέχτηκε ο Bob Rock για τον δίσκο, αλλά όμως είχαν περάσει και οι έξης Jeff Scott Soto, Jeff Fenholt και Steve Johnstad μεταξύ άλλων από το group.