RAW 

WILD  DOGS

Ένα σκληρό κλασικού Heavy Metal ήχου συγκρότημα που ταρακούνησε την δεκαετία του 1980, με μια ισχυρή ακατέργαστη ενέργεια που τους οδήγησε σε περιοδείες, με μερικά από τα μεγαλύτερα Metal συγκροτήματα, όπως οι… Judas Priest, Ozzy Osbourne, Motörhead και Metallica, για να αναφέρουμε μερικά. Οι ακροατές θα διαπιστώσουν ότι το group στα 80’s, ήταν μια υπολογίσιμη δύναμη, καθώς έπαιζαν με τέρμα τα γκάζια, μ’ έναν δυνατό αλλά κυρίως old school, vintage ήχο. Οι Rods ένα σκληρό Heavy Metal Αμερικανικό συγκρότημα από το Cortland, (NY), που δημιουργήθηκε στα 1979 από τους David “Rock” Feinstein (κιθάρα, τραγούδι), τον Steven Starmer (μπάσο) και Carl Canedy (dtums), μετά το πρώτο τους album, ο Starmer αντικαταστάθηκε από τον Garry Bordonaro. Ο Feinstein, είχε για πρώτη φορά προσελκύσει την προσοχή του μουσικού κοινού, αφού είχε έπαιξε στους Elf με τον ξάδερφο του, τον θρυλικό και μέγιστο όλων Ronnie James Dio. Ο ήχος των Rods διέφερε σημαντικά από αυτόν τον ήχο των ξωτικών, υιοθετώντας έναν πιο παραδοσιακό σκληρό και ωμό Ηeavy Μetal ήχο, σε σύγκριση με τον Βlues Rock ήχο που προτιμούσε του group του Dio. 

Το πρώτο album των Rods ήταν το “Rock Hard”, όπου κυκλοφόρησε σε ανεξάρτητη παραγωγή και σε μόνο 1000 κόπιες, το 1980. Αλλά τον επόμενο χρόνο, αφού το συγκρότημα υπέγραψε συμβόλαιο με την Arista Records, η οποία τους παρήγγειλε να ξανά παίξουν τα τραγούδια του δίσκου και το κυκλοφόρησε εκ νέου, απλά με τον τίτλο “The Rods”. Το δεύτερο album τους “Wild Dogs” ακολούθησε το 1982, το τρίτο album τους που κυκλοφόρησε το 1983, είχε τον τίτλο “In The Raw”. Την ίδια χρονιά ηχογράφησαν και το live album τους, με το απλό τίτλο “Live”. Το 1984, οι Canedy και Bordonaro, έπαιξαν στο album του Jack Starr (ex-Virgin Steele), “Out Of The Darkness” με τους Rhett Forrester και Gary Driscoll (ex-Rainbow). Στη συνέχεια στα 1984, ως group κυκλοφόρησαν το τέταρτο studio album τους, το “Let Them Eat Metal”, το επόμενο strudio album τους, “Heavier Than Thou” κυκλοφόρησε το 1986, με τραγουδιστή τον Sammy “Shmoulik” Avigal. Ένα ακόμη album, κυκλοφόρησε επίσης την ίδια χρονιά, με τον τίτλο “Hollywood”, κάτω από το όνομα… Canedy, Feinstein, Bordonaro & Caudle, δηλαδή όλα τα μέλη του συγκροτήματος και όχι, όμως ως Rods. Ο Rick Caudle χειρίστηκε τα κύρια φωνητικά σ’ εκείνο τον δίσκο, με τον Feinstein να παίζει μόνο κιθάρα. Μετά από τις κακές πωλήσεις των δύο τελευταίων δίσκων τους, (όπου δεν τραγουδούσε ο Feinstein), το group διαλύθηκε περίπου στα τέλη του 1986. Ο Canedy, συνέχισε την μουσική του καριέρα, ως παραγωγός γνωστών Heavy Metal συγκροτημάτων, όπως στα albums των Helstar στο “Burning Star”, των Anthrax στα “Armed And Dangerous”, “Spreading The Disease”, των Exciter στο “Violence & Force”, των Overkill στο “Feel The Fire”, ή των Roxx Gang στο “Love 'Em And Leave 'Em”. Το 2008 το group, ανακοίνωσε ότι επανενώνοται με την κλασική σύνθεση των Feinstein, Bordonaro και Canedy, ενώ, κυκλοφόρησαν με θετικές κριτικές, μέχρι στιγμής δύο καλές δισκογραφικές δουλειές.

RODS

80’s STUDIO ALBUMS

ONE-BY-ONE

Για πολλοστή φορά ακούω ξανά όλα τα studio albums που ηχογράφησε αυτό το group στα 80’s, έτσι… επανεκτιμάμε τη μουσική τους καριέρα, ακούγοντας ξανά τους δίσκους του ιστορικού αυτού σχήματος. Ένα flash-back λοιπόν, σε όλα τα studio albums τους, μοιάζει με μια βουτιά στο μουσικό παρελθόν τους. Ας δούμε όμως, ένα προς ένα όλα τα album που έκαναν οι Rods. Στις παρακάτω παρουσιάσεις των δίσκων, θα προσπαθήσω να σας δώσω μια ιδέα για το πώς εξελίχθησαν καλλιτεχνικά και ποιο είναι το μουσικό περιεχόμενο καθενός από αυτά τα album. Επανεκτιμάμε λοιπόν, τη μουσική τους καριέρα, ακούγοντας ξανά τα albums τους σε βινύλιο… έτσι, για την καλύτερη μέγιστη ηχητική απόδοση…

 

ROCK HARD

(July-1980)

SIDE I: “Sit Down Honey”, “Music Man”, “In Your Panties”, “Power Lover”, “Roll With The Night”, “Hungry For Some Love”.

SIDE II: “Get Ready To Rock N' Roll”, “Crank It Up”, “Rock Hard”, “Gettin' Higher”, “You Better Run”, “Woman”.

GROUP: David Feinstein – Vocals/ Guitar, Stephen Starmer – Bass & Carl Canedy- Drums.

Τα τραγούδια που κυκλοφόρησαν στο LP “Rock Hard”, είναι γρήγορα και έξαλλα, αλλά και γεμάτα δράση. Είναι τόσο cool, αλλά το γρήγορο “Power Lover”, ήταν το μόνο τραγούδι που προώθησαν οι Rods, το επιθετικό αυτό song δεν είναι το μόνο κύριο και αξιοθέατο τραγούδι, από αυτήν την πρώιμη αυτή δουλειά τους. Δεν υπάρχει τίποτα πιο κοντά στο εγκεφαλικό που να προσφέρεται από αυτή την συμμορία, καθώς ο David, ο Carl και ο Stephan, απλώς δοκιμάζουν νεανικά και σκληρά, ακατέργαστα και ωμά κυρίως τραγούδια. Αρχές των 80’s, αγόρια με τζιν, δερμάτινα και μακριά μαλλιά, μας καθηλώνουν με τα… “Sit Down Honey”, “In Your Panties”, “Get Ready To Rock N' Roll” και “Gettin' Higher”. Αναμφίβολα είναι μια πολύ καλή και αυτοχρηματοδοτούμενη δισκογραφική προσπάθεια, πού έχει πολλά να μας δώσει. Ο τίτλος του album, με πολύ νόημα μας συνοψίζει την σκληρή διαδικασία λειτουργίας του συγκροτήματος. Ένα ριμέικ του “You Better Run” και για το κλείσιμο το “Woman”, φέρνουν αυτό το βαρύ album, σ’ ένα πιο μελωδικό κλείσιμο. Η σκληρή παραγωγή από το group τρέχει σε βάθος και των δώδεκα τραγουδιών, ενώ, σε χρόνο βρίσκεται λίγο πιο πάνω από τα τριάντα επτά λεπτά.  Είναι ένα σταθερό και γνήσιο ξεκίνημα, από την σκληρή και βαριά τριάδα, κιθάρας, μπάσου και drums, το συγκρότημα βασίζεται απόλυτα στην δική του δύναμη, αλλά στο επόμενο album, πραγματικά θα απογειωθούν…

 

RODS

(September-1981)

SIDE I: “Power Lover”, “Crank It Up”, “Hungry For Some Love”, “Music Man”, “Woman”.

SIDE II: “Nothing Going On In The City”, “Get Ready To Rock N' Roll”, “Ace In The Hole”, “Rock Hard”, “Roll With The Night”.

GROUP: David Feinstein – Vocals/ Guitar, Garry Bordonaro – Bass & Carl Canedy- Drums.

Οι Rods, ήταν πρώτα απ’ όλα η απάντηση της Αμερικής, στην δεκαετία του 1980, στην συμμορία των Motörhead. Το trio από την New York, έκαναν το ντεμπούτο τους δισκογραφικά το 1980 και κυνήγησαν την επιτυχία σε μια μεγαλύτερη εταιρεία όμως, με μια πιο σκληρή κυκλοφορία με το ομώνυμο LP τους, το 1981. Χτυπώντας δυνατά και σπρώχνοντας τα γρήγορα τραγούδια τους, όλα κύλησαν πίσω από την ξέφρενη κιθάρα του αρχηγού τους David “Rock” Feinstein και των φωνητικών του. Τα in-your-face, δέκα τραγούδια του heavy LP τους, ξεφεύγουν κατά πολύ από τα τότε Metal μουσικά κλισέ. Καθώς, οι Rods μας πακετάρουν στον δίσκο τους τραγούδια σαν τα… “Power Lover”, συν το “Crank It Up”, το “Get Ready To Rock 'N' Roll”, το δαγκωτό “Hungry For Some Love”, το βρώμικο “Ace In The Hole” και το fade to black του δίσκου το “Roll With The Night”. Οι στίχοι τους, δεν έχουν τίποτα καινούργιο να μας προσφέρουν, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των συναισθημάτων τους και των συναισθημάτων, ενός μέσου Hard Rock συγκροτήματος, αλλά τέτοια είναι η δύναμη τους. Στον ήχο τους όμως, έχουν την αδυσώπητη ελκτική δύναμη ενός Jet κινητήρα υψηλής ισχύος, τραγούδια με κορυφαία ταχύτητα και με μια ληστρική απειλή, που δεν ξεκολλάει εύκολα από το αυτί μας, αλλά ούτε κι από τα ηχεία. Όλα βασίζονται σε μερικά εκπληκτικά κιθαριστικά break από τον Feinstein, με συμπαγείς και σκληρές πλάκες γνήσιου και ανόθευτου old school 80’s Heavy Metal. Φυσικά, οι Rods με τον vintage ήχο τους, σίγουρα δεν ήταν ποτέ υποψήφιοι για το καλύτερο συγκρότημα στον κόσμο, αλλά έκαψαν την μουσική μας, αρκετά έντονα στο διάστημα όπου ήταν στο προσκήνιο. Το album, προκαλεί τρέμουλο και μια νευρικότητα στον Βoogie ήχο, γιατί συνήθως τους συνδέουν με τους δίσκους των AC/DC, που έχουν πάνω τους τον Bon Scott. Κυρίως, είναι τραγούδια, για να γυρίζεις το κουμπί της έντασης του πικάπ σου, μέχρι τέρμα και να σου καούν τα ηχεία… Σε γενικές γραμμές, τούτο το album προκαλεί μεταλλικό χάος για head-banging, είτε σε νέους, είτε σε πιο γερασμένους Heavy Metal fans. Τέλος, προσέξτε ότι το “Power Lover”, δανείζεται πάρα πολλά στοιχεία από το “Highway Star”, ενώ, το “Music Man” προσπαθεί να ακούγεται σαν ένα τραγούδι των Rainbow. Αυτό είναι ένα από τα καλύτερα album, αυτού του αυθεντικού συγκροτήματος, γιατί πολύ απλά ροκάρουν δυνατά. Σίγουρα, το “Rods” έχει έναν κλασικό Hard Rock/ Heavy Metal ήχο από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχουν μερικές καλές μελωδίες, ο ήχος τους είναι αρκετά απλός και άμεσος, με δυνατά φωνητικά και υπέροχες σκληρές κιθάρες. Λίγο και από το NWOBHM επηρεασμένοι, αλλά με μια πιο Αμερικανική ταυτότητα, είναι μια μίξη σκληρού USA Hard Rock και πρώιμου Heavy Metal, με αρκετές νότες από Riot, Y&T, Motörhead, Samson, Judas Priest και AC/DC.

 

WILD DOGS

(June-1982)

SIDE I: “Too Hot To Stop”, “Waiting For Tomorrow”, “Violation”, “Burned By Love”, “Wild Dogs”.

SIDE II: “You Keep Me Hangin' On”, “Rockin’N’Rollin' Again”, “End Of The Line”, “No Sweet Talk, Honey”, “The Night Lives To Rock”.

GROUP: David Feinstein – Vocals/ Guitar, Garry Bordonaro – Bass & Carl Canedy- Drums.

Το σκυλί του Άδη, ο Κέρβερος με τα τρία κεφάλια, δεσπόζει στο cover του album. Έτσι έχουμε έναν λυσσασμένο δίσκο, με σκληρό Rock όταν οι Rods ήταν οι  τροφοδότες της αλυσίδας του Heavy Metal στην δεκαετία του 1980. Ενώ, οι Judas Priest, οι Accept και οι Iron Maiden κυβερνούσαν και η κομψή και μεγάλη Glam Rock σκηνή εξελίχθηκε στην ηλιόλουστη Νότια Καλιφόρνια, όπου τα φώτα νέον έκαιγαν πολύ έντονα, αυτό το trio με χαμηλή αναγνωσιμότητα, αλλά μ’ έναν δυναμικό ήχο, γνωστό μόνον σε λίγους και εκλεκτούς. Καθώς, τότε έβγαλαν βρώμικα και άκαμπτα τραγούδια, το LP “Wild Dogs”, είναι μια συλλογή από λυσσασμένες συνθέσεις. Επιθετικό και με σκληρά χτυπήματα, ο δίσκος έχει να κάνει με γρήγορα τραγούδια, τη γρήγορη ζωή και τις γρήγορες γυναίκες. Οδηγούν στην γρήγορη λωρίδα με τραγούδια όλο φωτιά όπως τα… “Wild Dogs”, “Too Hot To Stop”, “Violation” και αυτό που σιγοκαίει το “Burned By Love”. Μπαίνουν όμως και σε λειτουργία διασκευής, με το “You Keep Me Hangin' On”, επιστρέφουν με το “No Sweet Talk, Honey” και κλείνουν με τον ύμνο “The Night Lives To Rock”. Από την αρχή μέχρι το τέλος, το “Wild Dogs” είναι ένα εξαγριωμένο σύνολο χαοτικών τραγουδιών. Με επικεφαλής τον David “Rock” Feinstein σε κιθάρα και φωνητικά, οι Rods δεν φαινόταν να έχουν και μεγάλη κάλυψη από τον Τύπο στην Αμερική, παρά το γεγονός ότι ήταν από την Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Αντίθετα, το συγκρότημα είχε περισσότερη φήμη στα περιοδικά του Ηνωμένου Βασιλείου, με αποτέλεσμα να ενταχθεί στην κατηγορία του New Wave Of British Heavy Metal, παρά την προέλευση του συγκροτήματος, από τις ΗΠΑ. Αυτό, το τρίτο album τους, είναι αγαπημένο, με μια συμπαγής συλλογή από σκληρά και συναρπαστικά τραγούδια, γεμάτα με Hard Rock/ Heavy Metal. Μερικές φορές φαίνεται σχεδόν το Αμερικανικό αντίστοιχο από στο Γερμανικό group των Accept, αλλά εμποτισμένο με πιο ελκυστικές ευαισθησίες που κατά καιρούς θυμίζουν, μια πιο Μetal εκδοχή των Starz ή των Slade. Δυστυχώς, ένα αρκετά υποτιμημένο συγκρότημα με αρκετή σκληρή θορυβώδη κιθαριστική αφθονία και χρήση των πολυεπίπεδων φωνητικών. Εξαιρετικό Ηeavy Μetal, είναι δύσκολο να τους παρομοιάσω με κανέναν, αλλά ακούω σαφείς συγκρίσεις με τους Helix, Anvil και Krokus. Μια στιβαρή προσπάθεια, με βρώμικες κιθάρες που είναι παντού και μια αίσθηση του Μetal της δεκαετίας του 1980 και πιθανώς ήταν μπροστά από την εποχή τους. Δεν υπάρχουν πραγματικά αδύναμες στιγμές σε αυτό το album και τα αργά songs είναι καλοφτιαγμένα. Συνολικά μια πολύ σταθερή προσπάθεια, από ένα συγκρότημα που κάθε λάτρης του κλασικού Ηeavy Μetal, πρέπει να το ακούσει. Απολαυστικό πρώιμο Metal με μια χαρακτηριστική γεύση από NWOBHM, με σταθερά και δυνατά τραγούδια και αξιοπρεπείς παραγωγή. Το “Wild Dogs” πράγματι… είναι ένα λυσσασμένο album, που προορίζετε να παιχτεί δυνατά, αλλά μέσα στην συσκευασία, δυστυχώς, δεν περιλαμβάνονται κάποιο εμβόλιο λύσσας, οπότε την προσοχή σας, όταν θα σας δαγκώσει ο Κέρβερος…

 

IN THE RAW

(March-1983)

SIDE I: “Hurricane”, “Can't Get Enough Of The Fun”, “Witches' Brew”, “Go For Broke”, “Hot Love”.

SIDE II: “Hot City”, “Streetfighter”, “Evil Woman”, “Hold On For Your Life”, “Another Night On The Town”.

GROUP: David Feinstein – Vocals/ Guitar, Garry Bordonaro – Bass & Carl Canedy- Drums.

Οι Rods του Feinstein, ήταν το κάλεσμα και η απάντηση των ΗΠΑ στους Καναδούς Anvil του Lips. Κανένα group όμως, δεν κατάφερε να ξεφύγει από την δεύτερη κατηγορία του Heavy Metal και να πάει στην πρώτη. Αλλά στην καρδία και στην ψυχή μας, έπαιξαν μπάλα και οι δύο στην πρώτη. Ήταν προκλητικές και έφεραν Metal χάος στις μάζες με τα τζιν τα δερμάτινα και τα μακριά μαλλιά τους, εκεί στις αρχές των 80’s, σε όλη τη Βόρεια Αμερική. Μετά την κυκλοφορία του LP “Wild Dogs”, επέστρεψαν με το “In The Raw”, που ξεκίνα καταιγιστικά με το “Hurricane”, που φυσά με δύναμη. Το “Can't Get Enough Of The Fun" είναι ένα πλήρες πλάνο δράσης για πάρτι-on the Rods, ενώ, το γεμάτο καταστροφές “Witches' Brew” αντιμετωπίζει την επιθετικότητα του power trio. Επιστρέφουν στα βασικά με τα… “Go For Broke” και το υπέρ “Hot Love”. Το “Hot City”, που ανοίγει την δεύτερη πλευρά, είναι το μεγαλύτερο τραγούδι, το οποίο μεταβαίνει στην προπόνηση των drums του Carl Canedy στο “Streetfighter”. Οι Rods μοιράζονται τον πλούτο όταν πρόκειται για τα φωνητικά, ο μπασίστας Garry Bordonaro, αναλαμβάνει τα φωνητικά πίσω από το μικρόφωνο στο γρήγορο “Evil Woman”. Ενώ, αντιμετωπίζοντας γενναιόδωρα τον θρυλικό Ritchie Blackmore, το “Another Night On The Town”, είναι μια άμεση έλξη από το κύριο riff που οδηγεί το “Man On A Silver Mountain” των Rainbow. Ο David Feinstein πρέπει να έχει πάρει το πράσινο φως, από τον ξάδερφό του και προσπαθεί να κερδίσει λίγο από την επιτυχία του Dio. Μετά το φανταστικό “Wild Dogs”, δεν ήταν εύκολο να κυκλοφορήσουν κάτι εξίσου καλό ή και καλύτερο ακόμη, αλλά νομίζω ότι το πέτυχαν κάπως, με το “In The Raw”. Έχει όμορφα τραγούδια, αν και πιο παλιά πίσω στα 80’s, πίστευα ότι ήταν κατώτερο από το “Wild Dogs”, με την πάροδο του χρόνου αυτό το album, έχει μεγαλώσει κατά πολύ στην εκτίμηση μου…

 

LET THEM EAT METAL

(1984)

SIDE I: “Let Them Eat Metal”, “White Lightning”, “Nuclear Skies”, “Rock Warriors”.

SIDE II: “Bad Blood”, “She's So Tight”, “Got The Fire Burnin'”, “I'm A Rocker”, “She's Such A Bitch”.

GROUP: David Feinstein – Vocals/ Guitar, Garry Bordonaro – Bass & Carl Canedy- Drums.

Αν θυμάμαι καλά, πρέπει να ήταν αρχές του 1985, όταν είδα αυτό το βινύλιο σε κάποιο δισκάδικο και λόγω του εξωφύλλου το πήρα, χωρίς δεύτερη σκέψη. Για τους Rods, είχα διαβάσει σε κάποια περιοδικά, αλλά δεν είχα ακούσει ακόμη την μουσική τους, δεν με πείραζε το εξώφυλλο τους, κάθε άλλο μάλιστα, αν και τόσα πολλά εξώφυλλα από την δεκαετία του 1980, ήταν κάπως σεξιστικά. Έτσι λοιπόν, ως full ας πούμε teenager, πιο πολύ χάζευα το cover, παρά άκουγα τον δίσκο. Ένοχη απόλαυση… Ναι, είναι αλήθεια, οι Rods θα μπορούσαν να μας δώσουν ένα Spinal Tap album κι αυτοί, αλλά… αυτός ο δίσκος εξακολουθεί να ροκάρει δυνατά, ακόμη και να σοκάρει και σήμερα, εν έτει 2024, σαράντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Σίγουρα κάποια από τα riff μπορεί να είναι λίγο παρόμοια με άλλα από πιο γνωστά συγκροτήματα και τίτλοι τραγουδιών όπως τα… “Rock Warriors”, “She's So Tight” και φυσικά το “She's Such A Bitch”, να μιλούν λίγο πολύ από μόνοι τους. Αλλά αυτός είναι ένας σκληροτράχηλος ήχος της δεκαετίας του 1980, που θα άρεσε σε οπαδούς του Ted Nugent ή των Motörhead. Παρόλο που δεν τίποτα το εξαιρετικό ή το ιδιαίτερο εδώ, αλλά είναι ένα album σκληρού Rock, στο ίδιο πνεύμα με τους AC/DC ή τους Judas Priest. Δεν είναι πρωτότυπο ή πρωτοποριακό, αλλά όλα τα τραγούδια είναι αρκετά καλά και βρίσκεις τον εαυτό σου, εύκολα να μην μπορεί να τα αποχωριστεί, αυτό οφείλεται κάλλιστα στο ότι ορισμένα από τα τραγούδια του δίσκου, ακούγονται πολύ ευδιάκριτα και καθόλου ενοχλητικά, όπως ορισμένοι καλλιτέχνες και τραγούδια του ίδιου vintage 80’s ήχου. Το “Bad Blood”, είναι ένας πραγματικός κλώνος του “Breaking The Law”, είτε από τύχη, είτε από επιλογή, δεν μπορείς να μην σκέφτεσαι αυτό το τραγούδι κάθε φορά που ακούς το “Bad Blood”. Το ίδιο συμβαίνει και με το “I'm A Rocker”, που έχει γραμμένο λες και ακούς παντού τους AC/DC. Από την άλλη, το “Nuclear Skies” ακούγεται πολύ σαν ένα τραγούδι του Gary Moore εκείνης της εποχής, τόσο σε φωνητικά όσο και στο στιχουργικό περιεχόμενο, αλλά χωρίς την εξαιρετική δουλειά της κιθάρας του Moore. Δεν προσπαθώ να αναλύσω υπερβολικά αυτά τα τραγούδια, αλλά πίστεψε με, οι ομοιότητες είναι πολύ εμφανείς. Ίσως γι’ αυτόν το λόγο, όταν το πρώτο άκουσα στα 1985, μου θύμισε όλα αυτά του συγκροτήματα της γενιάς μου και τις εποχής μου και το αγάπησα αμέσως. Τραγούδια όπως το “Rock Warriors” και το “White Lightning”, δείχνουν ότι καλύτερο είχε να μας προσφέρει αυτό το συγκρότημα, ένα στιβαρό χτύπημα στα τύμπανα, ωραίο riff κιθάρας, εξαιρετικές γραμμές μπάσου και εξυπηρετικά βαριά φωνητικά. Είναι απίθανο να το βάλετε να το ακούσετε και να μην σας αρέσει, θα εξακολουθεί να είναι ένας δίσκος, όπου θα μπορείτε να το ακούσετε χωρίς πολλούς ενδοιασμούς. Ωραίο σκληρό και βαρύ album για τους 80’s λάτρεις των Kick Axe, Madam X και Helix, αλλά σε κάποια σημεία με μια πιο βαριά πινελιά…

 

HEAVIER THAN THOU

(1986)

SIDE I: “Heavier Than Thou”, “Make Me A Believer”, “Angels Never Run”, “Crossfire”, “I'm Gonna Rock”, “She's Trouble”.

SIDE II: “Born To Rock”, “Chains Of Love”, “Communication Breakdown”, “Fool For Your Love”, “Cold Sweat And Blood”, “The Music Man”.

GROUP: Sammy Avigal – Vocals, David Feinstein – Guitar, Garry Bordonaro – Bass & Carl Canedy- Drums.

Σε συνέχεια της προηγούμενης κυκλοφορίας τους, “Let Them Eat Metal”, οι Rods υποστήριξαν εδώ έναν δίσκο διαφορετικής ποιότητας και συνθέσεις. Έχουμε δύο θέματα, το ένα… είναι μια προσπάθεια να θες να αποσπάσεις τα ηχεία από το στερεοφωνικό σου, με την τόση ταχύτητα όσο και σε ήχο, ενώ το άλλο… είναι κατά κάποιο τρόπο να θεωρηθεί λογοκλοπή συνθέσεων, των καλύτερων τραγουδιών ενός άλλου διάσημου συγκροτηματος. Ανοίγοντας το album, με την ορχηστρική χορωδία του “Heavier Than Thou”, ξεκινάει μ’ ένα μπαμ με τον σκληρό Rock ύμνο του “Make Me A Believer”. Ακολουθεί, το εξίσου καλό “Angels Never Run” και τα δύο τραγούδια, έχουν τις καλύτερες πτυχές της καλύτερης δουλειάς των Rods. Έναν δυναμικό ρυθμό που συνοδεύεται από υπέροχους ρυθμούς των drums και τις κιθάρες, μερικά εξαιρετικά κιθαριστικά riffs και solo, αλλά και φωνητικά υψηλής έντασης που προσφέρουν μερικούς πιασάρικους στίχους. Το “Crossfire”, είναι σχεδόν στο σταυροδρόμι του δίσκου κι είναι ένα σημείο όπου θα αποφασίσεις αν αυτό το LP, έχει κάποια υπόσχεση για σένα ή όχι, σε στυλ power ballad, που έχει τα χαρακτηριστικά μιας μπαλάντας των Whitesnake της δεκαετίας του 1980, το τραγούδι και τα φωνητικά, φέρουν όλα σε μια πολύ συγκινητική αίσθηση από Coverdale. Έτσι όπως εξελίσσεται το album, το αν αυτό λειτουργεί για εσάς ή όχι, πιθανότατα θα υπαγορεύσει αν θα απολαύσετε όλο το υπόλοιπο album. Πραγματικά είναι ένας δίσκος δύο μερών, που φαίνεται λίγο περίεργος, όσες φορές κι αν το ακούσεις, κινούμαστε πραγματικά σε γενικό Hard ‘Ν’ Heavy Metal υλικό, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, αυτό μερικές φορές είναι καλό. Αλλά και το “I'm Gonna Rock”, δείχνει ακόμα τις Whitesnake τάσεις του, το “She's Trouble” προχωρά με ραγδαίους ρυθμούς, ένα πραγματικό σκληρό song, που εκθειάζει τις αρετές της πονηρής γυναίκας, που όλα τα Rock συγκροτήματα έμοιαζαν να συναντούν κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια τις καριέρας τους. Μετά περνάμε στο “Born To Rock”,  που ροκάρει πολύ σκληρά, αυτά τα τρία τελευταία τραγούδια είναι πολύ δεμένα με αυτή τη Μetal σκηνή, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Γενικά όλα τα τραγούδια του δίσκου (πάνω-κάτω), είναι μιας παρόμοιας απόδοσης με οτιδήποτε θα μπορούσατε να ονομάσετε από groups όπως οι… Ratt, οι Dokken και οι Britny Fox, την ίδια εποχή. Το αν όμως, πρόκειται για το αν σας αρέσουν ή όχι αυτά τα τραγούδια, δεν είναι ακριβώς όπως με οποιοδήποτε άλλο στυλ μουσικής από τη δεκαετία του 1980… Μπορεί να είναι κάπως «κακό», αλλά εξακολουθείς να το «αγαπάς». Μην διστάσετε να προσθέσετε εδώ και το “Chains Of Love”, οι στίχοι μπορεί να είναι υπερβολικοί μερικές φορές, αλλά η μουσική κάνει όλα τα υπόλοιπα να είναι σωστά. Υπάρχει ακόμη και μια διασκευή του κλασικού “Communication Breakdown” των Led Zeppelin και τελος, υπάρχει μια εκ νέου σημαντική επιστροφή στον ήχο των Whitesnake, με το “Cold Sweat And Blood”,  οπου τραγουδά ο Feinstein. Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν ότι τα «συνηθισμένα» τραγούδια τους εδώ είναι στην πραγματικότητα, καλά τραγούδια σκληρού Rock, με άφθονο ενθουσιασμό, δυνατά και πιασάρικα. Μπορεί το εν λόγο album, να μην είναι του γούστου όλων όσοι το ακούν και να μην είναι ένα αξιόλογο LP, αλλά δεν μπορεί να κατηγορηθεί ότι δεν προσφέρει στον ακροατή ένα απολαυστικό 43λεπτο. Υπέροχα πράγματα, μ’ έναν νέο τραγουδιστή, τον Sammy “Shmoulik” Avigal, που δισκογραφικά νωρίτερα ήταν στους Horizon και στους Picture, ενώ, πέρασε και από τους Guardians Of The Flame, του Jack Starr.

 

HOLLYWOOD

(1986)

SIDE I: “Prisoner Of Love”, “Love Is Pain”, “Tokyo Rose”, “Make Your Move”, “Mississippi Queen”.

SIDE II: “Heat Of The Night”, “All American Boys”, “Don't Take It So Hard”, “Money”.

GROUP: Rick Caudle – Vocals, David Feinstein – Guitar, Garry Bordonaro – Bass & Carl Canedy- Drums.

Περίεργη κυκλοφορία από τα παιδιά του group, με το όνομα “Hollywood”, είναι  μελωδικό σκληρό Rock, όχι δολοφονικό, αλλά εντάξει… Οι Rods ξεκινούν ένα νέο δισκογραφικό έργο με τον τραγουδιστή των Thrasher (Rick Caudle) και στοχεύουν σε έναν κάπως πιο εμπορικό Hard Rock ήχο. Μην ανησυχείτε όμως, αυτό το συγκρότημα, δεν θα μπορούσε να σταματήσει να κλωτσάει όσο κι αν προσπαθούσε, τότε. Ακόμη και οι power μπαλάντες είναι αρκετά κομψές. Είναι γεγονός ότι αξιόλογα groups όπως οι Rods, δεν θα μπορούσαν να περάσουν άδικα απαρατήρητα, αν τους δώσεις την δέουσα προσοχή. Οι δύο τελευταίες τους κυκλοφορίες “Heavier Τhan Thou” και “Hollywood”, εκτός από εξαιρετικά δυσεύρετες τώρα πια σε βινύλιο και είναι επίσης πολύ ακριβές και ως εκ τούτου απαγορευμένες, για τον μέσο Μetal ακροατή. Οπότε εάν τα βρείτε ποτέ, μην διστάσετε να τα πάρετε, αλλά καλού κακού ακούστε τα πρώτα… Όσον αφορά τη μουσική, οι Rods είναι το συγκρότημα του David Feinstein και δραστηριοποιήθηκε κατά τα έτη 1980-1987, ενώ τα δύο τελευταία albums, δεν είναι και τόσο σκληρά όπως τα  πέντε πρώτα τους. Το album “Hollywood” κυκλοφόρησε κάτω από το όνομα Canedy, Feinstein, Bordonaro & Caudle, στα πιο παλιά τους δισκογραφικά έργα, μπορούν εύκολα να ταξινομηθούν ως US Heavy Metal σε κοντινή απόσταση από το Hard Rock. Αλλά αυτή η κυκλοφορία τους, βρίσκεται στους πρόποδες του AOR. Το “Hollywood” μοιράζεται την ίδια χρονιά κυκλοφορίας, με το “Heavier Than Thou”, αλλά με άλλο όνομα, ο λόγος γιατί έγινε αυτό παραμένει ακόμη και σήμερα ασαφής. Οι μελωδίες στο “Hollywood”, είναι λιγότερο σκληρού Rock 'N' Roll και πιο μελωδικές, ξεκινούν με πολλές επιρροές από AOR, όπως ας πούμε τα… “Prisoner Of Love” και “Tokyo Rose”, καθώς έχουν κάποια ατμόσφαιρα από 80’s Alice Cooper. Αυτό το δισκογραφικό έργο, βγήκε όταν τα αγόρια αποφάσισαν να κάνουν κάτι το διαφορετικό… κάτι σαν Styx ένα πράγμα. Υπάρχει επίσης, όμως και η διασκευή του “Mississipi Queen” των Mountains. Για όσους από εσάς δεν είστε εξοικειωμένοι με τους Rods, προσοχή μπορεί να μην αρέσουν και τόσο, αν γνωρίζετε ήδη το συγκρότημα, είμαι σίγουρος ότι θα τις έχετε ήδη στα χέρια, ως οπαδός του group. Τούτο το LP, μπορεί να έχει μια εμπορική νεραϊδόσκονη επάνω του και να πασπαλίζεται γενναιόδωρα πάνω στην AOR μουσική, αλλά δεν είναι κακό κι ούτε είναι για πέταμα. Τηρούμενων των αναλογιών, είναι ένα απολαυστικό album. Μετά από το LP, το συγκρότημα δεν ήρθε σε συμφωνία με κάποια εταιρεία και όπως συμβαίνει πάντα, διαλυθήκαν…

BONUS

LIVE

(December 1983)

SIDE I: “I Live For Rock N' Roll”, “Hellbound”, “Born To Rock”, “The Viper”, “Speed Demon”.

SIDE II: “Hurricane”, “Devils Child”, “Rabid Thunder”, “Cold Sweat And Blood”.

GROUP: David Feinstein – Vocals/ Guitar, Garry Bordonaro – Bass & Carl Canedy- Drums.

Καταπληκτικό live album, είναι σαν μια γροθιά στο πρόσωπο σου, φοβερό. Τα τραγούδια που θα λατρέψετε είναι τα… “Born To Rock”, “Speed Demon”, “Hurricane”, ένα must have live LP από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Καταπληκτικό, πολύ καλό, με βαριά τύμπανα σαν ρολόι. Ένα live, το οποίο είναι ένα πακέτο τραγουδιών, χωρίς διακοσμητικά στοιχεία, όπου ξέρετε ακριβώς τι να περιμένετε και τι να ακούσετε, χωρίς μπαλάντες, χωρίς ανοησίες… απλώς, καθαρό και σκληρό Heavy Metal, που παραδίδεται με την τόσο υποδειγματική δύναμη των Rods. Από τα εννέα τραγούδια του live LP, όλα εκτός από το “Hurricane”, είναι καινούργια. Μέχρι τη στιγμή αυτής της ηχογράφησης οι Rods, είχαν κυκλοφορήσει τέσσερα studio albums και ολοκλήρωσαν μια ευρέως εγκωμιαστική περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο υποστηρίζοντας τους Iron Maiden. Το ότι ήταν προετοιμασμένοι και έτοιμοι να ηχογραφήσουν ένα ζωντανό δίσκο, καθώς το group, στις συναυλίες του ήταν ήδη πολύ καλά τεκμηριωμένο μεταξύ των οπαδών και στον κόσμο του underground Hard Rock. Είχε έρθει τότε η ώρα, οι άγριες ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος, να γίνουν κτήμα όλων εμάς.   Οι ηχογραφήσεις εδώ είναι εντελώς μαγευτικές, επιδεικνύοντας μια παραδοσιακή Hard Rock εθιμοτυπία και χαράσσουν έναν χάρτη, προς τον παράδεισο του σκληρού Rock. Σίγουρα, τα τραγούδια είναι σφιχτά και καθόλου εύθραυστα, αλλά υπάρχει μια οργισμένη Rock πείνα που μας καταβροχθίζει, σαν ν’ ανάβουν ένα δωμάτιο γεμάτο με μπαρούτι. Παραδόξως, το συγκρότημα αρνήθηκε να μας προσφέρει τις μεγαλύτερες επιτυχίες ή τις καλύτερες στιγμές του, αλλά επιλέγοντας αντ’ αυτού να μας παρουσιάσει, κυρίως πιο πρόσφατα τραγούδια. Έτσι, ώστε η βάση των θαυμαστών του να το δει ως μια νόμιμη νέα κυκλοφορία και όχι απλώς ένα ξαναζεσταμένο πακέτο προηγούμενου υλικού. Για αυτόν τον λόγο, ήταν ένα σημαντικό επίτευγμα, που βοήθησε να προωθήσουν τη φήμη τους, μαζί με τους Twisted Sister και τους Riot, ως επίτιμα μέλη του κινήματος του NWOBHM. Η ένταση αυτής της ζωντανής εμφάνισης των Rods είναι εκπληκτική. Ένα Metal συγκρότημα, περισσότερο με μια δύναμη της φύσης, έβγαλαν μια αληθινή live κυκλοφορία, από ευχάριστα και βροντερό Heavy Metal, φορτωμένο με ογκώδες songs όπως τα… “I Live For Rock ’N’ Roll”, “Born To Rock” και “Speed ​​Demon”. Πρόκειται για μια υπαρξιακή ζωντανή ηχογράφηση, λουσμένη στον ιδρώτα, γεμάτη νέο υλικό, που παρουσιάζεται με όλη την ένδοξη ωμότητα, τον ρεαλισμό και το πραγματικό ταλέντο που είχε αυτό το συγκρότημα…

 

Επισήμανση:

Η παρουσίαση των δίσκων, έγινε κατόπιν ακρόασης στο φυσικό τους προϊόν (LP) και όχι σε mp3, digital, download και λοιπές αηδίες, που μας (σας) γεμίζουν με αέρα κοπανιστό…