RANDY

RHOADS

(6-December-1956 ~ 19-March-1982)
RIP 

Ο Randall Williams Rhoads γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1956 στην California των ΗΠΑ. Ο Randy, ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της Heavy Metal κιθάρας και ο πρόωρος θάνατος του σ’ ένα τραγικό αεροπορικό δυστύχημα, τον πήρε από κοντά μας πολύ νωρίς. Η μαγεία του και η επιρροή της τεχνικής του αυξήθηκαν κατά πολύ, μετά τον θάνατο του. Επίσης, ήταν πολύ αφοσιωμένος και στην κλασική κιθάρα, όπου συχνά συνδύαζε στον ήχο του, με επιρροές από την κλασσική μουσική και με το δικό του προσωπικό-μοναδικό κιθαριστικό στυλ. Όσο ήταν σε περιοδεία με τον Ozzy, έψαχνε σε διάφορες πόλεις (όπου έπαιζαν live), να βρει καθηγητές για να μελετήσει μαζί τους κλασική κιθάρα. Έπαιζε κυρίως με κιθάρες… Gibson Les Paul και Grover Jackson. Η πρώιμη επιρροή του Randy περιελάμβανε τους προφανείς κιθαρίστες, όπως ο Jimmy Page, ο Jeff Beck, ο Leslie West, καθώς και ο Glenn Buxton. Ο Buxton του έκανε μεγάλη εντύπωση όταν παρακολούθησε την πρώτη του Rock συναυλία, μια συναυλία του Alice Cooper το 1971, ήταν γι’ αυτόν η ζωντανή εμπειρία, η οποία άνοιξε αμέσως τα νεαρά του μάτια η έκρηξη αδρεναλίνης επί σκηνής, ενώ, οι κιθαριστικές ικανότητες του Buxton, τράβηξαν αμέσως την προσοχή του.
Μόλις άρχιζε να καθιερώνει το ώριμο ύφος του, έφυγε, αλλά η θέση του ανάμεσα στους θρύλους τις κιθάρας γίνεται σταθερότερη χρόνο με το χρόνο, κι ας ηχογράφησε μόνον 4 studio albums, δύο με τους Quiet Riot και δύο με τον Ozzy Osbourne. Το 1973 ο θρυλικός αυτός κιθαρίστας, δημιουργεί τους Quiet Riot μαζί με τον Kevin Dubrow (RIP), ηχογραφούν δύο δίσκους μόνο στην Ιαπωνία, αφού οι Αμερικανικές δισκογραφικές εταιρείες δεν ενδιαφέρθηκαν (αρχικά) καθόλου γι' αυτό το group, αλλά πέρασαν και σχεδόν απαρατήρητοι από την μεγάλη πλειοψηφία των Hard Rock οπαδών, δυστυχώς, σαν σχήμα ανακαλύφθηκαν από το Heavy Metal κοινό μόνον μετά τον θάνατο του Randy. Η αποχώρηση του Randy Rhodes από τους Quiet Riot έγινε περίπου στα τέλη του 1979 και θα έλεγα ότι ήταν εν μέρει και το τέλος τους, αφού μετά την φυγή του Randy, ποτέ δεν έβγαλαν δίσκους σαν τους δύο πρώτους. Ο Randy, πηγαίνει λοιπόν στο σχήμα του μεγάλου Ozzy, όπου μαζί του κυκλοφορεί δυο μοναδικά, διαχρονικά, ιστορικά και θρυλικά πλέον albums τα οποία θεωρούνται must-have για κάθε ενημερωμένη Hard Rock/ Heavy Metal αλλά και Rock δισκοθήκη. Θα έλεγα ότι το γεγονός, ότι οι δύο δίσκοι που έκανε ο Ozzy με τον Rhoads θεωρούνται ως οι καλύτεροι του, αλλά και το γεγονός ότι ο Ozzy, από ένα σημείο και μετά δεν έγραφε καλή μουσική… νομίζω ότι τα λέει όλα. Η μοναδικά εξαιρετική κιθαριστική δουλειά του Rhodes κάνει αυτούς τους δύο δίσκους εξαιρετικούς και απαραίτητους για κάθε σοβαρή Hard Rock δισκοθήκη, ή όσων ακούνε ας πούμε μουσική γενικότερα, όποιος δεν τα έχει στην δισκοθήκη του, παρακαλώ ας γυρίσει πλευρό κι ας κοιμηθεί τον ύπνο του δικαίου, για κάμποσα ακόμη 20-30-40 χρόνια. Δυστυχώς, παρά την σύντομη μουσική του καριέρα, ο Rhoads επηρέασε όμως σημαντικά τους νέο-κλασικούς κιθαρίστες όλου του κόσμου, που αναδείχτηκαν κυρίως στην δεκαετία του 1980, αλλά και όχι μόνο. Έχει ασκήσει επίσης μεγάλη επιρροή σε κιθαρίστες όλων των μουσικών ειδών και κιθαριστικών στυλ. Συμπεριλαμβάνεται επίσης, πολύ συχνά σε υψηλές top θέσεις, σε πολλές λίστες περιοδικών για τους μεγάλους και διαχρονικούς κιθαρίστες όλων των εποχών. Δυστυχώς όμως, στις 19 Μαρτίου του 1982, ένα αεροπορικό δυστύχημα κόβει το νήμα τις ζωής του Randy Rhoads (ενώ, ήταν μόνον 26 χρόνων) και αφήνει μια για πάντα μια ανεξίτηλη πληγή στην καρδιά του Ozzy, αλλά και όλους τους οπαδούς του Heavy Metal. Σκοτώθηκε όταν αυτός και ο οδηγός του λεωφορείου (Andrew Aycock), που είχαν για την περιοδεία, αποφάσισαν να οδηγήσουν χωρίς άδεια, ένα μικρό αεροπλάνο Beechcraft F35, κατά την πτήση το ένα φτερό του αεροπλάνου έσπασε, καταλήγοντας όπως ήταν φυσικό σε μια αναπόφευκτη συντριβή. Το πτώμα του Randy βρέθηκε καμένο και αναγνωρίστηκε μόνο από τα κοσμήματα που συνήθιζε να φοράει, στην κηδεία του ήταν παρών μεταξύ άλλων, ως όφειλε και ο Ozzy. Δε μ' αρέσει να γράφω (ακόμα και μ' όλη την ειλικρίνεια) για έναν πεθαμένο άνθρωπο, ειδικά για έναν τέτοιο άνθρωπο και πάνω απ' όλα για έναν τέτοιο τεράστιο ταλαντούχο μουσικό. Τέλος να πω, μόνο λίγα λόγια… όσοι τον έχουν ακούσει, ξέρουν ότι ήταν ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες που πέρασαν από το Rock το Hard Rock και το Heavy Metal. Όσοι δεν τον έχουν ακούσει να γυρίσουν από το άλλο πλευρό και ας ξανακοιμηθούν για άλλα 20-30 ή και περισσότερα χρόνια… Αυτό που προσωπικά πιστεύω ότι κάνει τον Randy Rhoads ξεχωριστό είναι η έμφυτη ικανότητα του να γράφει μελωδίες, solo, riffs, συγχορδίες που σου προκαλούν ενσυναίσθηση στον απόλυτο βαθμό της ακουστικής τους επανάληψης. Τα «γραφτά» του για την κιθάρα δεν είναι απλώς κάποιες δήθεν μουσικές επιδείξεις ενός ταλαντούχου μουσικού, δεν είναι προσωρινή, περιστασιακή τεχνική, ή βερμπαλιστική γνώση του αντικείμενου. Είναι η ουσία της μελέτης, της καθημερινής εκπαίδευσης, της επιμονής και της υπομονής προς την ακουστική συναισθηματική τελειότητα, δεν σου αφήνει κανενα περιθώριο αμφιβολίας, ούτε καν. Ένας αξιοθαύμαστος υπηρέτης-δημιουργός της εξάχορδης κιθάρας, ever. Γνωστός, κυρίως για την καριέρα του τόσο ως συνθέτης όσο και ως κιθαρίστας στον Ozzy, παρά την σύντομη καριέρα του, ο Rhoads επηρέασε σημαντικά τους περισσότερους κιθαρίστες που αναδείχτηκαν στην χρυσή-θρυλική δεκαετία του 1980. Ο ήχος του παραδοσιακός για το Hard Rock και το Heavy Metal, λένε ότι αν ζούσε παραπάνω χρόνια, η μουσική (κυρίως το Μetal), δεν θα ήταν όπως είναι σήμερα, γιατί θα το είχε προοδεύσει το όργανο του ακόμη πολύ παραπάνω…

 

15+1 RANDY RHOADS GUITAR SOLOS

1). “Believer” - Ozzy Osbourne (Diary Of A Madman, 1981), 2). “I Don’t Know” - Ozzy Osbourne (Blizzard Of Ozz, 1980), 3). “Laughing Gas” - Quiet Riot (The Randy Rhoads Years, 1993), 4). “Over the Mountain” - Ozzy Osbourne (Diary Of A Madman, 1981), 5). “Slick Black Cadillac” - Quiet Riot (Quiet Riot II, 1978), 6). “Dee” - Ozzy Osbourne (Blizzard Of Ozz, 1980), 7). “It’s Not So Funny” - Quiet Riot (Quiet Riot, 1977), 8). “Diary of a Madman” - Ozzy Osbourne (Diary Of A Madman, 1981), 9). “Trouble” - Quiet Riot (Quiet Riot II, 1978), 10). “Mr. Crowley” - Ozzy Osbourne (Blizzard Of Ozz, 1980), 11). “You Drive Me Crazy” - Quiet Riot (Quiet Riot II, 1978), 12). “Revelation (Mother Earth) - Ozzy Osbourne (Blizzard Of Ozz, 1980), 13). “Flying High Again” - Ozzy Osbourne (Diary Of A Madman, 1981), 14). “Look In Any Window” - Quiet Riot (Quiet Riot, 1977), 15). “Crazy Train” - Ozzy Osbourne (Blizzard Of Ozz, 1981), +1). “Suicide Solution” (Live) - Ozzy Osbourne (Tribute, 1987).

Για πολλοστή φορά ακούω ξανά όλα τα studio albums που ηχογράφησε αυτός ο μοναδικός κιθαρίστας, έτσι, επανεκτιμάμε τη μουσική του καριέρα, ακούγοντας ξανά τους δίσκους που έκανε με τους Quiet Riot και τον Ozzy Osbourne. Ένα flash-back λοιπόν, σε όλα τα studio albums, μοιάζει με μια βουτιά στο μουσικό παρελθόν του. Ας δούμε όμως, ένα προς ένα όλα τα album που έκανε ο Randy Rhoads. Στις παρακάτω παρουσιάσεις των δίσκων, θα προσπαθήσω να σας δώσω μια ιδέα για το πώς εξελίχθηκε καλλιτεχνικά ως μουσικός και κιθαρίστας και ποιο είναι το μουσικό περιεχόμενο καθενός από αυτά τα album. Επανεκτιμάμε λοιπόν, τη μουσική του καριέρα, ακούγοντας ξανά αυτά τα albums σε βινύλιο… έτσι, για την καλύτερη μέγιστη ηχητική απόδοση.

   
ΔIΣΚΟΓΡΦΙΑ RANDY RHOADS

QUIET RIOT

QUIET RIOT

(March-1978)

SIDE I: “It's Not So Funny”, “Mama's Little Angels”, “Tin Soldiers”, “Ravers”, “Back To The Coast”, “Glad All Over”.

SIDE II: “Get Your Kicks”, “Look In Any Window”, “Just How You Want It”, “Riot Reunion”, “Fit To Be Tied”, “Demolition Derby”.

QUIET RIOT: Kevin DuBrow – Vocals, Randy Rhoads – Guitar, Kelly Garni – Bass

and Drew Forsyth – Drums.

Αυτό είναι το ντεμπούτο album του Aμερικανικού Heavy Metal συγκροτήματος κι όχι το “Metal Health” όπως πολλοί νομίζουν… Απλά κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην Ιαπωνία το 1978 και συμμετέχει ο κιθαρίστας Randy Rhoads, ο οποίος αργότερα έγινε γνωστός παίζοντας στα δύο πρώτα solo albums του Ozzy Osbourne. Ναι, το album είναι περισσότερο Glam Pop παρά Heavy Metal ή Hard Rock, όπως ήταν οι παραγωγές του συγκροτήματος τη δεκαετία του 1980. Το τραγούδι “Back To The Coast” γράφτηκε αρχικά από τον Rhoads και τον αδελφό του Kelle όταν ήταν έφηβοι, ακούστε το και θα καταλάβετε από πού επηρεάστηκαν οι Mötley Crüe κι όχι μόνο… Το “Back To The Coast” ηχογραφήθηκε ξανά από τον Kelle Rhoads για το EP του “Cheap Talkin' Romance” του 1985, στο οποίο συμμετέχουν ο Kelly Garni στο μπάσο και ο Steve Sunnarborg, μαθητής του Randy Rhoads και νικητής της υποτροφίας “Randy Rhoads Memorial”, στην κιθάρα. Ο Kevin DuBrow παραπονέθηκε κάποτε ότι οι παραγωγοί Derek Lawrence και Warren Entner… «ότι δεν ήξεραν από κιθάρες» και δεν είχε άδικο, το “Quiet Riot” αποτελεί επαρκή απόδειξη γι' αυτό. Η κιθάρα του Randy είναι μόνο μια σκιά αυτού που θα γινόταν αργότερα υπό την καθοδήγηση του Ozzy, ενώ αργότερα, ο Randy γέμιζε τραγούδια με πιασάρικα, περίπλοκα glicks, σε αυτό το LP τείνει να επιμένει σε δομές τραγουδιών riff-solo-riff. Τα φωνητικά του DuBrow είναι ασταθή και η ηχογράφηση είναι θολή, υπάρχουν δυστυχώς, πολύ λίγα που ξεχωρίζουν ανάμεσα στα 12 τραγούδια του, ακόμη και η διασκευή των Small Faces στο “Tin Soldier” είναι κάπως άτονη. Επίσης, μπορείτε να ακούσετε τον Randy να κάνει μερικά ωραία κόλπα στην κιθάρα, αλλά είναι θαμμένα στο τελικό μιξάζ. Ακούγοντας το “Quiet Riot”, το ντεμπούτο τους LP του 1978, καταλαβαίνει κανείς γρήγορα, γιατί αυτός ο δίσκος δεν κυκλοφόρησε ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες (προφανώς κατόπιν αιτήματος της οικογένειας Rhoads). Ενώ, κάθε συγκρότημα χρειάζεται χρόνο για να αναπτύξει το στυλ του, αυτός ο δίσκος είναι μπουκωμένος και θολός. Αλλά μουσικά μιλώντας, είναι δύσκολο να αποκαλέσει κανείς τους Quiet Riot ως ένα Heavy Metal συγκρότημα σε αυτό το στάδιο της καριέρας τους, είναι περισσότερο Hard Rock. Αν μη τι άλλο, έχουν μια αίσθηση από New York Dolls στον ήχο τους, αν και θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε και Glam Rock. Αυτή η αβεβαιότητα για το ποιοι ήταν σε αυτό το στάδιο της καριέρας τους είναι το πρώτο σημάδι προβλήματος. Ακόμη και η επιλογή των διασκευών είναι αμφισβητήσιμη, εκτός από τους Small Faces, διασκευάζουν και το “Glad All Over” των Dave Clark Five. Κοιτάξτε, καταλαβαίνω ότι οι καλλιτέχνες χρειάζονται τον χρόνο για να εξελιχθούν στην τέχνη τους, oποιος επιλέγει όμως τους πρώιμους Quiet Riot περιμένοντας να ακούσει τον Rhoads να σκίζει με τα solo του όπως έκανε σε πολύ σύντομο χρόνο με τον Ozzy, ή το χαρακτηριστικό φωνητικό χλευασμό του DuBrow, σχετικά θα απογοητευτεί… Δεν μπορεί κανείς, ωστόσο, να πει ότι η ακρόαση αυτού του δίσκου δίνει στον ακροατή κάποια καλή υπόνοια για τους Rhoads και DuBrow, αλλά ήταν προορισμένοι για μεγαλύτερα και καλύτερα πράγματα στα επόμενα χρόνια. Η δουλειά του Kelly Garni στο μπάσο, παρέχει μια αρκετά σταθερή βάση και ο Drew Forsyth ήταν ένας ικανός drummer, αυτή η συγκεκριμένη σύνθεση θα διαρκούσε για ένα ακόμη album. Και μπορείτε να καταλάβετε γιατί αυτή η εποχή του συγκροτήματος έχει παραβλεφθεί από το επίσημο site του group. Αλλά ας δούμε και τα θετικά στοιχεία του δίσκου… το “It's Not So Funny”, είναι πιθανώς το 2^ο ή 3^ο καλύτερο τραγούδι του LP, τα φωνητικά είναι κάπως αδύναμα. Η παραμόρφωση της κιθάρας είναι εξαιρετική, συν το ότι έχει ένα υπέροχο solo, το μπάσο και τα drums είναι επίσης αρκετά καλά. Το “Back To The Coast”, είναι το αγαπημένο μου τραγούδι από αυτό τον δίσκο, το τραγούδι ακούγεται κάπως σαν από το κίνημα του NWOBHM. Άλλο αγαπημένο τραγούδι είναι το “Get Your Kicks”, τα φωνητικά είναι ίσως από τα πιο δυνατά σε όλο το album. Η κιθάρα είναι πιο καθαρή σε αυτό το τραγούδι κι έχει ένα υπέροχο solo. Γενικά είναι ένα καλό Hard Rock album παρά τα όποια προβλήματα που υπάρχουν…

QUIET RIOT II

(April-1979)

SIDE I: “Slick Black Cadillac”, “You Drive Me Crazy”, “Afterglow Of Your Love”, “Eye For An Eye”, “Trouble”.

SIDE II: “Killer Girls”, “Face To Face”, “Inside You”, “We Got The Magic”.

QUIET RIOT: Kevin DuBrow – Vocals, Randy Rhoads – Guitar, Kelly Garni – Bass

and Drew Forsyth – Drums.

Το “Quiet Riot II” κυκλοφόρησε κι αυτό αποκλειστικά στην Ιαπωνία το 1979 και είναι το τελευταίο album του group με τον κιθαρίστα Randy Rhoads. Αν και ο μπασίστας Rudy Sarzo αναφέρεται και απεικονίζεται στο εξώφυλλο του album αυτό ηχογραφήθηκε πριν ενταχθεί καν στο συγκρότημα και το έργο του μπάσου ανήκει στον Kelly Garni. Οι εντάσεις μεταξύ του Garni και του DuBrow κορυφώθηκαν κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του δίσκου, με τον Garni να καταστρώνει ένα σχέδιο να πυροβολήσει και να σκοτώσει τον DuBrow μεσα στο studio, ο Garni συνελήφθη και απολύθηκε αμέσως από τους Quiet Riot. Το τραγούδι “Afterglow (Of Your Love)” είναι μια διασκευή και πάλι ενός τραγουδιού των Small Faces, ενώ, ο εναρκτήριο “Slick Black Cadillac” ηχογραφήθηκε ξανά από το συγκρότημα για τον δίσκο τους “Metal Health” του 1983, το οποίο ως LP ήταν και η κορυφαία επιτυχία τους. Αυτό το δεύτερο album είναι πολύ καλύτερο από όσο θα ήθελαν οι περισσότεροι να πιστέψουν, καθώς το ακούω ξανά, είναι σίγουρα πολύ καλύτερο από το πρώτο LP που κυκλοφόρησε το 1978. Αυτό έχει καλύτερα τραγούδια και το παίξιμο της κιθάρας του Randy εμφανίζεται περισσότερο κι ακούγεται πολύ καλύτερα εδώ. Τα πρώτα 4 τραγούδια είναι κάπως sleeper Hard rockers και το 5^ο τραγούδι το “Trouble Is Where Things Heat Up”, είναι γεμάτο ενέργεια. Η εισαγωγή στο πρώτο τραγούδι στη δεύτερη πλευρά του LP, το “Killer Girls” ακούγεται σαν κάτι που έκλεψε ο Duff Mckagen για ένα τραγούδι των Guns & Roses και το ξαναέγραψε, όλο το μπάσο του τραγουδιού είναι πολύ καλό. Υπάρχει μια γερή ατμόσφαιρα από Slade σε αυτό το album με μια γεύση από Los Angeles και τη Glam λάμψη που δεν έχει έρθει ακόμη… Τα solo του Randy σε αυτό το LP είναι πολύ καλύτερα από αυτά που έκανε στο πρώτο LP και τα τραγούδια είναι πιο δεμένα. Η ιστορία λέει πως αυτό το album άκουσε ο Ozyy και ζήτησε τον Randy επειγόντως στο νέο συγκρότημα που έφτιαχνε… Το δεύτερο τραγούδι στη δεύτερη πλευρά, “Face To Face”, έχει μια μεταλλική Pop/ Rock ατμόσφαιρα που είναι απίστευτα πιασάρικη κατά τη γνώμη μου. Είναι από αυτά τα τραγούδια που έπρεπε να είχε γίνει επιτυχία… όχι… αξίζει να το ακούσετε ξανά και ξανά. Μην ακούτε μερικούς ηλίθιους που λένε ότι δεν υπάρχει καλή κιθαριστική δουλειά εδώ, γιατί πραγματικά υπάρχει, ο Randy Rhodes κάνει κάποιο μαγικό παίξιμο εδώ σε αυτή την κυκλοφορία του 1979 και ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του και νομίζω ότι αν αυτό το LP διαφημιζόταν καλύτερα και είχε μια εξαιρετική εισαγωγή και ίσως μερικά διαφορετικά τραγούδια, θα είχε μια καλύτερη ευκαιρία. Συνολικά, είναι αυτό το album ένα αριστούργημα; Σίγουρα δεν είναι, αλλά σίγουρα δεν είναι τόσο κακό όσο το κοροϊδεύουν κάποιοι… Υπάρχουν μερικά κρυμμένα διαμάντια και μερικά αριστουργηματικά solo κιθάρας από τον Rhodes που δείχνουν ακριβώς το ταλέντο του. Αν είστε λάτρης του Hard Rock της δεκαετίας του 1970 και το βρείτε σε CD, κασέτα ή βινύλιο, να το αγοράσετε και να μην διστάσετε, καθόλου… Εγώ, το απόλαυσα πολύ για αυτό που είναι και εύχομαι περισσότεροι άνθρωποι να μπορούσαν να δουν πέρα ​​από την μύτη τους. Επίσης, αν γνωρίζετε όλα τα τραγούδια από το “Diary Of A Madman” του Ozzy, θα παρατηρήσετε μερικά σπασίματα στην κιθάρα από το τελευταίο τραγούδι “We Got The Magic”, υπάρχουν μερικές αναλύσεις κιθάρας που είναι οι ίδιες που χρησιμοποιήθηκαν για το “S.A.T.O.”. Απολαύστε την ανακάλυψη αυτού του album αν είστε λάτρης του Randy… η μουσική είναι κάπου ανάμεσα στο Glam Rock και το πρώιμο Glam Metal. Σίγουρα μπορείς να ακούσεις την επιρροή από συγκροτήματα όπως οι Queen, ο Alice Cooper, οι Slade και οι Sweet, μπορείς να ακούσεις ότι αυτό το group είχε πολλές δυνατότητες. Η συνεργασία μ’ έναν εξαιρετικό παραγωγό πιθανότατα θα μπορούσε να το είχε κάνει ένα πολύ καλό album, τα τραγούδια είναι στην πραγματικότητα αρκετά καλά ως επί το πλείστον. Δεν υπάρχει πολύ και καλή χημεία μεταξύ του συγκροτήματος, η παραγωγή είναι πρόχειρη και τα φωνητικά του DuBrow είναι αρκετά περιορισμένα. Ήταν πιο κατάλληλος για να είναι ο Ηeavy Μetal screamer που θα γινόταν λίγα χρόνια μετά από αυτό το LP. Αυτό το LP είναι περισσότερο γνωστό ως το τελευταίο από τα δύο albums των Quiet Riot στα οποία συμμετείχε το ιδρυτικό μέλος Randy Rhoads. Έφυγε μετά από αυτή την ηχογράφηση για να συνεχίσει σε πολύ μεγαλύτερα και καλύτερα πράγματα με τον Ozzy Osbourne. Φυσικά είναι σαφές σε όλο αυτό το album ότι ο Rhoads ήταν πολύ ταλαντούχος για το group, ακόμη και σε αυτό το περιορισμένο υλικό, ο Rhoads λάμπει, αλλά έπρεπε να φύγει και ν’ ανοίξει τα φτερά του με τον Ozzy. Ο τόνος του είναι μεγάλος, δυνατός και καταλαμβάνει πολύ ηχητικό χώρο, ένα από τα χαρακτηριστικά ενός σπουδαίου κιθαρίστα. Πιθανώς το πιο ενδιαφέρον Quiet Riot album για τους θαυμαστές του Rhoads, αλλά αξίζει να το τσεκάρει κάθε θαυμαστής του Glam Metal και του Glam Rock…

THE RANDY RHOADS YEARS

(February-1994)

SIDE I: “Trouble”, “Laughing Gas (Randy Rhoads Guitar Solo)”, “Afterglow Of Your Love (Acoustic Version)”, “Killer Girls”.

SIDE II: “Picking Up The Pieces”, “Last Call For Rock 'N' Roll”, “Breaking Up Is A Heartache”, “Force Of Habit”, “It's Not So Funny”, “Look In Any Window”.

QUIET RIOT: Kevin DuBrow – Vocals, Randy Rhoads – Guitar, Kelly Garni/

Kenny Hillery – Bass and Drew Forsyth – Drums.

Γεμάτο με δέκα τραγούδια από τα δύο σπάνια πια albums “Quiet Riot” και “Quiet Riot II”, το “The Randy Rhoads Years” ταξιδεύει τον ακροατή σε μια ρετρό βόλτα με το συγκρότημα, πολύ πιο πριν από το “Metal Health”. Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για κάποιο νέο album των Quiet Riot, αλλά ακούμε ξανά την πρώιμη flash κιθάρα του Rhoads, πριν από τον Ozzy. Ο Randy μας σερβίρει μια ποικιλία στυλ των έξι εγχόρδων και τούτη η συλλογή μας αποδεικνύει γιατί ο Rhoads προσλήφθηκε από τον άγριο Ozzy, για να οδηγήσει τον πρώην τραγουδιστή των Black Sabbath στη θρυλική δεκαετία του 1980. Θα πρέπει να λατρέψεις ένα τραγούδι με τον τίτλο “Last Call For Rock 'N' Roll”, ένα καθαρό song του Los Angeles, τα “Killer Girls” και “Force Of Habit” ξεχωρίζουν επίσης από αυτή την ανθολογία. Το “The Randy Rhoads Years”, μια συλλογή από τα δύο albums, που στα 80’s κυκλοφόρησαν μόνο στην Ιαπωνία, μας δείχνει αυτό που πολλοί γνώριζαν… ότι ο Randy Rhoads ήταν ένα απίστευτο ταλέντο, ο οποίος έφυγε πολύ νωρίς κι άδικα από τη ζωή. Τα τραγούδια εδώ, δεν ανταποκρίνονται στα πρότυπα των δύο albums με τον Ozzy, αλλά δεν μπορείς να περιμένεις την τελειότητα κάθε φορά. Τούτου λεχθέντος, υπάρχουν μερικά που ξεχωρίζουν σε αυτό το album, όπως τα “Trouble”, “Afterglow (Of Your Love)” με τα υπέροχα φωνητικά του Dubrow, ενώ, το “Look In Any Window” που το έγραψε ο Rhoads έχει έναν δροσερό, σκοτεινό ήχο. Η παραγωγή σε τούτο το album, είναι αρκετά καλή, πολύ καλύτερη από ότι στα δύο αρχικά albums, αλλά το εντυπωσιακό σε αυτό το LP είναι η φινέτσα που επιδεικνύει ο Rhoads. Περιλαμβάνεται επίσης κι ένα live instrumental κομμάτι, το “Laughing Gas” που περιλαμβάνει ένα εκτεταμένο solo, αν είστε θαυμαστής του Rhoads, σίγουρα το συνιστώ. Αν και είναι περισσότερο μια συλλογή/ ανθολογία παρά ένα studio album, έπρεπε να το σχολιάσω για την καινοτομία που παρουσιάζει ο Randy Rhoads, ένας από τους αγαπημένους μου 80’s κιθαρίστες. Τα τραγούδια εδώ είναι περισσότερο Glam Pop παρά σκληρό Rock, με μερικά ωραία κιθαριστικά hooks που ήταν τυπικά της Hard Rock σκηνής του Los Angeles, εκείνη την εποχή. Το πιο ενδιαφέρον πράγμα εδώ μέσα είναι τα solo του Randy, που όχι μόνο μας δείχνουν το έμφυτο ταλέντο και το στυλ του, αλλά και τι θα ακολουθήσει στη σύνθεση των τραγουδιών του, λίγο αργότερα… Αλλά όσο επιδέξιος κιθαρίστας κι αν ήταν, έπρεπε να είχε κοντά του τους κατάλληλους μουσικούς για να λάμψει, το πραγματικό του κιθαριστικό δυναμικό. Ένα συγκρότημα όπως οι Quiet Riot θα τον περιόριζε με τον μονοδιάστατο ήχο του, δεν είναι λοιπόν περίεργο αυτό που ακριβώς συνέβη, όταν εντάχθηκε στο group του Ozzy…

OZZY OSBOURNE

BLIZZARD OF OZZ

(September-1980)

SIDE I: “I Don't Know”, “Crazy Train”, “Goodbye To Romance”, “Dee”, “Suicide Solution”.

SIDE II: “Mr. Crowley”, “No Bone Movies”, “Revelation (Mother Earth)”, “Steal Away (The Night)”.

GROUP: Ozzy Osbourne – Vocals, Randy Rhoads – Guitar, Bob Daisley – Bass and Lee Kerslake – Drums.

Το 1979, ο τραγουδιστής Ozzy Osbourne απολύθηκε για δεύτερη φορά από το συγκρότημα των Black Sabbath κι αυτή την φορά η απόφαση των συναδέλφων του ήταν απερίγραπτη. Η κατανάλωση ναρκωτικών γινόταν όλο και μεγαλύτερο πρόβλημα και δεν μπορούσε πλέον να συγκεντρωθεί στη μουσική. Αφού αναγκάστηκε να φύγει από το συγκρότημα, ο Ozzy έπαθε κατάθλιψη, η χρήση ναρκωτικών επιδεινώθηκε και αρκετοί πίστευαν ότι αυτός ο άνθρωπος δεν θα ζούσε για πολύ καιρό. Αλλά η manager του και μετέπειτα σύζυγος του Sharon Arden τον βοήθησε. Έψαχνε μουσικούς που ήταν πρόθυμοι να ιδρύσουν ένα νέο συγκρότημα μαζί με τον Ozzy, προσέλαβε τον μπασίστα Bob Daisley, ο οποίος έπαιζε για το συγκρότημα των Rainbow κι επίσης ο drummer Lee Kerslake, ο οποίος έπαιζε στους Uriah Heep, εντάχθηκε στο συγκρότημα. Τώρα έλειπε μόνο ένας κιθαρίστας και ο Ozzy και η Sharon δυσκολεύονταν να βρουν τον κατάλληλο άνθρωπο για τη δουλειά, επειδή ήταν πολύ επιλεκτικοί. Ο Ozzy ήθελε να δείξει σε όλους και ιδιαίτερα στους πρώην συναδέλφους του από τους Black Sabbath ότι μπορούσε να πετύχει και χωρίς αυτούς, οπότε χρειαζόταν έναν κιθαρίστα που να μπορεί να συγκριθεί με τον δεξιοτέχνη των riffs, Tony Iommi. Πολλοί κιθαρίστες ήθελαν τη δουλειά και πήγαν σε audition, αλλά ο Randy Rhoads τελικά πήρε τη δουλειά. Ο νεαρός κιθαρίστας έπαιζε για τους Quiet Riot και το μοναδικό μελωδικό του στυλ εντυπωσίασε τον Ozzy, οπότε προσλήφθηκε αφού έπαιξε περίπου πέντε λεπτά, ο “Double O” αμέσως ερωτεύτηκε το παίξιμο του στην κιθάρα και του άρεσε κι ως άνθρωπος. Το συγκρότημα άρχισε να γράφει τραγούδια για τον πρώτο του δίσκο και ο ταλαντούχος Randy Rhoads έδωσε στον ήχο νέο ενθουσιασμό και τη θέληση να ακολουθήσει μια πιο μελωδική κατεύθυνση από αυτά που τραγουδούσε όσο ήταν ο τραγουδιστής των Black Sabbath. Ο Rhoads ήταν τελειομανής και δούλεψε πολύ για να πετύχει τον ήχο που είχε στο μυαλό του, το αποτέλεσμα της ηχογράφησης ήταν το ντεμπούτο LP τους “Blizzard Of Ozz”, ένα από τα καλύτερα Hard Rock/ Heavy Metal albums όλων των εποχών. Όπως είπα, η μουσική είναι διαφορετική από τις κυκλοφορίες των Sabbath, ο κύριος λόγος για αυτή την αλλαγή είναι φυσικά ο Rhoads, ο οποίος ήταν ένας από τους πιο ταλαντούχους κιθαρίστες όλων των εποχών. Έγραψε εξαιρετικά riffs όπως τα “Crazy Train” και “I Don’t Know”, αλλά πάντα κατάφερνε να παραμένει πολύ μελωδικός. Εκτός από το αξιοπρεπές “No Bone Movies”, το LP προσφέρει μόνο εξαιρετικά τραγούδια, αγαπημένα είναι το τέρας των riffs “Crazy Train”, το εναρκτήριο “I Don’t Know”, η όμορφη μπαλάντα “Goodbye To Romance” και το τελευταίο “Steal Away The Night”. Αλλά από τα καλύτερα είναι αναμφίβολα το δραματικό κι επικό “Revelation/ Mother Earth” που αναδεικνύει το τεράστιο δυναμικό του νεαρού Rhoads μαζί με το “Mr. Crowley” που περιλαμβάνει το αγαπημένο μου solo κιθάρας του Randy όλων των εποχών, το μελωδικό solo είναι στην πραγματικότητα στα 5 αγαπημένα μου solo κιθάρας όλων των εποχών. Ενώ, η πλειοψηφία των περιοδικών εξαπέλυε τον πόλεμο της στον πρώην frontman των Black Sabbath, ο Ozzy απλώς γελούσε από τα χαρακώματα του Ηard Rock και απαιτούσε από όλους στο πέρασμα του, να τρελαθούν… όπως κι έγινε στην δεκαετια του 1980. Μόλις η μηχανή των Sabbath σταμάτησε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Ozzy ήταν προορισμένος να βγει έξω μόνος του, ωστόσο, η πλειοψηφία των υπευθύνων των δισκογραφικών εταιρειών ένιωθε ότι ο “Double O”, δεν ήταν πλέον σε θέση να ανταποκριθεί στην νέα δεκαετία που αναδυόταν. Τελικά υπέγραψε χατιρικά συμβόλαιο με την Jet Records, μπήκε στο studio σε μια προσπάθεια να αναζωογονήσει την καριέρα του. Από την αρχή, η θρυλική solo καριέρα του Ozzy είχε ένα υποστηρικτικό cast απίστευτων μουσικών, φυσικά ο πιο αξιοσημείωτος από όλους ήταν ο κιθαρίστας Randy Rhoads, μόλις ο εσωστρεφής Rhoads βρήκε τον ρυθμό του στο άγριο στρατόπεδο του Ozzy, ο κόσμος γνώρισε έναν νέο ήρωα της εξάχορδης κιθάρας επικών διαστάσεων. Ο Rhoads έδωσε εκπληκτικά leads και η ευρηματική του δουλειά στην ταστιέρα ξεκίνησε την πρώτη solo ηχογράφηση του Ozzy. Με τον Daisley να χειρίζεται το μπάσο, καθώς και να ενορχηστρώνει αρκετά από τα τραγούδια με τον Rhoads και τον Kerslake πίσω από τα τύμπανα, η πρώτη solo ηχογράφηση του Ozzy ήταν τόσο σφιχτή όσο ο φλοιός ενός δέντρου. Τα εννέα τραγούδια από το “Blizzard Of Ozz” δεν βασανίζονται στο σκοτεινό, γεμάτο Doom ήχο των Sabbath, εκτός λίγο από το “Mr. Crowley”. Στην πραγματικότητα, ο Rhoads, δεν ήταν ποτέ μεγαλος οπαδός των αργών Sabbath. Η κυκλοφορία του “Blizzard Of Ozz” στα 1980 είναι ένα καθαρόαιμο, Ηard/ Heavy Metal album, που ξεχωρίζει μέσα από τα τραγούδια του… Ozzy, επόμενη στάση… κατουρώντας στον μνημείο Alamo και σνιφάροντας μια σειρά από μυρμήγκια… τι περισσότερο μπορείς να πεις για τον άνθρωπο;…

DIARY OF A MADMAN

(November-1981)

SIDE I: “Over The Mountain”, “Flying High Again”, “You Can't Kill Rock And Roll”, “Believer”.

SIDE II: “Little Dolls”, “Tonight”, “S.A.T.O.”, “Diary Of A Madman”.

GROUP: Ozzy Osbourne – Vocals, Randy Rhoads – Guitar, Bob Daisley – Bass and Lee Kerslake – Drums.

Όταν ο Ozzy βρήκε επιτέλους τον Randy ως κιθαρίστα του, αυτό αναζωπύρωσε το πάθος του για τη ζωή και τον ώθησε σε νέα ύψη. Το ντεμπούτο album “Blizzard Of Ozz”, θεωρείται ένα διαχρονικό κλασικό LP του είδους, κατά τη γνώμη μου, το “Diary Of A Madman” είναι ακόμη καλύτερο και ξεπερνά ελαφρώς τον ήδη εξαιρετικό προκάτοχο του. Το ιδιαίτερο στυλ παιξίματος του Rhoads είναι ένα καθοριστικό χαρακτηριστικό αυτού του album, το παίξιμο του, με τις ασυνήθιστες κλίμακες και τη δεξιοτεχνία του, είναι ουσιαστικά αξεπέραστο και στον δυναμισμό του. Αυτό το αριστούργημα ξεκινά με τα δύο δυνατά τραγούδια “Over The Mountain” και “Flying High Again”, τα φωνητικά του Ozzy είναι κορυφαία, αξίζει επίσης, να σημειωθεί ότι οι Kerslake και Daisley σίγουρα συμβάλλουν στη συνολική ποιότητα του δίσκου. Τα “Tonight” και “You Can't Kill Rock And Roll” είναι τραγούδια που ερμηνεύονται σε πιο μέτριο ρυθμό, ωστόσο, δεν είναι μπαλάντες, ειδικά κατά τη διάρκεια του τελευταίου solo του “Tonight”, ο Randy προσφέρει αναμφισβήτητα την καλύτερη ερμηνεία του, δεύτερη μόνο μετά το solo στο “Mr. Crowley”. Το Hard Rocker song “Believer” ,ευδοκιμεί με μια φανταστική μπασογραμμή του Daisley, ενώ, τα “Little Dolls” και “S.A.T.O.”, είναι από τα πιο γρήγορα τραγούδια του LP, χωρίς όμως να ακούγονται εμπορικά. Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πιο σημαντικά έργα της solo σόλο καριέρας του Ozzy. Ο Randy επιδεικνύει την δεξιοτεχνία του εκτός από την ηλεκτρική και στην ακουστική κιθάρα, το παίξιμο του δημιουργεί μια σκοτεινή, μυστηριώδη και δραματική ατμόσφαιρα, που ενισχύεται από τα δεύτερα φωνητικά. Ωστόσο, μπορεί να μετατρέψει αυτή τη σκοτεινή διάθεση σε χαρούμενη μέσα από δεξιοτεχνικά solo, χρησιμοποιώντας την τεχνική των tapping. Αυτό το LP αποτελεί την κορύφωση της solo καριέρας του Ozzy. Το “Diary Of A Madman” είναι ένα από τα πιο δυνατά Hard Rock album που κυκλοφόρησαν μετά το 1980, ο δίσκος δεν περιέχει κάποιο υλικό για να συμπληρώσει τα αυλάκια του βινυλίου, όλα τα τραγούδια φαίνονται και είναι διαχρονικά. Ο νεαρός θεό της κιθάρας Randy Rhoads, ο οποίος δυστυχώς, εδώ έκανε την τελευταία του εμφάνιση σε studio album, πέθανε σ’ ένα τρομερό αεροπορικό δυστύχημα το επόμενο έτος, το 1982. Ακόμη κι αν είναι το “Blizzard Of Ozz” ένα διαχρονικό κλασικό Heavy Metal LP πολλών αστέρων, προτιμώ λίγο περισσότερο το “Diary Of A Madman”. Σε αυτό το LP, ο Randy έφερε τον μελωδικό αλλά ακόμα βαρύ ήχο της κιθάρας του στην τελειότητα και η σύνθεση των τραγουδιών είναι επίσης ελαφρώς καλύτερη σε αυτό το album. Υπάρχουν μερικές ακουστικές στιγμές στο album, για παράδειγμα η εισαγωγή στο “Diary Of A Madman” κι αυτό αποτελεί μια καλή αντίθεση με το βαρύ riff, ο δίσκος είναι μια συλλογή από υπέροχα τραγούδια. Τα αγαπημένα μου τραγούδια είναι τα Ηard Rock “Over The Mountain”, “Flying High Again” και “S.A.T.O.”, αλλα σπουδαία είναι το επικό ομώνυμο “Diary Of A Madman” και ο ύμνος “You Can’t Kill Rock And Roll”, ενώ, το “Believer” είναι ένα εξαιρετικό. Παρόλο που το συγκρότημα ήταν έτοιμο να διαλυθεί, τούτο το βινύλιο είναι εξαιρετικό… ο Kerslake έφυγε από το συγκρότημα μετά την ολοκλήρωση του album και παρόλο που έπαιξε όλα τα drums, τα εύσημα δόθηκαν στον Tommy Aldrige. Αλλά ούτε και ο Daisley δεν αναφέρθηκε για το μπάσο που έπαιξε σε αυτό το album και την επίσης συμβολή του στη σύνθεση των τραγουδιών, δεν αναφέρθηκε ούτε καν στα credits. Παρ' όλα αυτά, το “Diary Of A Madman” είναι ένα εξαιρετικό LP και είναι το τελευταίο συγκλονιστικό album που περιλαμβάνει τον Randy Rhoads, τον αγαπημένο μου 80’s κιθαρίστα… Το “Ημερολόγιο ενός Τρελού”, δεν είναι τίποτα λιγότερο από την διαχρονική κληρονομιά ενός από τους σπουδαιότερους κιθαρίστες που έζησαν ποτέ, του αείμνηστου Randy Rhodes. Η κιθαριστική δουλειά του Rhodes ήταν μια αποκάλυψη και ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την εκτόξευση της solo καριέρας του Ozzy κατευθείαν σε super star. Το 1981 κανείς δεν έπαιζε κιθάρα όπως ο Rhodes, πήρε τον νεοκλασικό ήχο του Ritchie Blackmore και τον πάντρεψε με την εκρηκτική ταχύτητα, δημιουργώντας έτσι έναν ήχο κιθάρας που έχει κυριολεκτικά δεκάδες χιλιάδες οπαδούς και θαυμαστές από τότε. Η επίδραση αυτού του άλμπουμ στον κόσμο του Heavy Metal και της shredding κιθάρας απλά δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, ούτε μπορεί να αμφισβητηθεί το εκπληκτικό ταλέντο του Rhodes, ή του ίδιου του Ozzy… και ναι, τα τραγούδια είναι εκπληκτικά…

TRIBUTE

(March-1987)

SIDE I: “I Don't Know”, “Crazy Train”, “Believer”, “Mr. Crowley”.

SIDE II: “Flying High Again”, “Revelation (Mother Earth)”, “Steal Away (The Night)/ Drum Solo”.

SIDE III: “Suicide Solution/ Guitar Solo”, “Iron Man”, “Children Of The Grave”, “Paranoid”.

SIDE IV: “Goodbye To Romance”, “No Bone Movies”, “Dee”.

GROUP: Ozzy Osbourne – Vocals, Randy Rhoads – Guitar, Rudy Sarzo – Bass and Tommy Aldridge – Drums.

Ηχογραφημένο στις 2 Οκτωβρίου του 1980 στο Southampton (UK), στις 11 Μαΐου του 1981 στο Cleveland (USA) και στις 28 Ιουλίου στο Montreal (Canada). Το Heavy Metal έχασε ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του, όταν ο Randy Rhoads πέθανε το 1982. Ο δίσκος κυκλοφόρησε μετά από μια μακρά περίοδο κατάλληλα για τη μνήμη του εκλιπόντος κιθαρίστα. Αισθάνομαι ότι όλα τα τραγούδια του Ozzy, από αυτό το διπλό live LP αντέχουν στη δοκιμασία του χρόνου αρκετά καλά, γιατί πολύ απλά υπάρχει ο Randy, ο οποίος είναι μοναδικός στο παίξιμο του. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του δίσκου έχει κλασικό υλικό και η κιθάρα του είναι για σεμινάρια. Επίσης το γεγονός ότι τα περισσότερα από αυτά τα τραγούδια ήταν για πολλά χρόνια στα setlists στις συναυλίες του Ozzy Osbourne, είναι μια τρανή απόδειξη για την αντοχή τους στο χρόνο. Εν ολίγοις, αυτό το album είναι must have για όλες τις σοβαρές δισκοθήκες και θα λάμπει όσες στιγμές κι αν το ακούτε. Αυτό το αφιέρωμα στον Rhoads, είναι από την περιοδεία του “Diary Of A Madman” του 1981, η πλειοψηφία των τραγουδιών λαμβάνονται από τα δύο πρώτα album του Ozzy με τον Randy. Το υλικό ακούγεται καταπληκτικά ζωντανό με μια απίστευτη ενέργεια και μουσικότητα, ο δίσκος ανοίγει με τα “I Don't Know” και “Crazy Train” με ξέφρενα riffs και ακμάζουσα φωνητικά από τον Ozzy. Το αγαπημένο “Suicide Solution” με μια εξαιρετική απόδοση από τον Randy έχει μετατραπεί σε ένα γιγαντιαίο κιθαριστικό solo, όπως μόνο ο ίδιος θα μπορούσε με τις έξι χορδές μιας ηλεκτρικής καταιγίδας. Τα τραγούδια των Black Sabbath είναι αρκετά καλά, τα “Iron Man”, “Paranoid” και “Children Of The Grave” είναι ακριβώς αυτό που ζητάς από τέτοιους live δίσκους κειμήλια. Ένα εξαιρετικό ζωντανό Hard Rock album ένα μεγάλο αφιέρωμα φόρος τιμής στον Randy Rhoads. Αξίζει να σημειώσουμε ότι τα "Goodbye To Romance" και "No Bone Movies", ηχογραφηθήκαν στις 2-10-1980 με τους Bob Daisley (bass) και Lee Kerslake (drums) στη σύνθεση, ενώ, σε πολλά τραγούδια ο Lindsay Bridgwater παίζει keyboards. Εσύ πού ήσουν την Παρασκευή, 19 Μαρτίου του 1982;… όταν ο 25χρονος κιθαρίστας σκοτώθηκε στο τραγικό αυτό αεροπορικό ατύχημα, το οποίο συντριβεί και κάηκε… Έτσι κρίμα ο Randy, δεν είναι πλέον μαζί μας, αλλά η σημασία του στη σκηνή του Ηeavy Μetal είναι διαχρονική και η κιθαριστική του δουλειά… απίστευτη. Για τον ταλαντούχο Rhoads, το live αυτό απέτισε έναν φόρο τιμής στον μόλις 1.75 μέτρα ύψος, αδύνατο Randy, που δεν ήταν καθόλου επιβλητικός σε σκηνική εμφάνιση, αλλά τα μακριά ξανθά μαλλιά του τον έκαναν Rock star. Αλλά ήταν οπλισμένος με μια κιθάρα, που μοίρασε και κατέκτησε μέσω της δύναμης του παντοδύναμου riff και της δύναμης των απεριόριστων leads. Αυτό που ήταν ο Eddie Van Halen για την καινοτόμο εξάχορδη Heavy Metal κιθάρα στα 1978, ο Randy το ισοφάρισε στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Σε αντίθεση με τον τρελό Ozzy, ο Randy ήταν ένα χαλαρό άτομο, που συχνά τον κούραζε η διάρκεια των περιοδειών, πριν από τον θάνατο του, ήταν μόνο θέμα χρόνου πριν ο εσωστρεφής κιθαρίστας αποχωρήσει από το τσίρκο που περιέβαλλε τις τρελές τάξεις του Ozzy. Τα σχέδια του Randy πέρα ​​από τον Ozzy, περιλάμβαναν την ενασχόληση του πιο ενεργά με την κλασική μουσική, καθώς και μια έντονη επιθυμία να διδάξει κιθάρα. Μεγαλώνοντας, η μουσική ήταν το επίκεντρο στην ζωή του, ένιωθε ότι ήταν επιτακτικό να διδάξει σε άλλους θεωρία και τεχνική κιθάρας. Τα περιορισμένα studio ηχογραφημένα έργα του Rhoads είναι επίσης επικά, αλλά μόνο η επιφάνεια αυτού που θα ακολουθούσε. Ο δίσκος “Tribute” αποτελεί απόδειξη του εμπρηστικού και ευρηματικού μεγαλείου της κιθάρας του… προς τιμήν της σύντομης, αλλά μνημειώδους συνεργασίας του κιθαρίστα με τον Ozzy, κυκλοφόρησε αυτή η ηχογράφηση για να τιμήσει την απίστευτη δεξιοτεχνία του μικροσκοπικού ξανθού Ήρωα της ταστιέρας του Ηard Rock/ Heavy Metal. Παρόλο που η θητεία του Rhoads στο τρελό στρατόπεδο του Ozzy ήταν πολύ σύντομη, η σχέση που έχτισε βασίστηκε στον αμοιβαίο θαυμασμό και σεβασμο, το καινοτόμο έργο των έξι χορδών που δημιούργησε στις δύο πρώτες solo δουλειές του Ozzy είναι εκπληκτικό. Ο Ozzy δεν μπορεί ποτέ να ευχαριστήσει αρκετά τον Rhoads που βοήθησε στην αναζωογόνηση της καριέρας του, η οποία βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης, καθώς ο τρελός frontman ήταν κοντά στο να βγει από τις ράγες… Κυκλοφόρησε το 1987, με τη συγκατάθεση της στοργικής μητέρας του Randy, Delores και το “Tribute” περιλαμβάνει μια συλλογή δεκατριών τραγουδιών που ηχογραφήθηκαν μεταξύ 1980-81. Σε παραγωγή του Max Norman, το set list ξεκινά με το ξέφρενο “I Don't Know” και περιλαμβάνει τρία κλασικά κομμάτια των Sabbath, τα “Iron Man”, “Children Of The Grave” και το χαοτικό “Paranoid”, καθώς και δυνατά χτυπήματα από την πρώιμη solo καριέρα του Ozzy. Το τρίο των διασκευών των Sabbath, είναι ένας μάλλον παράξενος τρόπος να δείξει κανείς σεβασμό στον αείμνηστο Rhoads, καθώς δεν ήταν και ποτέ μεγαλος θαυμαστής του Doom θηρίου… Όλοι οι μανιοκαταθλιπτικοί headbangers θα σηκωθούν αμέσως στα πόδια τους όταν ξεκινήσει αυτό το live album, αν δεν το κάνουν να πάνε να πεθάνουν… Το “Tribute” έχει όλα τα πλεονεκτήματα των δύο πρώτων albums και κανένα ελάττωμα, ίσως θα ήθελα μια live εκτέλεση του “Over The Mountain” ή του “Diary Of A Madman”, αλλά δεν είμαι ένας από εκείνους τους περίεργους που προτιμούν το ένα ή το άλλο τραγούδι. Αλλά ας αφήσουμε στην άκρη την προσωπική μου λίστα με τα καλύτερα τραγούδια… που θα ήθελα στο live. Τα “Goodbye To Romance” και “No Bone Movies”, τα οποία και τα δύο ολοκλήρωσαν το solo ντεμπούτο του Ozzy, εμφανίζονται εδώ με περισσότερη ένταση και πάθος σ’ ένα live πλαίσιο, πράγματι, όλα τα τραγούδια επωφελούνται από την έντονη καυτή σκληρή Rock & Roll ένταση. Όλα τα τραγούδια είναι είτε ανώτερα είτε στο ίδιο επίπεδο με τις εκτελέσεις στο studio κι αυτό ισχύει διπλά για το “Crazy Train”, το οποίο πριν από αυτό το live album ένιωθα ότι του έλειπε κάτι. Φυσικά, αυτό το live album αξίζει απόλυτα τα συγχαρητήρια μας, το “Flying High Again” βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή του, με τα αγαπημένα “Mr Crowley” και “Suicide Solution” να κατακτούν τα ηνία…

 

Επισήμανση:

Η παρουσίαση των δίσκων, έγινε κατόπιν ακρόασης στο φυσικό τους προϊόν (LP) και όχι σε mp3, digital, download και λοιπές αηδίες, που μας (σας) γεμίζουν με αέρα κοπανιστό.