ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK

ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK
Πρέπει να ξέρετε ότι τα πραγματικά γνήσια καλά συγκροτήματα δεν ήταν λίγα, φαίνονται όμως λίγα μπροστά στις λεγεώνες των άχρηστων, καταστροφικών για την μουσική συγκροτημάτων. Υπήρχαν και θα υπάρχουν συγκροτήματα που φτιάχνουν προσωπικότητες αλλά και άλλα που τις χαλάνε, σκοπός μου θα είναι η θύμηση και η αναφορά φυσικά μόνο των πρώτων. Πάντως θα ήθελα από εσάς να μην εκτιμήσετε την όποια δική μου προσφορά εδώ, αλλά την τεράστια προσφορά των συγκροτημάτων που παρουσιάζονται σε αυτό το blog. Μην ψάχνετε για συγκροτηματάκια της σειράς που ιδρώνουν, ή αγκομαχούν για να ακουστούν, μην ψάχνετε για τυποποιημένα σχήματα. Δυστυχώς βγαίνουν-υπάρχουν πολλά σχήματα, που δεν λένε μουσικά απολύτως τίποτα και τα ανεχόμαστε μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν… Να λατρεύετε το βαρύ σκληρό ήχο των 70’s και των 80’s, το τέλειο στο HΑRD ROCK, το απολύτως γνήσιο στο HEAVY METAL και το κλασικό ήχο στο SOUTHERΝ ROCK.

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017




DAMIEN
Every Dog Has Its Day
1987
(Select Records)

SIDE I: “Wolf Dreams”, “Possession”, “Serpents Rising”, “Give Me A Sign”, “Every Dog Has Its Day”.
SIDE II: “World Affair”, “Season Of The Arrow”, “I Play For You”, “Glass City”, “Race To The End”.

DAMIEN: Randy “Wolf” Mikelson – Vocals, Chuck Stohl – Guitar, Fritz Adamshick – Guitar, Kevin “Killer” Kekes – Bass and Johnny “Evil” Cappelletty – Drums.


Οι Damien από το Toledo (Ohio), ήταν ένα αρκετά υποτιμημένο Heavy Metal group, εκεί περίπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Αν και το ομώνυμο video-clip τους “Every Dog Has Its Day”, έπαιζε συχνά στο MTV και στην εκπομπή “Headbangers Ball”, ποτέ όμως δεν κατάφεραν να ανέβουν ένα σκαλί παραπάνω και τελικά έμειναν ένα underground σχήμα στον Metal χώρο.
Δυστυχώς, οι Damien ήταν πολύ βαρύ σαν σχήμα για τους οπαδούς ας πούμε π.χ. των Poison, αλλά από την άλλη θεωρείται όμως και ότι είναι κάπως ελαφρύ για τους οπαδούς του Τhrash. Οι Damien ήταν πραγματικά μια Heavy Metal δύναμη, πολύ πριν αυτός ο όρος έγινε τόσο κλισέ και μετατραπεί άφορητα βαρετός, η μουσική τους ήταν τραχιά, σκληρή, δυναμική, με γιγάντια ενέργεια, που μπορεί να σε αρπάξει από το λαιμό για ένα ατέλειωτο και ανέλαιητο headbanging. Είναι απορίας άξιον λοιπόν, πως ένα τέτοιο δυναμικό συγκρότημα σαν τους Damien, χάθηκε αδικαιολόγητα και ξεχάστηκε σχετικά γρήγορα από τους Heavy Metal οπαδούς, φυσικά και άξιζαν κάτι καλύτερο.
Ο τραγουδιστής RandyWolfMikelson ακούγετε σαν τυφώνας, έχει κάτι από την αλήτικη στόφα του αδικοχαμένου Rhett Forester (Riot). Αλλά και οι δύο κιθαριστές οι Chuck Stohl και Fritz Adamshick, κάνουν πολύ καλή κιθαριστική δουλειά, τα solo τους είναι αιχμηρά και κοφτερά σαν ξυράφια.
Όλος ο δίσκος μουσικά θα έλεγα ότι έχει ομοιότητες με Malice, Breaker, Lizzy Borden, Savage Grace, Omen, Wild Dogs ή με Riot και επιπλέον οι οπαδοί των Tipton και Downing στην κιθάρα, θα βρουν πολλά εκπληκτικά riffs, νομίζω πως αν ακούσετε σωστά αυτό το συγκρότημα θα το αγαπήσετε, όλα τα τραγούδια του album έχουν ισχυρά δυνατά και δυναμικά ρεφρέν. Έχουν προσαρμόσει στον δίσκο τους, τελειοποιώντας έναν αρκετά παλιομοδίτικο old-school ήχο, η παραγωγή είναι στεγνή χωρίς πολλά-πολλά εφέ, αλλά απόλυτα αποτελεσματική και το παίξιμο των Damien σφιχτό και αντρικό όπως αρμόζει, άλλωστε. Μόνο τρεις χαρακτηρισμοί ταιριάζουν απόλυτα στη μουσική των Damien και αυτοί είναι οι εξής... Σεμνό, Σοβαρό, Ανδροπρεπές Heavy Metal. 
Στο “Every Dog Has Its Day”… (ε ναι, ο κάθε σκύλος έχει πράγματι την ημέρα του), οι Damien έκαναν στα 1987, έναν ξεχασμένο από αρκετή μερίδα οπαδών, έναν αρκούντως Heavy Μetal θησαυρό. Ας πάρει τουλάχιστον ο δίσκος κατόπιν εορτής, τώρα μετά από 30 ολόκληρα χρόνια την προσοχή που του αρμόζει και αξίζει, μέσα από αυτό το flash back, ποτέ δεν είναι αργά.
Αυτό το ντεμπούτο album τους, δυστυχώς δεν τους έβγαλε από το underground κίνημα, ο δίσκος είχε κάποιο airplay στο ραδιόφωνο και στο MTV, αλλά πέρασε εντελώς απαρατήρητο. Ηχεί σαν μια διασταύρωση μεταξύ του 70’s κλασικού Hard Rock ήχου και του βροντερού κλασικού Metal a-la Judas Priest και Accept. Νομίζω πως οι φίλοι του NWOBHM, αλλά και οι φίλοι του Τευτονικού Heavy Metal κινήματος της Γερμανίας, θα βρουν πολλά τραγούδια που θα τους αρέσουν εδώ σε τούτο το LP. Οι Damien έχουν στην πραγματικότητα ένα καυτό σκληρό Metal στο album τους, που μπορεί άνετα να κάνει την σπονδυλική σου στήλη και τον αυχένα σου, να χρειαστούν σίγουρα κάποιο έμπλαστρο ανακούφησεις.
Προτεταμένα τα αιχμηρά δόντια του σκύλου στο εξώφυλλο του album, για ένα καλό-κακό δάγκωμα, οι Damien άφησαν ένα hot & heavy ουρλιαχτό με πολύ Heavy Metal οργή. Στο “Every Dog Has Its Day”, υπάρχουν μόνο καλά τραγούδια, που σε πιάνουν απότομα και ξαφνικά από το λαιμό, όπως είναι έτοιμος και ο σκύλος στο εξώφυλλο του δίσκου. Τα τραγούδια αποδεικνύουν σλιγουρα την λυσσαλέα επίθεση τους, ακούστε τα… “Possession”, “Serpents Rising”, “Every Dog Has Its Day”, “Season Of The Arrow”, αλλά και τις ημί-μπαλάντες “I Play For You” και “Give Me A Sign”.   
Γενικά θα έλεγα, ότι το “Every Dog Has Its Day” είναι ένα αρκετά εντυπωσιακό και σκληρό Heavy Metal βινύλιο, εγώ απολαμβάνω το κάθε τραγούδι του δίσκου, όσες φορές κι αν τον ακούσω, εσείς;


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ DAMIEN
Every Dog Has Its Day [1987]
Stop This War [1989]
Angel Juice [1995]
Beyond Apathy [2011]

TRIVIA
Το 1976 στην ταινία τρόμου “The Omen” του Richard Donner, με πρωταγωνιστή τον Gregory Peck, το όνομα Damien έφερε αμέσως στο νου εικόνες του παιδιού διαβόλου. Ένα σκοτεινό όνομα, αλλά που είναι ιδανικό για ένα Heavy Metal σχήμα.


Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017



 
WARPIG
WARPIG
1970
(Fronthill Records)


SIDE I: “Flaggit”, “Tough Nuts”, “Melody With Balls”, “Advance In A Minor”.
SIDE II: “Rock Star”, “Sunflight”, “UXIB”, “The Moth”.


WARPIG: Rick Donmoyer – Vocals/ Guitar, Terry Brett – Bass, Terry Hook – Drums and Dana Snitch – Keyboards/ Guitar.
Produced by Robert Thomson.


Αυτό το σχήμα ανήκει στην κατηγορία των proto-Metal συγκροτημάτων (όπως οι Dust), το ομώνυμο ντεμπούτο των Warpig από τον Καναδά είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πρώτα και τα πιο βαριά Heavy Metal βινύλια που καταγράφονται εκείνη την περίοδο στην Αμερική. Αυτό το βινύλιο το βάζεις δηλαδή, άνετα δίπλα στους Sir Lord Baltimore εποχής “Kingdom Come, παρόλο όμως που το όνομα τους "Warpig" μπορεί να σας θυμίζει αρκετά Black Sabbath, το έργο των μουσικών όμως και οι ευκίνητες μελωδίες τις κιθάρας (riffs), χρωστάνε πολλά περισσότερα ας πούμε στους Deep Purple ή στους Uriah Heep, παρά στους Sabbath.
Αν και κανένα από τα μεγάλα σχήματα του σκληρού ήχου τότε (αρχές 70’s), δεν είχε πραγματικά χαράξει ακόμα τον προσωπικό του ήχου, αφού δεν είχε επιτευχθεί ακόμη η παγκόσμια Hard Rock/ Metal απήχηση. Έτσι όταν το ντεμπούτο των Warpig είδε το φως της δημοσιότητας την Άνοιξη του 1970, άφηνε πολλά αναπάντητα ερωτήματα ως προς το ποιός επηρέασε μουσικά ποιόν, πραγματικά. Ποτέ περισσότερο άλλοτε ένα τραγούδι δεν θύμιζε κάτι άλλο, όπως το “Rock Star”, το οποίο μπορεί με το riff στο ρυθμό του, να είναι ύποπτα παρόμοιο με εκείνο του Fireball” των Purple, ή το αντίστροφο...
Τα μέλη των Warpig ήταν επίσης σε θέση να επιδίδονται σε μια απρόκλητη βαρβαρότητα και σε άλλα τραγούδια του δίσκου όπως τα… Tough Nuts”, Melody With Balls που χαρακτηρίζονται από βαριά-βρώμικα riffs καθώς έχουν μια Prog φινέτσα. Επίσης όπως φαίνεται στο φίνο νεοκλασικό έργο όλου του δίσκου, τα πλήκτρα κυριαρχούν, όπου το πιο κοντινό σε παραλληλισμό είναι πιθανώς οι συγκρίσεις με τους Uriah Heep.
Όλα τα τραγούδια επιδεικνύουν έναν αρκετά σκληρό ήχο για την εποχή του, βέβαια, αλλά ο δίσκος έμεινε στην αφάνεια, έτσι ο χρόνος δεν άφησε να βιώσουν αυτό το εξαιρετικό album οι οπαδοί του Hard Rock. Η επανέκδοση του σε βινύλιο διόρθωσε κάπως τις αδικίες της ιστορίας, αλλά τουλάχιστον τώρα (κατόπιν εορτής) αναγνωρίζονται με κάποια καθυστέρηση για την όποια συμβολή τους στην ιστορία του Hard Rock και του Heavy Metal, των 70’s.
Σε όσους έχουν στοιχειώσει στο μυαλό τους σκληρά group τύπου Hard Rock/ Heavy Metal όπως οι Sir Lord Baltimore, Leaf Hound, ή Captain Beyond, να τους ακούσουν οπωσδήποτε άμεσα και χωρίς καμία άλλη καθυστέρηση.
Οι Warpig είναι ένα από εκείνα τα σχήματα που έχασε το καράβι στο καλλιτεχνικό στερέωμα κατά τη διάρκεια της ενεργού ζωής του, οι Καναδοί Hard Rockers θα βιώσουν δυστυχώς μια μετά θάνατον ζωή μετά από τον φυσικό θάνατο του σχήματος, όταν θα τους ξανά ανακαλύψουν οι Heavy Metal οπαδοί.
Ο Rick Donmoyer, ο Dana Snitch, ο Terry Brett και ο Terry Hook, έχοντας συγκεντρώσει εμπειρία από μια ποικιλία ερασιτεχνικών σχημάτων, συγκροτούν τους Warpig το 1968 στη μικρή πόλη Woodstock λίγο έξω από το Τορόντο. Χτυπημένοι από το πρόσφατο, επαναστατικό Rock και αργότερα από το Hard Rocκ τα μέλη των Warpig άρχισαν να καθορίζουν το δικό τους μουσικό στυλ γύρω από τη νέα αυτή σκληρή μουσική, αν και κάθε μέλος είχε την ιστορία του με άλλα τοπικά συγκροτήματα. Με ηχητικές παραμέτρους που πηγάζουν από το ωμό σπερματικό proto-Μetal, έφεραν πολλές ομοιότητες στον βαρύ σκληρό ήχο της εποχής. Έχοντας υπογράψει συμβόλαιο με την τοπική ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Fonthill, ολοκληρώνουν τις εργασίες για το ομότιτλο ντεμπούτο album τους αρχές του 1970. Μετά την απελευθέρωση το ντεμπούτο τους, η επιτυχία τους συνεχίστηκε κάπως όταν μια σειρά από Καναδικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, έπαιζαν τα δύο singles τους “Rockstar” και “Flaggit”, τα δύο πιο εμπορεύσιμα τραγούδια τους δηλαδή, όπου στα δύο αυτά τραγούδια συνοψίζεται η εξελικτική στον ήχο που σήμερα γνωρίζουμε ως Ηeavy Μetal.
Η κακή όμως διανομή και προώθηση εκ μέρους της ετικέτα τους, θα είναι η αιτία να παραμείνουν σε μεγάλο βαθμό εντελώς άγνωστοι έξω από τον Καναδά, υπήρξε μια μικρή πρόοδος το 1973 όταν η London Records προσφέρθηκε να επανακυκλοφορήσει το album με διαφορετικό εξώφυλλο. Τελικά δυστυχώς, ο δίσκος τους αγνοείται γρήγορα και θα ξεθωριάσει στη λήθη του χρόνου.  
Το album ήταν γεμάτο με ωμή δύναμη, με εμπνευσμένα τραγούδια από την βρετανική εισβολή στον ήχο των Black Sabbath, θυμίζει επίσης Deep Purple. Σε όλο τον δίσκο οι Warpig έδωσαν ένα αχαλίνωτο πάθος ενός νεαρού συγκροτήματος, έδειξαν σφιχτή δομή σαν συγκρότημα με κλασσικές επιρροές, κοινό θέμα σε όλο το LP ήταν το σφυροκόπημα των drums και τα ευθεία βαριά riff της κιθάρας.
Αυτό είναι λοιπόν, ένα πρώιμο αριστούργημα του λεγόμενου proto-Μetal, μια υψηλής ποιότητας κομμάτι βινυλίου που συνδυάζει ήχους από το εποχή του αγνού Hard Rock, που είναι διαχρονικό και μόνο γι’ αυτό το λόγο είναι εύκολο να το αγαπήσεις. Θα εκπλαγείτε όταν ακούσετε αυτό το σχήμα, σίγουρα θα ικανοποιήσει τις επιθυμίες σας, αν ανήκετε στους οπαδούς των 70’s του γνήσιου Hard Rock, δηλαδή. Βαριά κιθαριστικά riffs, σκληρό drumming και άγρια θρηνητικά ​​φωνητικά, πιασάρικα τραγούδια όπως τα "Flaggit”, “Advance In A Minor”, “Rock Star”, όλα έχουν ένα πυκνό σχεδόν κλασικό μεταλλικό early Prog ήχο. Με δολοφονικές εκρήξεις, στακάτο και δυναμικό ήχο καθ’ όλη την διαδρομή του βινυλίου με καλή και σκληρή κιθάρα.
Ένα δεύτερο LP ενώ ήταν ήδη έτοιμο, έμεινε τελικά στο ράφι όταν το σχήμα δεν μπορούσε να βρει ένα διανομέα, ενοχλημένοι οι Warpig με τη κακή διοίκηση της εταιρείας τους, αλλά και τη γενική κατεύθυνση της μουσικής, άφησαν οριστικά την μουσική σκηνή γύρω στο 1973. Έτσι ακολούθησαν την στερεότυπη ιστορία ενός Hard Rock συγκροτήματος, που χάνετε νωρίς από τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ είχε να προσφέρει κι άλλα μουσικά πονήματα.


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ WARPIG
Warpig [1970]


TRIVIA:
Το τραγούδι “Rock Star”, μπορεί άνετα να υπερηφανεύεται για ένα riff στο ρυθμό του, που πολύ ύποπτα είναι παρόμοιο με εκείνο του Fireball” των Deep Purple. Το θέμα πάντως είναι πως το LP των Purple, κυκλοφόρησε όμως κάποιους μήνες αργότερα (Σεπτέμβριος 1971), από το album των Warpig (Άνοιξη του 1970). Προφανώς, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα τώρα πια τέτοια πράγματα, για το ποιος επηρέασε ποιον τόσες δεκαετίες μετά... παρά μόνο τα μέλη των συγκροτημάτων.