…A DIFFERENT KIND
OF HARD ROCK…
Το συγκρότημα σχηματίστηκε από τους John Schlitt, Roger Boyd, Larry Boyd και Steve Huston, γνωρίστηκαν και δημιούργησαν το συγκρότημα ενώ, σπούδαζαν σε μουσικό Πανεπιστήμιο του Illinois, ο Steve όμως ήταν σε άλλο Πανεπιστήμιο στο Eastern Illinois, πιο μακριά. Ήταν ένα αρκούντως μελωδικό Hard Rock συγκρότημα που αρχικά ονομάζονταν TimeAtions, πριν τελικά αλλάξουν το όνομα τους σε Head East το 1969. Όπως και οι REO Speedwagon, έτσι κι αυτό το συγκροτήματα από τις Μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ, είχαν ένα σταθερό κοινό στην καρδιά της Αμερικής κατά τη διάρκεια της ταραγμένης, αλλά θρυλικής δεκαετίας του 1970. Σε αντίθεση με τους REO, οι Head East απέτυχαν να κάνουν την πολύ μεγάλη επιτυχία όταν ξεκίνησε ή χρυσή δεκαετία του 1980. Αν και δεν κατάφεραν ποτέ να ξεχωρίσουν (εκτός ΗΠΑ), σε μεγάλο βαθμό, το συγκρότημα μας έδωσε όμως ένα ευθύ, προσιτό μελωδικό Hard Rock, από την αρχή τις καριέρας του με το ζωηρό ντεμπούτο album τους “Flat As A Pancake”. Οι John Schlitt (τραγούδι), Mike Sommerville (κιθάρα) και Roger Boyd (πλήκτρα), τροφοδότησαν με δυνατό ευθύ μεστό Hard Rock ήχο, το συγκρότημα κατά τα πρώτα χρόνια της ακμής του. Απλοί και εργατικοί κράτησαν ένα δυνατό σκληρό Rock ήχο, καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, που ακούγονταν πιο εντυπωσιακοί live πάνω στη σκηνή, παρά στα βινύλια. Αφού, κυκλοφόρησαν τέσσερα studio albums, μας δίνουν ένα εκπληκτικά δυναμικό διπλό live album, στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Το live παρουσίασε το συγκρότημα, σε prime-time στιγμή από διάφορους live χώρους σε όλη τη ζώνη του σκληρού Rock, αποδεικνύοντας ότι το συγκρότημα ήταν κάτι περισσότερο και παραπάνω, από το τραγούδι τους, “Never Been Any Reason”, τότε ήταν πιο δυνατοί στα live τους και από τους Rush. Επίσης, ο Russ Ballard (Argent), τους έδωσε εκείνη την περίοδο (1978), το “Since You Been Gone”, ένα τραγούδι που το 1979 το έχουν ερμηνεύσει και οι Rainbow. Οι μουσικές διαφορές και οι εσωτερικές συγκρούσεις των μελών, οδήγησαν σε μια σειρά από αλλαγές στο προσωπικό του συγκροτήματος, δηλαδή, στην αποχώρηση του Schlitt το 1980, την οποία οι Head East δεν μπόρεσαν ποτέ να την ξεπεράσουν. Το group είχε την καταγωγή του, από το Νότιο-Κεντρικό Illinois των ΗΠΑ, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album “Flat As A Pancake”, το 1974 μέσω της μικρής δισκογραφικής εταιρείας Pyramid Records και πούλησε και τους 5.000 δίσκους που είχαν παραχθεί, στην A&M εντυπωσιάστηκαν αρκετά ώστε να υπογράψουν με το συγκρότημα και να επανακυκλοφορήσουν το album το 1975. Η κλασική σύνθεση ήταν με τους John Schlitt (τραγούδι), Mike Somerville (κιθάρες), Roger Boyd (πλήκτρα), Dan Birney (μπάσο) και Steve Huston (drums) θα διαρκέσει μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Το 1980 οι Schlitt, Birney και Somerville έφυγαν από το συγκρότημα, αν και ο Somerville θα επέστρεφε ξανά το 1994 έως και το 2003. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο John Schlitt είχε ενταχθεί στους Petra, ένα Christian Hard Rock συγκρότημα, όταν ο τραγουδιστής Greg X. Volz, έφυγε από το συγκρότημα. Ο Roger Boyd ανέλαβε την ηγεσία του συγκροτήματος για ένα ελαφρώς επιτυχημένο album, το “U.S. 1” (1980) και δύο ακόμη studio albums τα… “Onward And Upward” (1982) και “Choice Of Weapon” (1988), τα οποία είναι περισσότερο προς στον AOR ήχο παρά στο κλασσικό δικό τους Hard Rock ήχο. Το συγκρότημα διαλύθηκε οριστικά προς τα τέλη των 80’s, αλλά μετά από αυτό επανενώθηκαν με διάφορους σχηματισμούς μελών, όπου συνεχίζουν να περιοδεύουν ακόμη με μόνο original μέλος, τον Roger Boyd. Ενώ, το 2023 αναπάντεχα κυκλοφόρησαν κι ένα studio album, το “Full Circle”. Ο πρώην μπασίστας και μέλος της κλασικής σύνθεσης του group, Dan Birney, πέθανε στις 9 Αυγούστου του 2003. Επίσης, ο κιθαρίστας Mike Somerville, πέθανε στις 28 Φεβρουαρίου του 2020, σε ηλικία 67 ετών, ενώ, ο συνιδρυτής και αρχικός drummer, Steve Huston πέθανε στις 25 Ιουλίου του 2023.
HEAD EAST
70’s STUDIO ALBUMS
ONE-BY-ONE
Για πολλοστή φορά ακούω ξανά όλα τα studio albums που ηχογράφησε αυτό το group στα 70’s, έτσι… επανεκτιμάμε τη μουσική τους καριέρα, ακούγοντας ξανά τους δίσκους του ιστορικού αυτού σχήματος. Ένα flash-back λοιπόν, σε όλα τα studio albums τους, μοιάζει με μια βουτιά στο μουσικό παρελθόν τους. Ας δούμε όμως, ένα προς ένα όλα τα album που έκαναν οι Head East. Στις παρακάτω παρουσιάσεις των δίσκων, θα προσπαθήσω να σας δώσω μια ιδέα για το πώς εξελίχθησαν καλλιτεχνικά και ποιο είναι το μουσικό περιεχόμενο καθενός από αυτά τα album. Επανεκτιμάμε λοιπόν, τη μουσική τους καριέρα, ακούγοντας ξανά τα albums τους σε βινύλιο… έτσι, για την καλύτερη μέγιστη ηχητική απόδοση.
(1974)
SIDE I: “Never Been Any Reason”, “One Against The Other”, “Love Me Tonight”, “City Of Gold”, “Fly By Night Lady”.
SIDE II: “Jefftown Creek”, “Lovin' Me Along”, “Ticket Back To Georgia”, “Brother Jacob”.
GROUP: John Schlitt – Vocals, Michael Somerville – Guitars, Dan Birney – Bass, Steven Huston – Drums and Roger Boyd – Piano/ Organ.
Το “Flat As A Pancake” είναι το ντεμπούτο album του συγκροτήματος, το album κυκλοφόρησε αρχικά από την Pyramid Records, σε μια μικρή και ανεξάρτητη παραγωγή, ωστόσο, όταν οι ραδιοφωνικοί FM σταθμοί άρχισαν να παίζουν το τραγούδι “Never Been Any Reason”, η A&M Records υπέγραψε αμέσως συμβόλαιο με το συγκρότημα και επανακυκλοφόρησε το album το 1975. Ο δίσκος έγινε χρυσός στα 1978 και είναι το μόνο πιστοποιημένο χρυσό album τους. Το εστιατόριο που φαίνεται και φωτογραφίζεται στο οπισθόφυλλο της επανέκδοσης του album, είναι το “Rite-Way Diner”, το οποίο εξακολουθεί να λειτουργεί και σήμερα, (τώρα ως “Olivette Diner”), στην οδό 9638 Olive Blvd, στην περιοχή Olivette, του Missouri (IL). Το “Flat As A Pancake” θα παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλές albums τους, με δύο singles να μπαίνουν στα charts, τον γνωστό τους ύμνο “Never Been Any Reason” και το “Love Me Tonight” και τα δύο γραμμένα από τον κιθαρίστα τους Mike Somerville. Οι Head East ήταν ένα από εκείνα τα Hard Rock συγκροτήματα των 70’s, που διέθεταν άφθονο ταλέντο και στην πραγματικότητα έγιναν εξαιρετικά δημοφιλείς, αλλά παρά τις περιοδείες και τη σκληρή δουλειά τους απλά, δεν κατάφεραν να κάνουν μεγάλη καριέρα κι εκτός των ΗΠΑ. Κρίμα, αφού ήταν τόσο ταλαντούχοι μουσικοί όσο μερικοί από τους ανταγωνιστές τους που κατάφεραν να γίνουν mega stars στην δεκαετία του 1970. Κατά τη διάρκεια των πρώτων πέντε ετών (1969-1973), το συγκρότημα έγινε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στη σκηνή των clubs και περιόδευαν παντού στις μεσοδυτικές ΗΠΑ, παίζοντας σε εκατοντάδες συναυλίες. Μέχρι την ηχογράφηση του ντεμπούτου δίσκου τους, το συγκρότημα είχε σχηματίσει μια σταθερή σύνθεση, μη μπορώντας να προσελκύσουν όμως μια μεγάλη δισκογραφική εταιρεία να τους υπογράψει, το συγκρότημα συγκέντρωσε τους δικούς του χρηματικούς πόρους, για να ηχογραφήσει και να κυκλοφορήσει ένα album στην δική του δισκογραφική εταιρεία την Pyramid. Ο δίσκος τους κυκλοφόρησε στις αρχές του 1974, σε παραγωγή του Roger Boyd σε 5.000 αντίτυπα και επιπλέον σε άλλα 800 κομμάτια, με σκοπό να πωληθούν στις live εμφανίσεις του συγκροτήματος. Με μια τόσο περιορισμένη διανομή, το συγκρότημα δεν ήταν ακριβώς έτοιμο για μια τεράστια εμπορική επιτυχία, ωστόσο οι ραδιοφωνικοί FM σταθμοί της μεσοδυτικής Αμερικής άρχισαν να παίζουν το τραγούδι “Never Been Any Reason”, το οποίο έφερε την A&M Records στην πόρτα τους. Υπογεγραμμένο από την νεα δισκογραφική εταιρεία, το album ανανεώθηκε γρήγορα με νέο εξώφυλλο και μια ανανεωμένη σειρά των τραγουδιών, για κάποιο περίεργο λόγο η A&M επέλεξε να αλλάξει την σειρά των τραγουδιών, πριν το επανακυκλοφορήσει σε εθνικό επίπεδο στις ΗΠΑ.
(April-1976)
SIDE I: “When I Get Ready”, “Separate Ways”, “This Woman’s In
Love”, “I Don’t Want The Chance”, “Sailor”.
SIDE II: “Monkey Shine”, “Jailer”, “Love Me Blues Away”, “The Victim”,
“Trouble”.
GROUP: John Schlitt – Vocals,
Michael Somerville – Guitars, Dan Birney – Bass, Steven Huston – Drums and
Roger Boyd – Piano/ Organ.
Οι
περισσότεροι που διαβάζουν τώρα στο blog αυτό το αφιέρωμα, οι Head East
θα τους φαντάζουν ένα παντελώς άγνωστο συγκρότημα και δεν θα έχουν άδικο. Μην
σκάτε όμως, εγώ είμαι εδώ για να δώσω κάποιες πληροφορίες για αυτό το σχετικά
άγνωστο στη χώρα μας, σχήμα. Ήταν και αυτοί ένα μεγάλο Hard Rock συγκρότημα με
πολυετή καριέρα και πολλούς δίσκους στο ενεργητικό τους, το ότι είναι
ουσιαστικά άγνωστοι στη χώρα μας (σε σχέση με τους Uriah Heep ή τους Deep
Purple), είναι κάτι που δεν μπορώ να το καταλάβω, ελπίζω πως τώρα μετά την
παρουσίαση αυτή, θα τους μάθουν κάποιοι εκεί έξω… Θεωρώ τα 6 πρώτα LP τους, σαν
τα καλύτερα που κυκλοφόρησαν ποτέ και ότι πρέπει να υπάρχουν σε όλες τις
σοβαρές δισκοθήκες, έτσι απλά και μετρημένα. Προέρχονται από ένα μουσικό
πανεπιστήμιο του Illinois (USA), όπως και οι REO Speedwagon, αν κι αυτό
το συγκρότημα από τις Midwest πολιτείες της Αμερικής, ποτέ δεν έβγαλε το μεγάλο
big-hit που θα τους ανέβαζε στα charts, αλλά, είχαν όμως
σταθερό ώριμο κοινό κάποιας γνήσιας αντρικής ηλικίας και όχι βουτυρό-μπεμπέδες.
Για όσους προτιμούν το παλιό 70's καλό μελωδικό και παλιομοδίτικο Hard Rock των
Uriah Heep, ή των REO Speedwagon ή και το Pomp Rock
των πρωίμων Journey και Styx, οι Head East είναι
αυτό που σίγουρα θέλουν να ακούσουν. Έχουν λυρισμό, ποικιλία, ποιότητα και
δύναμη στο βαθμό που χαρακτήριζε τότε όλα τα μεγάλα Hard Rock συγκροτήματα,
δυστυχώς σήμερα, δεν υπάρχουν πια τόσο γνήσια συγκροτήματα. Εκτός από μελωδικό Hard
Rock, συνδύασαν άψογα και στοιχεία Gospel μαζί με Boogie Rock, όλα αυτά
ταίριαζαν τέλεια στο υγρό και ηλιόλουστο κλίμα των Αμερικανικών μεσοδυτικών
πολιτειών. Χωρίς να κάνουν καμία σημαντική προσπάθεια για να πετύχουν στα
charts, θέλησαν να κερδίσουν τους ώριμα σκεπτόμενους ακροατές μόνο με την
μουσική τους. Έβγαζαν πάντα ολοκληρωμένες, σωστά ενορχηστρωμένες συνθέσεις,
στις οποίες διοχέτευαν όλη τους τη δύναμη και τη τεχνική τους, ενώ πρόσεχαν
συνεχώς και τις παραγωγές τους. Το “Get Yourself Up” θεωρείται μαζί με το “A
Different Kind Of Crazy”, αλλά και το “Flat As A Pancake”, σαν το πιο βαρύ που
κυκλοφόρησαν, σε αυτό τον δίσκο, αφήνουν να φανεί καθαρά η προϊστορία και οι
γνήσιες μουσικές καταβολές τους. Η καταπληκτική φωνή του John Schlitt και το
μεστό παίξιμο του Roger Boyd στα πλήκτρα είναι αυτά που εντυπωσιάζουν και
δίνουν το απόλυτο μουσικό στυλ στο δίσκο. Ο John Schlitt δεν έχει τίποτα να
ζηλέψει από τους τραγουδιστές David Byron ή Ian Gillan (τυχαία παραδείγματα), η
φωνητική του εμβέλεια είναι μοναδική ίσως σε ορισμένα σημεία να τους ξεπερνάει
κιόλας. Αυτό μπορείτε να το διαπιστώσετε ακούγοντας το live του συγκροτήματος,
αλλά πριν προλάβετε να βάλετε τις φωνές ακούστε πρώτα το live τους, του 1979. Μέσα
στο “Get Yourself Up” υπάρχουν μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις-δημιουργίες
του συγκροτήματος, πρόκειται για τα… “When I Get
Ready”, “I Don’t Want The Chance”, “Separate Ways”, “Monkey Shine”, “Love My
Blues Away” και “Trouble”. Οι Head East έμειναν σταθεροί
στην σύνθεση τους μέχρι το 1980, ενώ, το τελευταίο τους album κυκλοφορεί το
1989, το οποίο όμως ελάχιστα θυμίζει το γνώριμο παλιό Hard Rock στυλ του
συγκροτήματος. Οι καλές μέρες τους, θα έλεγα ότι βρίσκονται κάπου μεταξύ
1975-1979 και συμπίπτουν φυσικά με τη συμμετοχή του John Schlitt, στο σχήμα.
Τούτο εδώ το βινύλιο, θα το συνιστούσα στους φίλους της απόλυτης γνήσιας
μελωδίας του Hard Rock, καθώς είναι σημαδιακό για την πορεία τους και
αντιπροσωπεύει σφαιρικά όλες τις μουσικές τάσεις τους. …“I’m lookin’ for a girl from Alabama, Bottle of whiskey from Tennessee, Well, there’s a warm wind blowin’ around me, But I’m cold and lonely, And I need some company”… στίχοι από το “Monkey
Shine”, εγώ εδώ, δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο…
(March-1977)
SIDE I: “Gettin' Lucky”, “Back In My Own Hands”, “Show Me I'm Alive”, “Take It On Home”, “Dancer Road”.
SIDE II: “Don't Let Me Sleep In The Morning”, “Sands Of Time”, “Call To Arms And Legs”, “Time Has A Way”, “Every Little Bit Of My Heart”.
GROUP: John Schlitt – Vocals, Mike Somerville – Guitar, Dan Birney – Bass, Steve Huston – Drums & Roger Boyd – Piano/ Organ.
Η τύχη δεν δίνει ποτέ, μόνο δανείζει, οι Head East άφησαν το στίγμα τους μεταφέροντας το Hard Rock τους, στην καρδιά μας. της χώρας. Με επικεφαλής τον μοναδικό τραγουδιστή John Schlitt, ήταν πάντα καλοί για μερικές εκρήξεις ζεστών τραγουδιών, το τρίτο studio LP του συγκροτήματος “Gettin' Lucky”, περιλαμβάνει μερικά ακόμη καλά time cuts songs. Το ομώνυμο τραγούδι “Gettin' Lucky”, θέτει από την αρχή τον δίσκο σε μια κίνηση με μια ακόμη όμορφη βραδιά ακροάσεις κι ένα ακόμα δυνατό νούμερο σκληρής Rock δράσης. Το δυναμικό “Gettin' Lucky”, θα έλεγα ότι είναι το πιο δυνατό τραγούδι από την ηχογράφηση των δέκα τραγουδιών του δίσκου, που παρήγαγε ο Richard Podoler. Το LP του 1977 προσθέτει το cool grooving “Take It On Home”, το οποίο περιλαμβάνει ένα εκπληκτικό solo κιθάρας από τον Mike Somerville, καθώς και το αισιόδοξο “Back In My Own Hands” και το γεμάτο Boogie ηχους “Call To Arms And Legs”. Αλλά το “Sands Of Time”, είναι που αναδεικνύει τη φωνητική δεινότητα του Schlitt, ενώ, το πεντάλεπτο “Every Little Bit Of Heart” κλείνει το album “Gettin' Lucky” με μια δυνατή Hard Rock νότα. Πιθανώς αυτή η κυκλοφορία να είναι η δεύτερη ή η τρίτη καλύτερη κυκλοφορία του συγκροτήματος, γεμάτη με κομψό Midwestern Hard Rock, που σε σημεία φτάνει στα όρια του AOR. Αν εξαιρέσεις λίγο τα κάπως αδύναμα “Sands Of Time” και “Dancer Road”, αυτό το βινύλιο είναι πραγματικά υπέροχο. Αν και ήταν παραμελημένο κατάφωρα στην εποχή του, αυτό είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα heartland σκληρού Rock, είναι ένα από αυτά τα συγκροτήματα που απλώς θα έπρεπε να έχουν εκεί έξω ψηλότερες βαθμολογίες ακροάσεις, από πολλούς οπαδούς του Hard Rock… Οπότε, εδώ σας δίνω την ευκαιρία για πολλές επιπλέον ακροάσεις αυτού του LP κι αυτού του μοναδικού συγκροτήματος, χωρίς να έχω κανένα σκοπό να δικαιολογήσω τον εαυτό μου. Η προσπάθεια τους, να κατευνάσουν και να ακουστούν σ’ ένα πολύ ευρύτερο και μεγαλύτερο μουσικό κοινό, μπορεί να ήταν ο μόνος παράγοντας που εμπόδισε ένα συγκροτήματα σαν κι αυτό, να ακουστεί παντού και να κάνει επιτυχία και πολλοί δεν τους ξέρουν καν ή δεν τους άκουσαν ποτέ. Επειδή ακριβώς όταν πιάνω ένα groove σε μια lead κιθάρα, ακούγεται κι ένα τρελό ρεφρέν, το υλικό του album μου αρέσει κι έχει καλές στιγμές. Από την άλλη πλευρά όμως, θα έλεγα ότι το “Call To Arms And Legs”, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα τραγούδι των Journey. Το “Gettin' Lucly” είναι καλό όπως και τα δύο πρώτα μεγάλα studio albums, δεν είναι ακόμη ημι-σκληρό (όπως ήταν τα albums που έκαναν στα 80’s), οι μελωδίες εδώ είναι καλύτερες από τα 80’s και η κιθάρα του Mike Somerville είναι σκέτη απόλαυση. Αυτό το μεγάλο studio album, είναι ωραίο να το ακούς ενώ, οδηγείς τη νύχτα, αν και η μουσική τους είναι πολύ παραμελημένη και η προσφορά αυτού του συγκροτήματος από την πλευρά του κοινού. Ήταν δύσκολο να το βρεις σε βινύλιο πριν από χρόνια, τώρα είναι σχεδόν αδύνατο, όπως και όλα τα albums του group, άλλωστε. Τα φωνητικά του Somerville είναι εξωπραγματικά και τα τραγούδια πολύ τακτοποιημένα σε όλο το album, εξαιρετική μουσική της τότε όμορφης 70’s εποχής. Καλό Southern style Rock album, από τους Head East, εύκολα μέσα στα 3-4 από το καλύτερα τους…
(February-1978)
SIDE I: “Open Up The Door”, “Man I Wanna Be”, “Nothing To Lose”, “Since You Been Gone”, “Pictures”.
SIDE II: “Get Up & Enjoy Yourself”, “I'm Feelin' Fine”, “Dance Away Lover”, “Elijah”.
GROUP: John Schlitt – Vocals, Mike Somerville – Guitar, Dan Birney – Bass, Steve Huston – Drums & Roger Boyd – Piano/ Organ.
Η ομότιτλη κυκλοφορία, ήταν το τέταρτο studio LP του συγκροτήματος, που συχνά από πολλούς αναφέρεται και ως “Arrows” ή “Double Arrows”, λόγω της εικόνας του εξωφύλλου. Τα μέλη του συγκροτήματος αποκαλούν το album με τα εννέα τραγούδια ως και “Road Sign”. Το σκληρά εργαζόμενο συγκρότημα, ηχογράφησε το album “Head East” πριν κυκλοφορήσει το δυναμικό διπλο live album του. Οι Head East σημείωσαν σε τούτο το album τους, πιο επιτυχημένο single της καριέρας τους με το “Since You Been Gone”, το τραγούδι γράφτηκε από το πρώην μέλος των Argent, Russ Ballard, το οποίο έφτασε στο #46 στο Billboard. Επίσης, το ίδιο τραγούδι Since You Been Gone" ηχογραφήθηκε στη συνέχεια (περίπου ενάμιση χρόνο αργότερα), από τους Rainbow, με τραγουδιστή τον Graham Bonnett στον δίσκο “Down To Earth”. Για άλλη μια φορά, ακμάζουν μουσικά χάρη στη δουλειά, του κιθαρίστα Mike Somerville, τα πλήκτρα του Roger Boyd και τα δυνατά φωνητικά του John Schlitt. Τα παιδιά που κατευθύνονται μουσικά πιο πολύ προς το σκληρό και μελωδικό Rock, παρουσιάζουν το καυτό Hard Rock τους με το εισαγωγικό τραγούδι του album, “Open Up The Door”, καθώς και το απλό “Man I Wanna Be”, τα εμπνευσμένα “Elijah”, “Nothin' To Lose”, “I'm Feelin' Fine” και το ξέγνοιαστο, εορταστικό “Get Up And Enjoy Yourself”. Ενώ, το Soul τραγούδι “Elijah”, είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια που κλείνει άψογα τον δίσκο, αλλά το τραγούδι που κλείνει την πρώτη πλευρά του δίσκου, είναι πιο δυναμικό με το ορμητικό “Pictures”. Μετά την εκπληκτική επιτυχία του πρώτου album “Flat As A Pancake”, κυκλοφόρησαν άλλα δύο σπουδαία albums, τα… “Get Yourself Up” και “Gettin' Lucky”. Με την ομώνυμη κυκλοφορία τους στις αρχές του 1978, το συγκρότημα επιστρέφει ξανά στον σωστό Rock δρόμο του. Ενώ, το “Flat As A Pancake” είχε Pop νότες και μια χροιά ψυχεδελικής Rock μουσικής, (ευγενική προσφορά των πλήκτρων του Roger Boyd), λίγο μετά εγκαταλείπουν αυτόν τον ήχο και υιοθετούν μια πιο Hard Rock προσέγγιση. Αν και κάποιες Pop νότες είναι ακόμα εκεί, ειδικά στη διασκευή τους στο “Since You Been Gone”, την αναμφισβήτητα μεγαλύτερη επιτυχία τους, μετά από το “Never Been Any Reason”, και το “Get Up And Enjoy Yourself”. Δυστυχώς, το συγκρότημα κορυφώνεται ως κορυφαιος καλλιτέχνης με αυτό το τραγούδι το “Since You Been Gone”, οι fans οπαδοί-θαυμαστές πρέπει να ακούσουν το live album, “Live!”. Το συγκρότημα σκληραίνει λίγο τον ήχο του σε τούτο το τέταρτο studio album και καταλήγει να σημειώσει κάποια επιτυχία στα charts, είναι ένα ως επί το πλείστον εξαιρετικό album, που ξεχωρίζει από το πιο Ηeavy τραγούδι ολόκληρης της ηχογραφημένης τους δισκογραφίας, το “Pictures”. Η πρώτη πλευρά του ομώνυμου δίσκου είναι ως επί το πλείστον εξαιρετική, το “Open Up The Door” είναι σίγουρα ένα εξαιρετικό Hard Rock opening song και το “Nothing To Lose” είναι απόλαυση να το ακούς, αλλά το “Since You Been Gone” είναι βασικά Pop. Η δεύτερη πλευρά είναι μουσικά πιο ήπια, φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι αξιομνημόνευτη… και τα δύο τελευταία τραγούδια απλά είναι καταπληκτικά. Συνολικά, είναι ένα εντάξει album. Χρησιμοποιούν συχνά φωνητικά τύπου ρεφρέν που μου θυμίζουν λίγο τους Uriah Heep, εκτός από το ότι μένουν στην ίδια μουσική κλίμακα συχνά. Αν και πάντα ακούγονταν σαν ένα συγκρότημα που ήταν είτε στην B είτε στην C κατηγορία και ποτέ δεν σκόραρε ακριβώς για την A κατηγορία. Δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ αυτή την ηλίθια κλισέ ταμπέλα, αλλά σίγουρα άξιζαν να είναι κι αυτοί στην Α κατηγορία. Το τραγούδι “Since You Been Gone”, πραγματικά τους έκανε γνωστούς και σ’ ένα πιο ευρύτερο μουσικό κοινό, (όπως έγινε ένα χρόνο αργότερα το 1979, με τους Rainbow), για τους Head East όμως αυτή ήταν μια μικρή επιτυχία. Για μένα προσωπικά το καλύτερο τραγούδι του δίσκου, είναι το πιο “Elijah”. Το ομώνυμο LP του group, μου αρέσει πολύ, καθώς είναι γεμάτο με καυτή κιθάρα από τον Mike Somerville. Επίσης να πούμε ότι το single του συγκροτήματος με την υψηλότερη θέση στα charts, ήταν η διασκευή του τραγουδιού “Since You Been Gone”, το οποίο έφτασε έως το #46 του Billboard…
(October-1979)
SIDE I: “Specialty”, “Keep A Secret”, “Feelin' Is Right”, “Lonelier Now”, “Morning”.
SIDE II: “Got To Be Real”, “If You Knew Me Better”, “Too Late”, “Hard Drivin' Days”.
GROUP: John Schlitt – Vocals, Mike Somerville – Guitar, Dan Birney – Bass, Steve Huston – Drums & Roger Boyd – Piano/ Organ.
Χωρίς αμφιβολία κι αυτό το album, είναι από τα καλύτερα δισκογραφικά έργα που μας έχει καταθέσει ποτέ το συγκρότημα. Κορυφαία σύνθεση, παραγωγή και ερμηνείες σε όλο το φάσμα του δίσκου. Αυτή θα έπρεπε να ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία τους, αλλά δυστυχώς, οι εσωτερικές αναταραχές τους εμπόδισαν να εκμεταλλευτούν στο έπακρον αυτήν την κυκλοφορία τους, ο βασικός πυρήνας του συγκροτήματος, έφυγε λίγο αργότερα μετά από την κυκλοφορία αυτού του album. Κρίμα, που το “A Different Kind Of Crazy”, δεν είναι ένα αγαπημένο LP των Head East, από μεγάλη μερίδα του Hard Rock κοινού. Κάποιοι το θεωρούν μέτριο ως υλικό και παιγμένο χωρίς πολύ μεράκι, ή ότι είναι χωρίς έμπνευση. Έτος κυκλοφορίας το 1979, εδώ, παίζουν ένα ωραίο, πρώιμο Αμερικανικό AOR με μερικά μελωδικά Hard Rock τραγούδια με πολύ καλή κιθάρα, με ωραία χρήση πλήκτρων, καλά αρμονικά φωνητικά και περιστασιακά ίχνη από Pomp Rock των τελών της δεκαετίας του 1970. Τα καλύτερα τραγούδια για μενα είναι τα… “Specialty”, “Got To Be Real” και “Too Late”, πρόκειται για ένα πολύ καλό album, αλλά η κύρια πρόκληση του ήταν η μεταβαλλόμενη μουσική σκηνή στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Η Disco και το Punk κατανάλωναν τα ραδιοφωνικά FM κύματα και πολλά Hard Rock συγκροτήματα, όπως οι Head East συνέχισαν να κάνουν αυτό που έκαναν καλύτερα… σκληρό Rock, αλλά οι εποχές είχαν περάσει και το κοινό απλά τότε, δεν άκουγε Rock. Κυκλοφόρησαν και δύο singles από αυτό το album τα… “Got To Be Real” και “Specialty”, αλλά δυστυχώς, κανένα από τα δύο δεν μπήκε στα charts. Ένα γεγονός, που βοήθησε να ξεχαστούν ως συγκροότημα, ήταν ότι ο τραγουδιστής τους John Schlitt, τελικά ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και έγινε ο τραγουδιστής του Χριστιανικού Hard Rock συγκροτήματος, Petra, ένα εμβληματικό συγκρότημα από μόνο του. Προσπάθησαν να συνεχίσουν, αλλά ποτέ δεν θα ήταν οι ίδιοι και την φυγή του τραγουδιστή τους δεν την ξεπέρασαν ποτέ. Απλώς κάθε album που έκαναν στα 70’s δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτά που έκαναν στα 80’s, αν και πρέπει ως μουσικό κοινό να στηρίξουμε τα albums που έκαναν στην δεκαετία του 1970. Αλλά από την άλλη, ως οπαδοί πρέπει να ακούσουμε και αυτά από τα 80’s, ανεξάρτητα από το πόσο καλά ήταν. Η μουσική που μας πρόσφεραν δεν πρέπει να ξεθωριάσει, γιατί παίζουν ένα καταπληκτικό είδος Hard Rock μελωδικής μουσικής, που αξίζει και μπορεί να ακουστεί, ακόμη και σήμερα…
BONUS
(January-1979)
SIDE I: “Take A Hand”, “Man I Wanna Be”, “Gettin' Lucky”, “City Of Gold”, “Fly By Night Lady”.
SIDE II: “Monkey Shine”, “When I Get Ready”, “Every Little Bit Of My Heart”, “Get Up And Enjoy Yourself”.
SIDE III: “Since You Been Gone”, “It's For You”, “Never Been Any Reason”, “Elijah”.
SIDE IV: “Prelude To 'Creek”, “Jefftown Creek”, “Love Me Tonight”, “I'm Feelin' Fine”.
GROUP: John Schlitt – Vocals, Mike Somerville – Guitar, Dan Birney – Bass, Steve Huston – Drums & Roger Boyd – Piano/ Organ.
Ηχογραφήθηκε στις πόλεις Dallas, Kansas, Milwaukee, St. Joseph, Galesburg και στο St. Louis κατά την περίοδο του 1979. Αυτή η live δουλειά του group, ήταν η πρώτη που αγόρασα, περίπου δέκα χρόνια μετά τη κυκλοφορία του… και μου έπεσε το σαγόνι στο πάτωμα από την μοναδική τους ενέργεια. Οι Head East ήταν ένα από τα σκληρά Rock συγκροτήματα που γνώρισε επιτυχία δυστυχώς, μόνο στις μέσο-δυτικές πολιτείες των ΗΠΑ. Κυρίως κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ήταν το ίδιο προσφιλείς και δημοφιλής όπως ας πούμε οι Kansas, οι Styx, οι Cheap Trick ή οι REO Speedwagon. Πράγματι αυτό το διπλό live album τους, με όλη την οργή που περιέχει εκείνη την εποχή, βοήθησε στο να ενισχύσει τη σταδιοδρομία του σχήματος, με το μελωδικό Hard Rock που παίζουν. Το live αυτό τραβά την προσοχή των ακροατών, διότι τα τραγούδια έχουν εκτελεστεί με μεγάλο ενθουσιασμό και περισσότερη προσοχή απ’ ότι στο studio. Το μεγαλείο αυτού του ζωντανού δίσκου βρίσκετε στον δυναμισμό που έχουν πάνω στη σκηνή, όπου μας παρουσίασαν τα καλύτερα τραγούδια τους όπως τα… “Take A Hand”, “Jefftown Creek”, “Get Up And Enjoy Yourself”, “Never Been Any Reason” και το επικό “Elijah”. Αυτό το live έδωσε μια νέα πνοή στον ήχο τους, υπενθυμίζοντας μας μια αδιάλλακτη προσέγγιση που είχαν στην απόδοση των τραγουδιών, ενώ, η διασκευή στο “Since You Been Gone” είναι απλά εκπληκτική. Καθ' όλη τη διάρκεια της ακμής της δεκαετίας του 1970, μας έβγαζαν τα δόντια τους περιπλανώμενοι στη Rock σκηνή, εμφανιζόμενοι σε clubs, γυμναστήρια λυκείων και αρένες κολεγίων. Το ανεπιτήδευτο και εργατικό συγκρότημα κράτησε την υπόσχεση του κατά τη διάρκεια της ζαλισμένης δεκαετίας, για καλό και γνήσιο καυτό Hard Rock και ήταν πάντα πιο δεμένοι και πιο εντυπωσιακοί live πάνω στη σκηνή των συναυλιών, παρά στα βινύλια. Μετά από μια σταθερή σειρά τεσσάρων ηχογραφήσεων στο studio, κυκλοφόρησαν το τιμημένο διπλό live set τους, λίγο πριν εκπνεύσει η δεκαετία του 1970, με την κυκλοφορία του “Live!” το 1979. Ηχογραφημένο κατά τη διάρκεια αρκετών συναυλιών για την υποστήριξη του studio album “Head East”, σε προπύργια της Μεσοδυτικής Αμερικής όπως το Dallas, το Kansas, το Milwaukee και φυσικά το σπίτι τους στο St. Louis, το live αποτυπώνει την καλή ατμόσφαιρα μιας υπαίθριας συναυλίας τους, γυρίστε το χρόνο πίσω στα 1979, καθώς τα φώτα χαμηλώνουν και το συγκρότημα ανεβαίνει στη σκηνή. Το set των δεκαέξι τραγουδιών της συναυλίας ξεκινά με το “Take A Hand”, το τραγούδι είναι μια περίεργη επιλογή για opening song, καθώς δεν έχει ένα καυστικό, τραβηχτό ήχο, που χρειάζεται η αρχή μιας Hard Rock συναυλίας. Μόλις το εισαγωγικό τραγούδι τελειώσει, ο τραγουδιστής John Schlitt και τα παιδιά του group επιδεικνύουν τη δύναμη τους μέσω του προκλητικού “Man I Wanna Be” και του γρήγορου “Gettin' Lucky”. Δύο γεμάτα ενέργεια τραγούδια από το “Flat As A Pancake”, τα… “City Of Gold” και “Fly By Night Lady”, αντιπροσωπεύουν το αποκορύφωμα ολόκληρου του live set, ξεκινούν το party με το “Get Up And Enjoy Yourself” χωρίς να κρύβουν τίποτα, στα “Since You Been Gone” και “Never Been Any Reason”, δίνουν ρέστα. Ενώ, μια άψογη τρίλεπτη διασκευή του “It's For You” των John Lennon και Paul McCartney τονίζει την live ερμηνεία, στο “Elijah” πρωταγωνιστεί ο κιθαρίστας Mike Somerville, ενώ, το “Jefftown Creek” ενισχύεται από την εξαιρετική δουλειά του Roger Boyd στα πλήκτρα. Συνοδευόμενο από τα… “Love Me Tonight” και “I'm Feeling Fine”, το σκηνικό είναι μια cool retro έκρηξη νοσταλγίας, για το τι ακριβώς ήταν ένα 70’s Hard Rock show. Για την πλήρη retro λήψη του live των Head East από μια συναυλία κατά τη διάρκεια της μυθικής δεκαετίας του 1970, η λήψη του διπλού βινυλίου, είναι απαραίτητη για να ακούσετε… Ο John Schlitt μετά την αποχώρηση του από το συγκρότημα, πήγε στους Petra ένα από τα πρώτα Hard Rock μουσικά σχήματα με θρησκευτικούς προσανατολισμούς. Μαζί τους ηχογράφησε εξαιρετικής ποιότητας δίσκους, το “This Means War” μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ένα σημείο αναφοράς στον χάρτη του θρησκευτικού AOR…
Επισήμανση:
Η παρουσίαση των δίσκων, έγινε κατόπιν ακρόασης στο φυσικό τους προϊόν (LP) και όχι σε mp3, digital, download και λοιπές αηδίες, που μας (σας) γεμίζουν με αέρα κοπανιστό…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου