ΑC/DC

HIGH VOLTAGE

(April-1976)

 

SIDE I: “It's A Long Way To The Top (If You Wanna Rock 'N' Roll)”, “Rock 'N' Roll Singer”, “The Jack”, “Live Wire”. 

SIDE II: “T.N.T.”, “Can I Sit Next To You Girl”, “Little Lover”, “She's Got Balls”, “High Voltage”.

AC/DC: Bon Scott – Vocals, Angus Young – Guitar, Malcolm Young – Guitar, Mark Evans – Bass and Phil Rudd – Drums.

 

Αυτό είναι το tour-de-force των παραγωγών Vanda/ Young, σαν πρώτη επαφή με την Ευρωπαϊκή-Αμερικανική αγορά. Καθαρό Heavy Metal. Κανένας συμβιβασμός προς τη μεριά μεσοβέζικων λύσεων, καμιά θέση σε μελωδικά σχήματα ή λυρισμούς. Ακόμη και τα δύο ασήκωτα, μεταλλικά Blues “The Jack” και “Little Lover”, μοιάζουν να υπάρχουν σχεδόν αναγκαστικά, σαν μια αναγνώριση της έμμεσης αλλά θεμελιακής σχέσης της μουσικής τους με το ιδίωμα. Κυρίως, όμως σαν μια δυνητική υπόθεση, σαν απόδειξη μιας πιθανής μορφικής κατεύθυνσης που βρίσκετε στο άμεσο πεδίο των δυνατοτήτων τους αλλά δεν την ακολουθούν γιατί έχουν άλλα πράγματα να κάνουν. Η τακτική αυτή μονιμοποιήθηκε από υλικό τους, στα χρόνια που θα ακολουθήσουν. Οι ίδιες πάνω-κάτω αναλογίες χαρακτηρίζουν όλα τα albums των AC/DC, με περισσότερη ή λιγότερη έμφαση στην οξύτητα του μεταλλικού τους ήχου και με σταθερή βελτίωση της παραγωγής. Στο “High Voltage”, ανοίγουν αρχής εξ αρχής τα χαρτιά τους, τρεις πιθανές παραλλαγές ενός από τα πιο σκληρά και πιο μανιακά (κυρίως εξ αιτίας της παραληρητικής ερμηνείας του Bon), Metallic Rock που έχουν πότε περάσει από τη Hard Rock σκηνή των 70’s. Metallic Rock Ν’ Roll, με πλούσια ηχητική στο “It's A Long Way To The Top (If You Wanna Rock 'N' Roll)”, (στ’ οργανικό mid-section τα τραβήγματα της κιθάρας θυμίζουν σκωτσέζικη γκάιντα), απλούστερη στο “Rock 'N' Roll Singer” βασισμένο σ’ ένα επίμονο κιθαριστικό riff, ενώ στο “High Voltage” τα κοφτά ακόρντα ηχούν σαν τσεκουριές πάνω σε λαμαρίνα. Καθαρόαιμο Heavy Metal, στο κλασικό rocking “Live Wire” και το γεμάτο riff “TNT”. Τραχύ Metallic Boogie στο συγκριτικά συντηρητικό “Can I Sit Next to You Girl” και στο στακάτο, οξύτατο “She's Got Balls” και υπάρχουν φυσικά και τα δύο Blues, που ηχούν κάπως έξω από τα νερά τους. Το “High Voltage” είναι μια εξαιρετική δυνατή αντρική χειραψία πρώτης γνωριμίας. Στο mixing του δίσκου, όλες οι γωνίες του ήχου, όλες οι αιχμές των solo και των riff έχουν διατηρηθεί στο ακέραιο ή και υπέρ-τονιστεί με αποτέλεσμα να μην ξεγελιέται κανείς για το ότι ο πραγματικός ήρωας της υπόθεσης είναι ο κιθαρίστας Angus Young και αν εδώ η παρουσία του είναι βασική, στο επόμενο album αποδεικνύετε σωτήρια. Οι AC/DC, δεν ακολουθούν τον παραδοσιακό μονοπάτι ενός τυπικού Rock group, συνήθως, ένα συγκρότημα χρειάζεται χρόνο για να προσαρμοστεί και 2-3 δίσκους για να καταλάβουν, πως να συνεργαστούν μαζί και να δημιουργήσουν αριστουργήματα. Όμως, η παρέα των Bon Scott, Mark Evans, Angus Young, Malcolm Young και Phil Rudd, δεν ακολουθεί κανέναν προηγούμενο κανόνα που έχουν θέσει άλλα συγκροτήματα… Εισέρχονται στη διεθνή σκηνή μ’ έναν συνδυασμό 9 τραγουδιών, το καθένα από τα οποία είναι ξεχωριστά και συνοδεύονται από την απαραίτητη φασαρία που χρειάζεται ένα Hard Rock album από την κιθάρα και τα drums του. Όταν το “High Voltage” κυκλοφόρησε διεθνώς το 1976, είχε το ίδιο όνομα με το αυστραλιανό ντεμπούτο των AC/DC το 1975, αλλά οι ομοιότητες τελείωναν εκεί. Αντί, για μια άμεση επανέκδοση, το διεθνές “High Voltage” ήταν μια επιμελημένη συλλογή, που περιλάμβανε μόνο δύο τραγούδια από το αυστραλιανό LP και συμπλήρωνε τα υπόλοιπα με επιλογές από τη δεύτερη αυστραλιανή κυκλοφορία τους, το “TNΤ”.
Το αποτέλεσμα ήταν, ένα διεθνές ντεμπούτο ανάλογο με εκείνο, του Orson Wells με το “Citizen Kane”, ωμό, ηλεκτρισμένο και φτιαγμένο με γνώμονα το παγκόσμιο κοινό. Για τους οπαδούς, προκάλεσε σύγχυση, για το συγκρότημα, ήταν το πρώτο πραγματικό σοκ που έφτασε πέρα κι από τα σύνορα της Αυστραλίας. Το στοιχείο που ξεχωρίζει τους AC/DC από άλλα groups, είναι ότι αναγνωρίζουν την παρούσα θέση τους και κατανοούν τι πρέπει να κάνουν για να εξελιχθούν μουσικά. Τα τραγούδια “It's A Long Way To The Top (If You Wanna Rock 'N' Roll)” και “Rock 'N' Roll Singer” αποτελούν τεκμήριο αυτού του γεγονότος, καθώς οι στίχοι του Bon Scott προειδοποιούν ότι ο δρόμος προς τη κορυφή του Rock 'N' Roll, είναι ανηφορικός και επίπονος… Επίσης, ο ίδιος περιγράφει την πορεία του στην προσπάθεια του να γίνει Rock 'N' Roll Star, η οποία δεν περιλαμβάνει παραδοσιακά ωράρια εργασίας, αλλά μία 24ώρη δέσμευση σ’ ένα άδικο παιχνίδι, χωρίς κανόνες και ηθική. Πανέξυπνη, κρίνεται επίσης, η επιλογή της γκάιντας στο “It's A Long Way To The Top (If You Wanna Rock 'N' Roll)”, η οποία τιμάει και τις σκοτσέζικες ρίζες του Bon. Η κιθάρα του Angus στο “High Voltage” είναι ένας χαρακτήρας μόνος του, δεν παίζει απλά riffs, αλλά τα καταστρέφει σαν να έχουν προσβάλει τη μητέρα του. Δεν υπάρχει υπερβολική σκέψη, δεν υπάρχει προσποίηση, είναι όλα ενέργεια, θράσος και ελεγχόμενο χάος, ξέρει ακριβώς πότε να χαλαρώσει και πότε να κρατηθεί και να αφήσει το groove να αναπνεύσει. Αυτό που κάνει τον Angus τόσο ελκυστικό στο αυτί δεν είναι η τεχνική του μαγεία ή το ταλέντο, αλλά κυρίως η προσωπικότητα του. Τα solos του δεν ακούγονται σαν ασκήσεις, ακούγονται σαν ξεσπάσματα, αστεία, βρώμικα γέλια, καβγάδες στο δρόμο, είναι ο ήχος μιας κιθάρας που παραβιάζει την απαγόρευση κυκλοφορίας. Σε τραγούδια όπως το “Can I Sit Next To You Girl” και “Rock ‘N’ Roll Singer”, τα solos του Angus δεν είναι απλώς διακοσμητικά στοιχεία των τραγουδιών, αλλά καθοδηγούν την αφήγηση. Στο πρώτο, το παίξιμο του είναι ζωηρό σαν μαθητής που έχει φάει πολύ ζάχαρη, με μια δόση αλαζονείας και αυθάδους γοητείας, στο δεύτερο, το solo γίνεται μια κραυγή απελευθέρωσης, επείγον και γεμάτο υποσχέσεις. Εκεί που στιγματίζεται ο δίσκος είναι, η στάση απέναντι στις γυναίκες, τραγούδια όπως το “Little Lover” και το “The Jack” δεν αρκούνται στο να ακολουθούν τα όρια, τα ξεπερνούν, ακόμη και για τα πρότυπα της δεκαετίας του 1970. Αυτό που ξεκινά ως αυθάδης υπονοούμενα μετατρέπεται σε ξεκάθαρη αντικειμενικοποίηση, σίγουρα, το συγκρότημα παρουσιάζει την ωμότητα του σαν παράσημο και ο Scott πάντοτε καταφέρνει να διευρύνει τα όρια σχετικά με το τι είναι αποδεκτό στη μουσική, αλλά η ανισορροπία είναι προφανής. Αυτά δεν είναι τραγούδια αγάπης, αλλά παραπέμπουν περισσότερο σε ύμνους υπονόμευσης και περιθωριοποίησης και ενώ, αυτό μπορεί να είναι αυθεντικό για τον κόσμο τους, έχει αντέξει στο βάθος του χρόνου. Ένα πράγμα που είναι εύκολο να παραβλέψεις στο “High Voltage”, ειδικά όταν ο Angus παίζει solo και ο Bon είναι σε πλήρη φόρμα, είναι πόσο κρίσιμο είναι το drumming του Phil Rudd για το σύνολο, δεν επιδεικνύεται ούτε επιδιώκει να εντυπωσιάσει. Είναι απόλυτα συγκεντρωμένος στο στόχο του παίζοντας για το τραγούδι και αυτό είναι σπάνια πειθαρχία στο πρώιμο Ηard Rock. Σ’ ένα group που είναι καλωδιωμένο για χάος και γεμάτο εγωισμό, ο Rudd είναι το κύκλωμα που διατηρεί τη ροή του ρεύματος. Θα λέγαμε ότι λειτουργεί κάπως σαν σταθερή, αόρατη δύναμη που συνδέει την ισχύ με την έκρηξη, χωρίς αυτόν, δεν υπάρχει σπίθα, δεν υπάρχει κύμα, αλλά μόνο θόρυβος που αναζητά μια ασφάλεια. Συνοψίζοντας, το “High Voltage” είναι όνομα και πράγμα, καθώς από την πρώτη ακρόαση σε διαπερνά μια ανεξέλεγκτη σπίθα που ίσως σε κάψει, αλλά δεν μπορείς να τη σταματήσεις. Υπόσχεται υψηλά φορτία και δεν αποτυγχάνει στιγμή, από τα δυναμικά solos του Angus, μέχρι τους επαναστατικούς στίχους του Scott, το group στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και ορίζει τι σημαίνει να κάνεις Rock ‘N’ Roll από το πρώτο σου βήμα…

 

 

 

HARD  ROCK

IN  THE  STREETS

 

Οι Axe ήταν ένα Aμερικανικό Hard Rock συγκρότημα από το Gainesville (Florida), που σχηματίστηκε στα 1979. Το συγκρότημα είναι περισσότερο γνωστό για το τραγούδι τους, του 1982 “Rock 'N' Roll Party In The Streets”, αλλά είχε κι άλλες επιτυχίες όπως τα… “Now Or Never”, “I Think You'll Remember Tonight” και “Heat In The Street”. Προηγουμένως ήταν γνωστοί ως Babyface, με την σύνθεση Bobby Barth/ Michael Osborne/ Michael Turpin και Teddy Mueller, αλλά το συγκρότημα υιοθέτησε το νέο όνομα Axe στα 1979 όταν στο συγκρότημα προστέθηκε ο Edgar Riley Jr., στα keyboards. Ο αρχηγός του group, Bobby Barth, είχε πάρει για πρώτη φορά κιθάρα στα χέρια του το 1965, ενθαρρυμένος από τον πατέρα του, ο οποίος ήταν ήδη ένας καταξιωμένος μουσικός, αν και το πρώτο ενδιαφέρον του Bobby ήταν τα drums. Ως drummer, ο Barth έπαιξε σε κάποια ερασιτεχνικά τοπικά συγκροτήματα στα 60’s χωρίς καμία επιτυχία ή κάποια αναγνώριση, πριν καν σχηματίσει τους Wakefield ή τους Babyface. Αν και με το πρώτο group έγραψε έναν δίσκο που δεν κυκλοφόρησε ποτέ, παρά μόνον το 2002 ως αρχειακή μορφή, ενώ, με το δεύτερο συγκρότημα έγραψαν έναν δίσκο, που κυκλοφόρησε σε ανεξάρτητη παραγωγή στα 1977… Με το νέο όνομα πια ως Axe, υπόγραψαν δισκογραφικό συμβόλαιο με την MCA Records, από τον μάνατζερ Lou Manganiello Jr, όπου κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους album το 1979 και αμέσως τράβηξαν την προσοχή του μουσικού κοινού, με το μελωδικό Hard Rock ήχο που περιλάμβανε βαριές κιθάρες αναμεμειγμένες με πολύ όμορφα πλήκτρα. Μετά το album “Living On The Edge”, το συγκρότημα άλλαξε δισκογραφική εταιρεία και πήγε στη Atco το 1982 με παραγωγό τον Al Nali (Blackfoot), για το τρίτο studio album “Offering”, ένας δίσκος που περιελάμβανε τον επιτυχημένο Hard Rock ύμνο τους “Rock ‘N’ Roll Party In The Streets” και μια διασκευή των Montrose στο “I Got The Fire”. Με παραγωγό τον Nali, υπεύθυνος για τα τραγούδια του group έγινε ο Barth, ο οποίος δημιούργησε έναν βαρύτερο ήχο χωρίς όμως να το κάνει να χάσει την μελωδικότητα του. Αυτό το νέο album το “Offering”, σηματοδότησε την προσθήκη του νέου μπασίστα Wayne Haner στις τάξεις του group και οι Axe περιόδευσαν επί Αμερικανικού εδάφους, με τους Scorpions, τους KISS, τους Judas Priest, τον Ozzy Osbourne και τους ZZ Top. Το συγκρότημα ταξίδεψε κι έπαιξε επίσης στη Βρετανία ως support, κατά τη διάρκεια τις περιοδείας των Iron Maiden στα 1983. Το συγκρότημα ήταν αξιοσημείωτο για μια φωτογραφία του στο οπισθόφυλλο του δεύτερου LP τους, του “Living On The Edge”, που χρησιμοποιούσαν κιθάρες B.C. Rich, ήταν ένα από τα πρώτα συγκροτήματα που τις χρησιμοποίησαν κατά αποκλειστικότητα. Μετά την κυκλοφορία του τέταρτου album του συγκροτήματος, “Nemesis” και την περιοδεία με τους Mötley Crüe το 1984, υπέστησαν μια τραγική αποτυχία όταν ο κιθαρίστας Michael Osborne σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, στο οποίο ο σοβαρά τραυματισμένος Bobby Barth, ήταν αρκετά τυχερός που γλίτωσε τη ζωή του. Το συγκρότημα διαλύθηκε μετά την τραγωδία, ο Barth, αφού ανάρρωσε, εντάχθηκε στους Blackfoot, αντικαθιστώντας τον έμπειρο Ken Hensley μετά την κυκλοφορία του δίσκου “Vertical Smiles” (1984), για την επακόλουθη περιοδεία του Southern Rock συγκροτήματος. Ο Barth πήγε στο group, σε μια περίοδο όμως που κι αυτοί ακολουθούσαν μια καθοδική πορεία, η οποία μάλιστα δεν άργησε να τους οδηγήσει στην διάλυση. Η θητεία του, στο Southern Rock συγκρότημα ήταν βραχύβια, ωστόσο, ο Barth κυκλοφόρησε στη συνέχεια ένα καλογραμμένο solo album με τον τίτλο “Two Hearts-One Beat”, που βγήκε από την Atco Records το 1986. Το 1989, σε μια προσπάθεια επανένωσης των Axe, συμπεριλαμβανομένου του drummer των UFO, Andy Parker, έγινε μια προσπάθεια αλλά τελικά ακυρώθηκε και δεν έγινε τίποτα σπουδαίο. Στην πορεία ο Barth, πηγαίνει στην Αυστραλία για να συνεργαστεί με τον πρώην frontman των Rose Tattoo, Angry Anderson. Μετά από την επιστροφή του στην Αμερική το 1991, οι Caught In The Act, με έδρα το Denver (Colorado), τράβηξαν την προσοχή του και πεπεισμένος να πάρει το συγκρότημα υπό την προστασία του, ο Barth άρχισε να παράγει μαζί τους κάποια demos. Το δεύτερο τους album του 1995 περιείχε και δύο διασκευές των Axe στα… “Silent Soldiers” και “Steal Another Fantasy”. Λόγω των διασυνδέσεων του Barth με Ιαπωνικές και Γερμανικές δισκογραφικές εταιρείες, ένιωσε ότι υπήρχε αρκετό ενδιαφέρον για τους Axe, ώστε να καταβάλει μια νέα ανανεωμένη προσπάθεια να επανενώσει το συγκρότημα, με μια ελαφρώς αναθεωρημένη σύνθεση και την κυκλοφορία ενός ολοκαίνουργιου album, με τον εύστοχο τίτλο “Five” (1997). Ένα ολοκαίνουργιο album κυκλοφόρησε πάλι τον ίδιο χρόνο, με επανηχογραφημένες εκδόσεις επιλεγμένων τραγουδιών από τα τέσσερα πρώτα άλμπουμ του συγκροτήματος. Καθώς κι άλλα δύο νέα studio albums ήρθαν από τον Bobby Barth και το group στην πορεία των ετών… το “The Crown”(2001) και “Final Offering” (2019). Ο Barth έγινε επίσης μέλος των Red Rock Roosters, ενός Southern Rock group οι οποίοι κυκλοφόρησαν το studio album “Attitude Is Everything” το 1998, ενώ, το 2004 επανήλθε εκ νέου για λίγο και πάλι στους Blackfoot. Ας κάνουμε λοιπόν, μια μουσική αναδρομική παρουσίαση τις 70’s και 80’s studio καριέρας ενός από τους αφανείς ήρωες του κλασικού Αμερικανικού Hard Rock, που περιόδευσε με κάθε μεγάλο Heavy Metal συγκρότημα, από τους Iron Maiden μέχρι τους KISS και τους Mötley Crüe… ΝΑΙ… αφανείς Hard Rock ήρωες όπως ας πούμε οι πρώιμοι Riot ή οι Legs Diamond… 

Michael Osborne (22-December-1949 ~ 21-July-1984)

 

AXE

70’s & 80’s STUDIO ALBUMS

ONE-BY-ONE

Για πολλοστή φορά ακούω ξανά όλα τα studio albums που ηχογράφησε αυτό το group στα 70’s και στα 80’s, έτσι… επανεκτιμάμε τη μουσική τους καριέρα, ακούγοντας ξανά τους δίσκους του ιστορικού αυτού σχήματος. Ένα flash-back λοιπόν, σε όλα τα studio albums τους, μοιάζει με μια βουτιά στο μουσικό παρελθόν τους. Ας δούμε όμως, ένα προς ένα όλα τα album που έκαναν οι Axe. Στις παρακάτω παρουσιάσεις των δίσκων, θα προσπαθήσω να σας δώσω μια ιδέα για το πώς εξελίχθησαν καλλιτεχνικά και ποιο είναι το μουσικό περιεχόμενο καθενός από αυτά τα album. Επανεκτιμάμε λοιπόν, τη μουσική τους καριέρα, ακούγοντας ξανά τα albums τους σε βινύλιο… έτσι, για την καλύτερη μέγιστη ηχητική απόδοση…

 

AXE

(August-1979)

SIDE I: “Life's Just An Illusion”, “Hang On”, “Sympathize”, “How Come I Love You”, “Forever”.

SIDE II: “Back On The Streets”, “Doin' The Best That I Can”, “You're Out Of Line”, “Battles”.

AXE: Bobby Barth – Vocals/ Guitar, Michael Osborne – Guitar, Michael Turpin – Bass, Teddy Mueller – Drums and Edgar Riley Jr. – Keyboards.

Οι Axe ηχογραφούν αυτόν τον δίσκο πριν από πολλά-πολλά χρόνια, εκεί στα θρυλικά τέλη των 70’s, είναι ένα καταπληκτικό LP. Τα Hard Rock/ Glam Metal groups των δεκαετιών του 1980-1990 επηρεάστηκαν από αυτούς, ειδικά στις μπαλάντες τα… “Forever”, “Hang On” και “Doing The Best I Can” είναι αριστούργημα. Κάποτε μου ζητήθηκε στα τέλη των 80’s, να συγκεντρώσω μια κασέτα με τα αγαπημένα μου είκοσι τραγούδια από ολόκληρη την τότε συλλογή των δίσκων μου. Ήταν σχεδόν αδύνατο, καθώς τα τραγούδια έμπαιναν και έφευγαν από τη μόδα και στη συνέχεια τα λίγα εκλεκτά δεν χωρούσαν στην κασέτα χωρίς κάποια επιλεκτική επεξεργασία. Αλλά, σε όλη τη χρονοβόρα διαδικασία, δεν υπήρξε ποτέ η στιγμή που να σκέφτηκα να αποκλείσω το “Battles” των Axe. Ένας ύμνος από αυτό το πρώτο album, ενώ, έχει κι ένα από τα ωραιότερα solo κιθάρας σε βινύλιο και παραμένει ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Θα έβρισκε ακόμη τον δρόμο του στο Top.20 μου, αν μου ζητούσαν να επαναλάβω την ίδια ακριβώς άσκηση και σήμερα. Κι όλα αυτά από ένα συγκρότημα που είναι σχεδόν εντελώς άγνωστο, στην μεγάλη μερίδα του Hard Rock κοινού… το συγκρότημα ειδικευόταν σ’ ένα είδος σκληρού Rock, που επικεντρώνονταν σε αέρινα πλήκτρα, κιθάρες που αντηχούσαν και τη δυνατή φωνή του Bobby Barth. Η πλειονότητα των τραγουδιών τους ήταν σκληρές μπαλάντες παιγμένες άψογα, με άλλα λόγια, όπως χίλια άλλα groups εκείνη την εποχή, αλλά αυτό που έβγαλε το συγκρότημα από την Florida, ήταν η ποιότητα αυτών των mid-tempo τραγουδιών. Καθώς ετοίμαζα τούτο το άρθρο, κι όσον αφορά την τράπεζα μνήμης του μυαλού μου… όταν ξανά έβαλα ν’ ακούσω τα albums του group, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι θυμόμουν τα τραγούδια, μάλιστα είπα μερικούς από τους στίχους, σχεδόν σαν να το είχα ακούσει, πριν από λίγες εβδομάδες αντί για χρόνια… Τέλος πάντων, αυτό λέει πολλά όχι μόνο για την ικανότητα του ανθρώπινου νου, αλλά και για την αξιομνημόνευτη αξία των τραγουδιών που προσφέρονται εδώ. Τα “Life's Just An Illusion”, “Sympathize”, “Back On The Streets” και “You're Out Of Line” είναι όλα κορυφαία τραγούδια, με τις μελωδίες να ηχούν στα αυτιά μου πολύ μετά το τέλος των τραγουδιών, ενώ, το “Battles” είναι πραγματικά εξαιρετικό. Επομένως, αυτό το ντεμπούτο album είναι μια απολαυστική κυκλοφορία (και προφανώς αξέχαστη), με πιασάρικο Hard Rock/ AOR υλικό από ένα group, που θα έπρεπε να είχε κερδίσει τεράστια και παγκόσμια αναγνώριση. Προσοχή, αυτό δεν είναι ένα αρκετά συνηθισμένο FM Rock album όπως άλλα τρίτης ή τέταρτης κατηγορίας, ή της σειράς, είναι όμως στην κατηγορία των Bad Company ή των Foreigner με αρκετά καλά αποτελέσματα. Στην πραγματικότητα, είμαι κάπως έκπληκτος που αυτό το συγκρότημα δεν το κατάλαβε η μάζα του Hard Rock κοινού και δεν έγιναν mainstream, καθώς σίγουρα είχαν έτοιμη την συνταγή τις επιτυχίας, υπάρχουν πολλά εξαίρετα τραγούδια τους, που αξίζει να ακούσετε. Οι Axe με το ντεμπούτο album τους, μας παρουσιάζουν ένα πολύ ωραίο και συμπαγές Αμερικανικό μελωδικό Ηard Rock των τελών της δεκαετίας του 1970, με δυναμικές σκληρές Rock κινήσεις, με καλά αρμονικά φωνητικά, ζεστές κιθάρες και όμορφα πλήκτρα. Τα συγκινητικά/ δραματικά φωνητικά με μια κάποια μυστικιστική αίσθηση, από τον Barth. Παρεμπιπτόντως, όλοι αγαπάμε τα “Forever” και “Battles”…

LIVING ON THE EDGE

(1980)

SIDE I: “Living On The Edge”, “Fantasy Of Love”, “First Time, Last Time”, “Carry On”, “Running The Gauntlet”.

SIDE II: “I Can't Help Myself (Sugar Pie, Honey Bunch)”, “Just Walk Away”, “Let Me Know”, “Save Our Love”, “For A Little While”.

AXE: Bobby Barth – Vocals/ Guitar, Michael Osborne – Guitar, Michael Turpin – Bass, Teddy Mueller – Drums and Edgar Riley Jr. – Keyboards.

Είναι Hard Rock το “Living On The Edge”… Ναι… απλά είναι σκληρό Rock. Κάνουν την καλύτερη διασκευή του “I Can't Help Myself” (Four Tops), είναι ένα εξαιρετικό Melodic Hard Rock album, μπορεί από πολλούς να έχει πάρει την ετικέτα του AOR, αλλά μην το υπερεκτιμάτε, δεν είναι κάτι τέτοιο. Είναι πολύ περισσότερο Hard Rock με μερικά υπέροχα κιθαριστικά riffs, τα… “Living On The Edge”, “Carry On”, “Running The Gauntlet” και “Save Our Love”, είναι επίσης εξαιρετικά τραγούδια εκτός κι από το καταπληκτικό εξώφυλλο του δίσκου. Αν ψάχνετε για ένα καλό Hard Rock album για να αναστατώσετε τη μονοτονία, δοκιμάστε αυτό, αλλά και τα τέσσερα πρώτα του συγκροτήματος, δείτε και μόνοι σα, απολαύστε υπεύθυνα… Οι Axe ως ένα μελωδικό Hard Rock συγκρότημα και σε αυτό το δεύτερο album τους, που είναι στο ίδιο πνεύμα με το πρώτο τους, μας προσφέρουν ένα κομψό μελωδικό Hard Rock/ Pomp Rock με ωραία πλήκτρα, αρμονικά φωνητικά και μελωδικά solo κιθάρας. Συγκρίσιμο συγκρότημα με τους Kansas, τους Shooting Star, τους Legs Diamond και τους Angel. Επίσης, αυτό το album περιέχει και μια αγαπημένη εκδοχή του κλασικού τραγουδιού της Motown, το “I Can't Help Myself (Sugar Pie, Honey Bunch)”. Αυτό το Heavy Rock συγκρότημα με τις AOR επιρροές κυκλοφόρησε μερικά εξαιρετικά albums στην αρχή της καριέρας του και αυτή η δεύτερη προσπάθεια είναι από τις καλύτερες. Περιλαμβάνει υπέροχα τραγούδια που σε συνεπαίρνουν μ’ ένα μόνο άκουσμα, όπως το ομώνυμο “Living On The Edge”, το εκπληκτικό “Fantasy Of Love”, το “Just Walk Away” το οποίο θυμίζει κάπως τους REO Speedwagon και το “Let Me Know”. Αν σας αρέσουν τα λιγότερο συμφωνικά Pomp Rock albums των Kansas, ή των Petra των μέσων της δεκαετίας του 1980, ή των Legs Diamond, ή τα πιο σκληρά τραγούδια των Angel, τότε σίγουρα θα απολαύσετε αρκετά αυτόν το δίσκο των Axe. Ωστόσο, πρέπει να ομολογήσω ότι από όλα τα συγκροτήματα που ανέφερα… οι Axe δεν είναι οι λιγότερο αγαπημένοι μου. Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς, αλλά ο ήχος των Metal τραγουδιών της δεκαετίας του 1980, δηλαδή συγκροτήματα που έκαναν τότε power ballads, οφείλουν πολλά στον Bobby Barth και την παρέα του. Αυτό είναι ένα πρότυπο για όλους όσους ακολούθησαν. Εδώ, το group δημιούργησε ένα album τέρας, χωρίς όλα τα ψεύτικα συναισθήματα και τις πόζες στα video-clips, δήθεν Glam Metal τύπου βίντεο. Τα τραγούδια τους, δεν είναι καθόλου υπερβολικά, αλλά παραμένουν αληθινά από την αρχή μέχρι το τέλος. Κάποια από τα τραγούδια ακούγονται σαν τους KISS της εποχής “Dynasty” και “Unmasked”, έχουν όμως δυναμικά τραγανά solo κιθάρας και συμπαγές, βροντερά τύμπανα. Το προσωπικό της δισκογραφικής εταιρείας MCA δεν είχαν ιδέα ότι ήταν αρκετά τυχεροί που είχαν αυτούς τους δημιουργούς στο roaster τους και τους άφησαν να φύγουν για να τους πάρει η ATCO. Οι Bon Jovi, πρέπει σίγουρα να έχουν κρυφά ένα αντίγραφο αυτού του album στο υπόγειο τους, όταν έκαναν τους 80's δίσκους τους…

 

OFFERING

(May-1982)

SIDE I: “Rock 'N' Roll Party In The Streets”, “Video Inspiration”, “Steal Another Fantasy”, “Jennifer”, “I Got The Fire”.

SIDE II: “Burn The City Down”, “Now Or Never”, “Holdin' On”, “Silent Soldiers”.

AXE: Bobby Barth – Vocals/ Guitar, Michael Osborne – Guitar, Wayne Haner – Bass, Teddy Mueller – Drums and Edgar Riley Jr. – Keyboards.

Οι Axe άλλαξαν σημαντικά τα μουσικά τους δεδομένα με την κυκλοφορία του τρίτου studio album τους, “Offering”. Αυτή η συγκεκριμένη κυκλοφορία είδε το συγκρότημα να απομακρύνεται ακόμη περισσότερο από τον αρχικό, κάπως λαμπερό ήχο του, ο οποίος ήταν εμφανής στο ντεμπούτο album του 1979 και σε κάποιο βαθμό, στο επόμενο “Living On The Edge”. Το “Offering” ήταν η πρώτη από τις δύο συνεχόμενες κυκλοφορίες της Αμερικανικής δισκογραφικής εταιρείας ATCO Records και επίσης, η πρώτη που συμπεριέλαβε τον νέο μπασίστα Wayne Haner, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον αποχωρήσαντα Mike Turpin, λίγο καιρό νωρίτερα. Μουσικά, με το ένα πόδι ακόμη στην εκλεπτυσμένη σκληρή Rock μελωδία και το άλλο στο straight Rock, οι Axe κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα πιο σκληρό αλλά και αρκετά προσιτό και πειστικό δίσκο. Παράλληλα με μια ωραία διασκευή του κλασικού τραγουδιού των Montrose στο “I Got The Fire”, το συγκρότημα μας προσέφερε επίσης εξαιρετικά πρωτότυπα τραγούδια, όπως το υμνητικό πρώτο single “Rock 'N' Roll Party In The Streets”, το “Video Inspiration”, το “Steal Another Fantasy” με καλή κιθάρα και πλήκτρα, το “Jennifer”, το Rock τραγούδι “Burn The City Down”, το πολύ μελωδικό δεύτερο single “Now Or Never” και στο τέλος της δεύτερης πλευράς το Hard Rocker song “Holdin' On” και τέλος το επικό “Silent Soldiers”. Το “Silent Soldiers” θα διασκευαστεί στη συνέχεια από τους C.I.T.A. μαζί με το “Steal Another Fantasy”. Ενώ, στα 1982 κυκλοφόρησαν αρκετά και καλά Hard Rock κομμάτια βινυλίου από Ευρωπαϊκά συγκροτήματα, όπως οι Judas Priest “Screaming For Vengeance”, οι Scorpions “Blackout”, οι Iron Maiden “The Number Of The Beast”, οι Rainbow “Straight Between The Eyes” και οι Motörhead “Iron Fist”… Οι Axe από τη Florida έχουν χώρο σε αυτόν καυτό κατάλογο; Ναι έχουν όπως και αλλά υπέροχα σχήμα από τις ΗΠΑ που κυκλοφόρησαν δίσκους στα 1982, όπως οι KISS, Rush, Twisted Sister, Survivor, Van Halen και Night Ranger. Το album των Axe πεςριέχει περιεχει set από μελωδικά αλλά και σκληρά Rock 'N' Roll τραγούδια που συμπληρώνουν το LP “Offering”. Αφού κυκλοφόρησαν δύο δίσκους για την MCA, επέστρεψαν στα 1982 με την πρώτη τους ηχογράφηση για την Atco Records, με παραγωγό τον Al Nalli, το LP ξεκινά μ’ ένα δυναμικό τρίλεπτο weekend τραγούδι το “Rock 'N' Roll Party In The Street”. Σε γραφή του βασικού τραγουδιστή Bobby Barth, το εκρηκτικό, ξέφρενο roll-out song ξεκινά με τη νόστιμη δουλειά στα πλήκτρα από τον Edgar Riley, πριν οι κιθάρες βάλουν σε υψηλή ταχύτητα το τραγούδι, ενώ, ο σταθερός ρυθμός του Teddy Mueller (drums), μαζί με τον νέο μπασίστα Wayne Haner, αγκυροβολούν στο κάτω μέρος του rhythm section. Ο Barth και η παρέα του κυνηγούν την ολονύχτια δράση, με το σκληρό “Video Inspiration”, αυτό το φουτουριστικό Rock song, ακούγεται σαν ένα βροντερό τραγούδι των Blackfoot και ρυθμίζεται από την εμπορευματική κιθάρα των Barth και Osbourne. Οι Axe επιστρέφουν στην μελωδικότητα, με το μελωδικό “Steal Another Fantasy”, καθώς και με το απαλό “Jennifer”, πριν κάνουν μια γρήγορη και μανιώδη διασκευή του καυτού “I've Got the Fire”, το εμπνευσμένο remake μαίνεται με εκρηκτική ένταση. Επιστρέφουμε στην δεύτερη πλευρά του δίσκου, με έντονη Hard Rock δράση, σε μια ζεστή καλοκαιρινή βραδιά στην Florida, μ’ ένα τραγούδι που έχει έντονα οκτάνια, αυτό είναι το δυναμικό και εκρηκτικό “Burn The City Down", ενώ, το “Now Of Never” έρχεται σε αντίθεση με την έντονη δράση των δύο προηγούμενων songs, απλώς χρησιμεύοντας ως ένα τετράλεπτο θετικό filling. Το γρήγορο “Holdin' On” δίνει μια δυναμική νότα πριν από το ένατο τραγούδι, ενώ, το album “Offering” κλείνει με το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου, το συναρπαστικό “Silent Soldier”, το οποίο συμπληρώνεται από ένα σύντομο, αλλά ωραίο solo κιθάρας από τον Barth.

 

NEMESIS

(August-1983)

SIDE I: “Heat In The Street”, “Young Hearts”, “All Through The Night”, “I Think You'll Remember Tonight”, “She's Had The Power”, “Girls, Girls, Girls”.

SIDE II: “Eagle Flies Alone”, “Keep Playing That Rock 'N' Roll”, “Foolin' Your Mama Again”, “Let The Music Come Back”, “Masquerade”.

AXE: Bobby Barth – Vocals/ Guitar, Michael Osborne – Guitar, Wayne Haner – Bass, Teddy Mueller – Drums and Edgar Riley Jr. – Keyboards.

Αυτό ήταν το πρώτο album του group που αγόρασα, ένα χρόνο περίπου μετά την κυκλοφορία του και είχα κολλήσει με το τραγούδι “Heat In The Sreet” για μήνες, όπου το άκουγα σχεδόν κάθε μέρα. Έτσι μετά άρχισα να ψάχνω και τα υπόλοιπα album των Axe… αν και τότε στα μέσα των 80’s ήταν λίγο δύσκολο να τα βρεις άμεσα, ειδικά στην χώρα μας… στα μη ενημερωμένα δισκάδικα είτε της Αθήνας είτε της επαρχίας, αλλά μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1980 τα είχα προμηθευτεί όλα, συν το solo album του Bobby Barth... Μετά την περιοδεία του album “Offering”, στην οποία οι Axe ανέλαβαν την υψηλού προφίλ support θέση κατά τη διάρκεια των περιοδειών του 1982 με τους Iron Maiden, Ozzy Osbourne, Ted Nugent, Cheap Trick και Judas Priest, το συγκρότημα επέστρεψε αμέσως στο studio για να ηχογραφήσει τα τραγούδια για το τέταρτο LP του. Με τον Al Nalli για άλλη μια φορά πίσω από την κονσόλα, ο Bobby Barth και τα αγόρια ακολούθησαν το σπαρταριστό album “Offering” με το “Nemesis” που κυκλοφορεί στα 1983. Γεμάτο με αρκετά αλλά σύντομα τραγούδια, το “Nemesis” ξεκινά δυναμικά μ’ ένα trio δίλεπτων songs, αρχή με το Southern fried “Heat In The Street”, το ξέφρενο αυτό Hard Rock τραγούδι στηρίζεται από την τραχιά biker φωνητική ερμηνεία του Barth, ενώ, το “Young Hearts” έχει μια αισιόδοξη, μελωδική χροιά και κορυφώνεται με το “All Through The Night”, όπου το συγκρότημα επιδεικνύει όλη τη συλλογική του δύναμη, συνδυάζοντας βροντερούς Blackfoot με κεραυνούς σε στυλ Ted Nugent. Μετά από αυτό το τραγούδι, οι Axe μπαίνουν σ’ ένα AOR groove σε όλο το υπόλοιπο του “Nemesis”, με τα πλήκτρα να υπερισχύουν σε πολλά από τα τραγούδια, όπως το “Eagles Fly Home” και το κάπως αδύναμο “Let The Music Come Back”. Το “Girls, Girls, Girls” δεν είναι κι αυτό τίποτα περισσότερο από ένα κάπως κλισέ τραγούδι, ενώ, το “Keep Playing That Rock 'N' Roll” του Edgar Winter ακούγεται κάπως εμπνευσμένο και το "Foolin' Your Momma Again" είναι ένα τρίλεπτο filler, θα έλεγα. Το “Nemesis” κλείνει με την αργή, μελαγχολική ατμόσφαιρα του “Masquerade”. Η πρώτη πλευρά του δίσκου, είναι εξαιρετική με αρκετά κορυφαία τραγούδια όπως τα “Heat In The Streets”, “Young Hearts” και “I Think You'll Remember Tonight”, αλλά δυστυχώς, υπάρχει μια λιγότερο ποιοτική επιλογή στη δεύτερη πλευρά με πολλά μέτρια κάπως τραγούδια. Το προηγούμενο album “Offering” είναι σχετικά πολύ- πολύ καλύτερο από αυτό. Σίγουρα το “Offering” έχει το ενδιαφέρον του, αλλά στην πραγματικότητα μερικά τραγούδια υιοθετούν έναν βαρύ Molly Hatchet ήχο, τύπου Southern fried Hard Rock, ενώ, άλλα μένουν στην AOR φόρμουλα. Αν και η κριτική μου για το album είναι ανάμεικτη, γενικά είναι θετική και κάνει για όλους τους οπαδούς του Hard Rock της δεκαετίας του 1980. Να επαινέσω, πάνω απ’ όλα τον κλασικό ήχο του album, τα δυνατά τραγούδια όπως τα… “Heat in the Street” και “All Through The Night”, αν και πρέπει να το έχετε μόνον για αυτά τα δύο… Είναι όμως κι ένα διασκεδαστικό άκουσμα για όσους απολαμβάνουν το AOR και το μελωδικό Hard Rock της εποχής. Θεωρείται μια αξιόλογη δισκογραφική συμμετοχή στον κατάλογο του συγκροτήματος, έχει δυνατή μουσικότητα, πιασάρικα hooks, καλή κιθαριστική δουλειά, κλασική αίσθηση της δεκαετίας του 1980 κι υπέροχο εξώφυλλο. Να επαναλάβω ξανά ότι ξεχωρίζω τα… “Heat In The Street”, “Young Hearts”, “All Through The Night”, αλλά και το μελαγχολικό “Masquerade”. Έτσι, η συνολική ατμόσφαιρα είναι καλή και διασκεδαστική, ένα Hard Rock LP από τη μαγική και θρυλική δεκαετία του 1980 μ’ ένα μείγμα από δυνατά τραγούδια, αλλά και πιο μελωδικό AOR. Τούτο το album, είναι κυρίως για τους λάτρεις των μελωδικών Hard Rock συγκροτημάτων της δεκαετίας του 1980 όπως οι Styx, ή οι Journey και άλλων παρόμοιων AOR συγκροτημάτων. Συνοψίζοντας, αν είστε λάτρης του Melodic Hard Rock των 80’s το “Nemesis”, προσφέρει μερικές πραγματικά εξαιρετικές Hard Rock στιγμές, καθιστώντας το ένα αξιόλογο άκουσμα για τους λάτρεις του είδους…

 

BONUS

BOBBY BARTH

TWO HEARTS – ONE BEAT

(1986)

SIDE I: “Dangerous Games”, “Don't Come To Me”, “Stop (In The Name Of Love)”, “Sara”.

SIDE II: “Knifes Edge”, “I Don't Want To Be Alone Tonight”, “Burn Me Once, Burn Me Twice”, “Once In A Lifetime”.

GROUP: Bobby Barth – Vocals/ Guitar/ Keyboards, Bruce Nazarian – Bass, Jimmy Hunter/ Esteban MacNardo – Drums and Luis Resto/ Mark Nilan – Keyboards.

Με την μελαγχολική του φωνή και το παίξιμο του στην κιθάρα ο Barth, ήταν η κινητήρια δύναμη των Axe για πολλά χρόνια. Το συγκρότημα ήταν ήδη πεθαμένο όταν στις 21 Ιούλιου του 1984, ο κιθαρίστας Michael Osborne σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα οδηγώντας το αυτοκίνητο του Barth. Ο Barth και οι υπόλοιποι φυσικά, δεν θέλουν να συνεχίσουν το group και το 1985 συναντάμε τον Barth στους Blackfoot, που ήταν κι αυτοί στα τελευταία τους. Μετά τη διάλυση των Blackfoot, ο Barth το 1985 αποφασίζει να ξεκινήσει solo καριέρα. Στον δίσκο που κυκλοφόρησε το 1986 το υλικό δεν έδειχνε καμία ομοιότητα με τη δουλεία του στους Axe. Αντιθέτως, είναι ένα καθαρό AOR album, με πολύ διακριτικά keyboards. Τα φωνητικα είναι πολύ υψηλής ποιότητας και οι συνθέσεις αξίζουν να τις ακούσει κανείς. Αυτό το album ήταν αφιερωμένο στον αείμνηστο συνάδελφο του Barth, τον Michael Osborne, ο Barth ταλαντούχος τραγουδοποιός και κιθαρίστας, είναι ένας πραγματικός ήρωας στον χώρο του AOR. Σε συγκροτήματα όπως οι Axe και οι Blackfoot, ο Barth κυκλοφόρησε αρκετά σπουδαία albums που θα πρέπει να θεωρηθούν κλασικά, ειδικά τα πρώτα 4 με τους Axe είναι εξαιρετικά και must-have σε οποιαδήποτε Melodic Hard Rock συλλογή. Το “Two Hearts-One Beat” είναι το μόνο solo album του και είναι αξιόλογο, παρόλο που είναι πολύ πιο στιλβωμένο και ακούγεται πιο AOR, σε σχέση με τα προηγούμενα albums του group του. Το LP ξεκινά με το δυνατό τραγούδι “Dangerous Games”, το οποίο αμέσως δίνει τον τόνο και για τον υπόλοιπο δίσκο, τα φωνητικά του Barth είναι τόσο δυνατά και ψυχωμένα όσο ποτέ και οι κιθαριστικές του ικανότητες είναι σε πλήρη εξέλιξη. Είναι ένα τραγούδι που θα σας κάνει να τραγουδήσετε μαζί του σε χρόνο μηδέν. Αλλά μην αφήσετε τον ήχο του Ηeavy Rock να σας ξεγελάσει, το “Don't Come To Me” έχει επίσης το μερίδιο του από μελωδικές μπαλάντες. Το “Burn Me Once, Burn Me Twice” είναι ένα τέλειο παράδειγμα αυτού, με τους συγκινητικούς στίχους του και τα όμορφα solo κιθάρας που πραγματικά σε ξεσηκώνουν με την AOR μελωδία του. Είναι το είδος του τραγουδιού που θα σε κάνει να λικνίζεσαι και να ταξιδέψεις πίσω στη δεκαετία του 1980. Το “Two Hearts-One Beat” μπορεί να μην είναι ένα τέλειο album, εξακολουθεί να είναι όμως μια αξιόλογη προσπάθεια από έναν καλλιτέχνη που βρίσκεται στη μουσική βιομηχανία εδώ και δεκαετίες. Είναι σαφές ότι το ταλέντο και η αγάπη του Barth για την Hard Rock μουσική είναι ακόμα τόσο δυνατή όσο ποτέ, μου αρέσει πολύ αυτό το αθώο album από την δεκαετία του 1980 που πραγματικά λάμπει σε αυτά τα οκτώ τραγούδια. Σίγουρα, υπάρχουν μερικά τραγούδια που είναι λίγο hi-tech και προγραμματισμένα, αλλά τα καλά στοιχεία εδώ είναι καταπληκτικά. Συνολικά, το album είναι απαραίτητο για τους θαυμαστές του Bobby Barth και παρόμοιων καλλιτεχνών όπως ο John Parr και ο Robert Tepper. Με το μείγμα AOR/ Hard Rock και Pop μπαλάντων, είναι ένα LP που θα ικανοποιήσει κάθε λάτρη αυτής της μουσικής από την δεκαετία του 1980. Το album ηχητικά κινείται σε κλασσικά AOR μονοπάτια με χρήση synths και σαξοφώνου, ο Barth είχε αυτόν τον ήχο στο μυαλό του από την εποχή των Axe, ένα album για χαλαρή ακρόαση, θα ξεχωρίσω 5 τραγούδια από τον δίσκο αν και όλα είναι στο ίδιο υψηλότατο επίπεδο. Το εναρκτήριο hit “Dangerous Games”, το έπος “Don't Come To Me” (ο ορισμός του lite AOR), το χορευτικό “Stop (In The Name Of Love)”, την μπαλάντα “I Don't Want To Be Alone Tonight” και τέλος την AOR επιτομή “Burn Me Once, Burn Me Twice”. Το solo LP του Bobby Barth “Two Hearts–One Beat”, είναι ένα αδίκως παρεξηγημένο album, κατά τη γνώμη μου. Πρόκειται για ένα LP το οποίο οι fans καλλιτεχνών όπως ο Robert Tepper και ο John Parr, θα λατρέψουν με το πρώτο κιόλας άκουσμα...

 

Επισήμανση:

Η παρουσίαση των δίσκων, έγινε κατόπιν ακρόασης στο φυσικό τους προϊόν (LP) και όχι σε mp3, digital, download και λοιπές αηδίες, που μας (σας) γεμίζουν με αέρα κοπανιστό…