HELLION

SCREAMS IN THE NIGHT

(1987)

 

SIDE I: “Screams In The Night”, “Bad Attitude”, “Better Off Dead”, “Upside Down”, “The Hand”.

SIDE II: “Explode”, “Easy Action”, “Put The Hammer Down”, “Stick 'Em”, “Children Of The Night”, “The Tower Of Air”.

HELLION: Ann Boleyn – Vocals, Chet Thompson – Guitar, Alex Campbell – Bass and Greg Pecka – Drums.

Produced by Hellion and Mike Davis.

 

Όταν ανακάλυψα αυτό το συγκρότημα, στα τέλη των 80’s ήμουν σίγουρος ότι αυτό το album θα ήταν μόνο η αρχή του παγόβουνου και ότι θα υπήρχαν κι αλλά μεγαλύτερα albums, για να φτάσουν στα ύψη. Δυστυχώς, αυτό όμως δεν συνέβη, κρίμα. Η ιστορία των Hellion δεν ήταν ποτέ ανθόσπαρτη με ροδοπέταλα, σχηματιστήκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, από την Ann Boleyn και τους Alan Barlam (guitar), Sean Kelley (drums), Ray Schenck (guitar) και Bill Sweet (bass). Κατοικούσαν στο “Στοιχειωμένο Σπίτι της Φρίκης”, ένα είδος προσωρινού καταφυγίου για άστεγους μουσικούς, της περιοχής του Los Angeles. Οι Hellion απέκτησαν κάποια φήμη μέσα από το underground κύκλωμα και από κάποια demos, το 1983, ένα απ’ αυτά τα demos κυκλοφόρησε σε μορφή mini-LP, με κάπως πιο φρεσκαρισμένη παραλλαγή. Το ΕΡ “Hellion” ήταν μια αυτό χρηματοδοτούμενη παραγωγή, τελικά το 1984 ξανά κυκλοφόρησε κι επίσημα μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Music For Nation. Το συγκρότημα τράβηξε την προσοχή των Wendy και Ronnie James Dio, εξαιτίας του EP και τη φήμη που απέκτησαν από τα live, ο Ronnie έκανε την παραγωγή σε κάποια demos και η Wendy έγινε η manager του group. Το 1985 όλα τα μέλη του συγκροτήματος έφυγαν κι έφτιαξαν τους Burn, οι Ronnie και Wendy βοήθησαν την Ann να βρει νέα μέλη… συγκεντρώνει τους Chet Thompson (guitar), Alex Campbell (bass) και Greg Pecka (drums), ενώ, υπογράφει εκ νέου δισκογραφικό συμβόλαιο με την MFN. Στα 1987 βγαίνει στα ράφια των δισκοπωλείων το studio album “Screams In The Night”, ένα σκληρό Heavy Metal βινύλιο που ακουγόταν πολύ καλά, ειδικά τα lead αλλά και τα δεύτερα φωνητικά ήταν τρομερά. Ένα καλό album με θανατηφόρες κιθάρες από τον ταλαντούχο, αλλά άγνωστο στο πλατύ κοινό Chet Thompson. Αυτό που έχουμε εδώ, είναι ένα ικανό album της δεκαετίας του 1980, τυπικό Αμερικανικό Heavy Metal, με πινελιές που το ωθούν πάνω από τον μέσο όρο και τα συνηθισμένα βινύλια της εποχής. Σαφώς η διαφορά βρίσκεται στην τραγουδίστρια Ann Boleyn, με τα γατίσια ουρλιαχτά και την καυτή φωνητική της απόδοση, δεν μπορείς να την κατηγορήσεις ότι ακούγεται σαν οποιονδήποτε άλλη τραγουδίστρια και βάζει πολλούς άντρες Metal τραγουδιστές στην άκρη… πολλοί άλλοι τραγουδιστές μόλις ακούν την Ann, τρέχουν να κρυφτούν κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Ο άλλος λόγος για ν’ ακούσεις αυτό το LP είναι ο κιθαρίστας Chet Thompson, που ήταν μαθητής του Randy Rhoads, του οποίου η φανταχτερή δουλειά δίνει γεύση σε αυτό το album. Μερικές φορές αυτό το album θέλει να είναι True Metal, όπως στο ομώνυμο τραγούδι “Screams In The Night” και στο “The Hand”, ενώ, άλλες φορές θέλει να είναι stadium Rock και Glam Metal, όπως στο “Bad Attitude” και στο “Easy Action”. Το LP δοκιμάζει επίσης, αρκετά αποτελεσματικά, την ατμοσφαιρική και μελαγχολική ατμόσφαιρα στο τελευταίο τραγούδι “The Tower Of Air”, η αρχή και το τέλος δεν είναι μόνο το αποκορύφωμα του ενδιαφέροντος γι’ αυτό το LP. Αν και υπάρχουν καλά πράγματα που διαπερνούν τα περισσότερα τραγούδια, όπως στα “Easy Action” και “Explode”… Ένα πράγμα που βρίσκω ενδιαφέρον σε αυτό το album, είναι ότι παρά όλα τα επιμέρους στοιχεία που έχουν να κάνουν με αυτά τα τραγούδια, συνδυάζονται όλα υπέροχα όλα μαζί, για να γίνουν κάτι ξεχωριστό. Κυκλοφόρησε στα 1987, το “Screams In The Night” είναι το ντεμπούτο ολοκληρωμένο studio album του Heavy Metal συγκροτήματος, από το Los Angeles, με επικεφαλής την δυναμική frontwoman, Ann Boleyn. Το LP περιλαμβάνει ένα μείγμα παραδοσιακού Heavy Metal, Fantasy/ Epic Metal, αλλα και πινελιές εμπορικού Glam της δεκαετίας του 1980 και stadium Rock. Στα highlights περιλαμβάνονται το ομώνυμο τραγούδι “Screams In The Night”, το fantasy “Put The Hammer Down” και το ατμοσφαιρικό “The Tower Of Air”, που κλίνει το album, έχει μια αίσθηση που μου θυμίζει το “Gates Of Babylon” των Rainbow. Η σύνθεση των τραγουδιών δεν στερείται ισχυρών hooks ή συνεπούς χημείας σε σύγκριση με τις μεταγενέστερες κυκλοφορίες του group, αφήνοντας το να κατηγοριοποιηθεί ως ένα αξιοπρεπές, κλασικό αριστούργημα της δεκαετίας του 1980. Θεωρείται, ως ένα διασκεδαστικό, σπάνιο και αξιόλογο άκουσμα για αφοσιωμένους οπαδούς του παραδοσιακού Μetal, έχει τα πάντα, το “Screams In The Night” είναι κατάλληλο για τύπους που τους αρέσει ο ήχος της κιθάρας, την ίδια εμφάνιση με όλους τους θρύλους του LA Metal της δεκαετίας του 1980. Ο τόνος της κιθάρας είναι φανταστικός, γυαλιστερός, με παλλόμενο crunch, η επιρροή του Dio είναι εμφανής στο εναρκτήριο τραγούδι (θυμίζει το “We Rock” από άποψη riff) και η εισαγωγή στο μπάσο στο “The Hand” είναι ένα χτύπημα για το “Heaven And Hell” των Black Sabbath, με συναρπαστικά solo κιθάρας. Η φωνή της Ann είναι τραχιά και δυνατή, αλλά μαζί με τους συγχρόνους της από την ίδια χρονική περίοδο όπως οι τραγουδιστές των Armored Saint, Ratt και Lizzy Borden, τα ρεφρέν και οι μελωδίες προσφέρονται για επαναλαμβανόμενες ακροάσεις. Η Ann Boleyn θα παραμείνει θρύλος στην Heavy Metal κοινότητα για τη δημιουργία δίσκων μέσω τις εταιρείας της New Renaissance, έχοντας στη διάθεση της μια λίστα με τις πιο σκληρά, αληθινά Μetal groups στην ιστορία του Heavy Metal. Το “Screams In The Night” είναι ένα κλασικό Αμερικανικό Ηeavy Μetal LP, με επιθετικά και σκληρά γυναικεία φωνητικά από την Boleyn, οι κιθάρες του Chet Thompson είναι δυνατές και μελωδικές ταυτόχρονα. Ένα μείγμα από Dio και συγκροτημάτων όπως οι Savatage, οι Leatherwolf και οι Banshee. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις της Heavy Metal μουσικής της δεκαετίας του 1980, θα σας αρέσει πολύ η κιθαριστική δουλειά όπου είναι αρκετά εντυπωσιακή… Το “Screams In The Night” ήταν το πρώτο ολοκληρωμένο LP των Hellion και ήταν επίσης ένα album με το οποίο η Ann Boleyn, ιδρύτρια/ τραγουδίστρια και ιδιοκτήτρια της New Renaissance Records, ήταν απόλυτα ικανοποιημένη. Το album ήταν περισσότερο ένα αντιπροσωπευτικό όραμα του κιθαρίστα Chet Thompson και δικού της, είναι ένα γενικά αξιοπρεπές και φανταστικό LP. Οι προτάσεις του fantasy metal όπως στα “Put The Hammer Down” και “Better Off Dead” είναι προφανές ότι οι δύο τους (Ann/ Chet), έχουν το είδος της ισχυρής μουσικής χημείας που θα έπρεπε να έχουν όλα τα μέλη του συγκροτήματος. Ως αποτέλεσμα, αυτή η κυκλοφορία είναι απαραίτητη και δεν συνιστάται μόνο στους φανατικούς θαυμαστές του Hellion, αλλά όλων όσων ακούν 80’s Metal… τότε είχαν τη φήμη ότι ήταν το μόνο Μetal συγκρότημα με μια αξιοπρεπή γυναίκα τραγουδίστρια. Ενώ, οι θαυμαστές των Bitch ή Wendy O' Williams μπορεί να έχουν πρόβλημα, δεν υπήρξε καμία γυναίκα που να ήταν πιο σημαντική για την Heavy Metal σκηνή από την Ann Boleyn. Ωστόσο, έχει μια μοναδική φωνή, όπως τραγουδιστές ο Rob Halford ή o Bon Scott, μόλις ακούσετε τη φωνή της, δεν θα την ξεχάσετε ποτέ και είμαι σίγουρος ότι θα την λατρέψετε. Συγκρίνω αυτό το LP με τα κομμάτια βινυλίου της δεκαετίας του 1980 από Ozzy και Dio, ο κιθαρίστας Chet Thompson, είχε διδαχθεί μαθήματα από τον Randy Rhoads και ήταν η πρώτη επιλογή για να αντικαταστήσει τον Randy, αλλά δεν τα πήγε καλά με τη Sharron. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν αλήθεια, αλλά το πιστεύω αν ήταν… 

 

 

 

LOOKING  FOR  

MELODIC

HARD  ROCK

 

 

Οι Babys έγιναν γνωστοί στο Hard Rock κοινό, στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, με μια σειρά από επιτυχημένα albums και singles, με τραγούδια όπως τα… "Α Piece Of The Action", “Isn't It Time”, “Every Time I Think Of You”, “Back On My Feet Again”, “Midnight Rendezvous”, “Head First” και άλλα… δημιούργησαν μερικούς από τους πιο αξέχαστους  Arena Rock ύμνους της εποχής τους. Παρά τις αλλαγές στη σύνθεση, τον πρόωρο χωρισμό τους στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και τις αλλαγές στη μουσική βιομηχανία, οι Babys διατήρησαν μια αφοσιωμένη βάση θαυμαστών, η επιρροή τους γίνεται αισθητή στα έργα πολλών σύγχρονων καλλιτεχνών του Hard Rock/ AOR και συχνά διαφημίζονται για τη συμβολή τους στο μουσικό είδος του AOR. Τα τραγούδια τους είχαν το μείγμα από τις κλασικές Rock ευαισθησίες και είχαν την κλίση για συναρπαστική σύνθεση τραγουδιών, έτσι παρέμειναν ένα αγαπημένο κομμάτι της Rock/ AOR ιστορίας. Στην πραγματικότητα, πολλοί πίστευαν ότι οι Babys ήταν ένα Αμερικάνικο συγκρότημα, τέτοιος ήταν ο αντίκτυπος τους στις ΗΠΑ κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, αλλά η προέλευση τους, μας πηγαίνει αρχικά πίσω στο Λονδίνο το 1973, μεσα από μια ιδεα του Mike Corby. Όλα άρχισαν όταν ο Mike Corby (keyboards), συνάντησε στα 1974 τους John Waite (vocals/ bass), πρώην Graf Spee και Chalk Farm, τον Wally Stocker (guitar) πρώην Joy και Pegasus και τον Tony Brock (drums) πρώην Strider και Spontaneous Combustion. Διάλεξαν το όνομα Babys, γιατί πολύ απλά θα εξόργιζε τους ανόητους μουσικό-κριτικούς, αν και το όνομα τους προοριζόταν για αστείο, το πήραν απλώς και μόνο επειδή οι δισκογραφικές εταιρείες, όταν θα το άκουγαν δεν θα πίστευαν ότι κανένα συγκρότημα με τέτοιο όνομα θα ήταν Rock ‘N’ Roll. Αν και ηχογραφήθηκε ένα πρώιμο album το 1975, για το ντεμπούτο album τους υπέγραψαν στην Chrysalis Records το 1976, που ήταν το υψηλότερο συμβόλαιο που έγινε ποτέ για νέο συγκρότημα εκείνη την εποχή. Για να κυκλοφορήσει ο πρώτος τους δίσκος, με παραγωγό τον πασίγνωστο Bob Ezrin (Alice Cooper, KISS, Deep Purple, Aerosmith), το “The Babys” ξεχώρισε από την αρχή ως ένα μελωδικό Hard Rock LP, με ώθηση από τα Blues μέσα από τα ψυχικά φωνητικά του John Waite. Το δεύτερο album, κυκλοφόρησε μέσα στον επόμενο χρόνο και ήταν το “Broken Heart” και περιελάμβανε τα επιτυχημένα singles “Isn't It Time” και “Silver Dreams”. Αυτή τη φορά η παραγωγή του album έγινε από τον Ron Nevison, γνωστός για τη δουλειά του με τους Led Zeppelin, Thin Lizzy και Bad Company καθώς και τους UFO. Τα δύο πρώτα studio albums τους, έτυχαν καλής υποδοχής από το Hard Rock κοινό. Παραμένοντας με τον ίδιο παραγωγό και για το “Head First” (1978), τούτο ήταν το album τους με την υψηλότερη θέση στα charts στις ΗΠΑ και περιλαμβάνει τα singles… “Every Time I Think Of You”, συν το ομώνυμο “Head First”. Ο παραγωγός Keith Olsen, φημισμένος για την δουλειά του με τους Pat Benatar, Heart, Whitesnake, Foreigner και REO Speedwagon, ήταν πίσω από το “Union Jacks” του 1980, αλλά τώρα οι Babys είχαν μαζί τους και καινούργια μέλη τους Jonathan Cain στα πλήκτρα και τον Ricky Phillips στο μπάσο. Το album έβγαλε στην επιφάνια τα επιτυχημένα singles “Midnight Rendezvous” και “Back On My Feet Again” και ειχε έναν πιο δυνατό ήχο. Παραμένοντας με παραγωγό και πάλι τον Keith Olsen και διατηρώντας το ίδιο line-up με το “Union Jacks”, το πέμπτο και τελευταίο album τους εδώ και ήταν το “On The Edge” (1980). Με singles τα… “Turn And Walk Away” και “Postcard”, αλλά τελικά οι Babys χώρισαν λίγο μετά την κυκλοφορία αυτού του τελευταίου album, στα 1981. Παρόλο που τα μέλη του group, μας έχουν δώσει διάφορους λόγους για την διάλυση τους, το γενικό ζήτημα φαίνεται να ήταν η απογοήτευση τους και ότι δεν πέτυχαν ποτέ πραγματικά την επιτυχία που ένιωθαν ότι τους άξιζε, δεδομένης της ποιότητας των δίσκων και των live εμφανίσεων τους. Στην πορεία ο Jonathan Cain πήγε στους Journey ακριβώς την εποχή που το συγκρότημα ήταν στα πρόθυρα της επικρατούσας επιτυχίας. Ενώ, ο John Waite ακολούθησε μια επιτυχημένη solo καριέρα, κορυφώνοντας την εξαιρετική καριέρα του με το Νο.1 τραγούδι “Missing You”, μέσα από το δεύτερο solo album του “No Brakes” (1984), ενώ, αργότερα εντάχθηκε στο super group των Bad English. Ο Ricky Phillips έπαιξε με τους Styx για περισσότερα από 20 χρόνια, από το 2003 έως τις αρχές του 2024. Το 2003 ξεκίνησε μια προσπάθεια από τον αρχικό ιδρυτή του group τον Michael Corby, να επανενώσει την κλασική σύνθεση τους, με τους John Waite, Tony Brock και Wally Stocker, αλλά κάτι δεν έγινε, όταν οι άλλοι τρεις δεν ενδιαφέρθηκαν. Αλλά τελικά το 2013, επανασχηματίστηκαν από τους πρωτότυπους Brock και Stocker και δύο νέα μέλη και το 2014 κυκλοφόρησε το τελευταίο τους studio album το “I'll Have Some Of That”.

 

BABYS

70’s & 80’s

STUDIO ALBUMS

ONE-BY-ONE

Για πολλοστή φορά ακούω ξανά όλα τα studio albums που ηχογράφησε αυτό το group στα 70’s και στα 80’s, έτσι, επανεκτιμάμε τη μουσική τους καριέρα, ακούγοντας ξανά τους δίσκους του ιστορικού αυτού σχήματος. Ένα flash-back λοιπόν, σε όλα τα studio albums τους, μοιάζει με μια βουτιά στο μουσικό παρελθόν τους. Ας δούμε όμως, ένα προς ένα όλα τα album που έκαναν οι Babys. Στις παρακάτω παρουσιάσεις των δίσκων, θα προσπαθήσω να σας δώσω μια ιδέα για το πώς εξελίχθησαν καλλιτεχνικά και ποιο είναι το μουσικό περιεχόμενο καθενός από αυτά τα albums. Επανεκτιμάμε λοιπόν, τη μουσική τους καριέρα, ακούγοντας ξανά τα albums τους σε βινύλιο… έτσι, για την καλύτερη μέγιστη ηχητική απόδοση.

 

THE BABYS

(December-1976)

SIDE I: “Looking For Love”, “If You've Got The Time”, “I Believe In Love”, “Wild Man”, “Laura”.

SIDE II: “I Love How You Love Me”, “Rodeo”, “Over And Over”, “Read My Stars”, “Dying Man”.

GROUP: John Waite – Vocals/ Bass, Wally Stocker – Guitar, Tony Brock – Drums and Mike Corby – Organ.

Οι Babys έβγαλαν το πρώτο τους Hard Rock, ομότιτλο ντεμπούτο LP, καθώς η Punk σκηνή άρχιζε να βράζει. Η κομψή παραγωγή, χάρη στο ταλέντο του βετεράνου Bob Ezrin είναι εμφανής σε όλο το set των τραγουδιών του album. Με μπροστάρη τον John Waite, τα δυνατά φωνητικά είναι παλλόμενα και παρέχουν μια καυτή εισαγωγή για το συγκρότημα και του τι θα επακολουθούσε. Τα μεγάλα drums και η σφύζουσα γραμμή του μπάσου οδηγούν τον μυϊκό Rock τους, το οποίο διαθέτει επίσης νόστιμα solo κιθάρας. Το κουαρτέτο κυνηγάει τον σκληρό Rock με τα δύο πρώτα τραγούδια “Looking For Love” και “If You've Got The Time”, που ανοίγουν το δίσκο με καθαρή δυναμική Rock μαγεία. Ενώ, αρκετά από τα εναπομείναντα τραγούδια ξεγλιστρούν στη μελωδική πλευρά του Hard Rock/ AOR, όπως φαίνεται από το χαλαρό “Laura” και τις μπαλάντες “I Believe In Love” και “Over And Over”, συνέχεια με το κάπως αργό “I Love How You Love Me”, αλλά με το “Rodeo” γυρίζουν σελίδα, φέρνοντας πίσω ένα Arena Rock πλεονέκτημα, ενώ, συνεχίζουν να ροκάρουν με το “Read My Stars” και τέλος με το δυναμικό έξι λεπτών “Dying Man”, κλείνουν με τον καλύτερο τρόπο, το πρώτο τους album. Το πρώτο album του group, ακούγεται περισσότερο σαν τους παλιούς καλούς Bad Company από οποιοδήποτε άλλο συγκρότημα της εποχής κι αυτό μου αρέσει πάρα πολύ. Οι Babys εξελίχθησαν στην πορεία των χρόνων σε μονοπάτια πιο μελωδικού Rock από τον Hard Rock ήχο ή τον σχεδόν Arena Rock ήχο που είχαν πρώτα ενώ, μετά πήδηξαν σε πιο AOR ήχους. Αλλά ο ήχος αυτού του ομότιτλου δίσκου μάλλον τους ταίριαζε καλύτερα. Καταπληκτικός δίσκος έχουν επιτυχίες, τα πρώτα τέσσερα τραγούδια αυτού του album είναι εξαιρετικά, αλλά τα υπόλοιπα είναι λίγο άνισα, θα έλεγα. Αναμφισβήτητα το επόμενο “Broken Heart” ως album είναι το πιο σημαντικό τους, αποκτήστε το πρώτα τους και μετά επιλέξτε από τα υπόλοιπα του καταλόγου τους. Υπέροχο ως ντεμπούτο το “Babys”, με μια αίσθηση περισσότερο από UFO και Humble Pie από τον μεταγενέστερο ήχο των Journey, του συγκροτήματος. Ακατέργαστο ευέλικτο ντεμπούτο ήταν μια μεγάλη δισκογραφική προσπάθεια, για το μελωδικό Hard Rock και θα πρέπει να μνημονεύεται για πάντα.

 

BROKEN HEART

(September-1977)

SIDE I: “Wrong Or Right”, “Give Me Your Love”, “Isn't It Time”, “And If You Could See Me Fly”, “The Golden Mile”.

SIDE II: “Broken Heart”, “I'm Falling”, “Rescue Me”, “Silver Dreams”, “A Piece Of The Action”.

GROUP: John Waite – Vocals/ Bass, Wally Stocker – Guitar, Tony Brock – Drums and Mike Corby – Organ.

Αυτό πρέπει να ήταν το πρώτο τους album που αγόρασα σχεδόν δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του… Μετά το ντεμπούτο τους με τον Bob Ezrin στην θέση του παραγωγού, ο John Waite και η εταιρεία Chrysalis στράφηκαν στον Ron Nevison για να επανδρώσουν το συμβούλιο για τις ηχογραφήσεις του “Broken Heart”. Η επιδέξια πινελιά στο studio από τον Nevison βρίσκεται σε όλη την προσπάθεια και των δέκα τραγουδιών, όπως φαίνεται από τα έγχορδα που συνοδεύουν το άνοιγμα του δίσκου “Wrong Or Right” και το μεγαλειώδες “A Piece Of The Action”. Ο ήχος είναι πιο καθαρός και τα φωνητικά του Waite, δίνουν περισσότερη προσοχή σε ολο το “Broken Heart”. Το album είναι βαρύ στις μπαλάντες, ενώ, περιλαμβάνει την κορυφαία επιτυχία τους “Isn't It Time” που παρουσιάζεται από το έργο του Corby για πιάνο και τον Waite να υποστηρίζει στο μελωδικό κομμάτι του τραγουδιού. Επίσης, το “Isn't It Time” ήταν το πρώτο single που κυκλοφόρησε για το Glam Rockin' group. Θαμμένα υπάρχουν κι άλλα σπουδαία Power Rock τραγούδια μέσα στο δεύτερο δίσκο του συγκροτήματος, όπως το γλυκό “The Golden Mile” διάρκειας πέντε λεπτών, ή το πολυσυζητημένο “And If You Could See Me Fly”. Το “Broken Heart”, γεμίζει τα μυαλά μας με δροσερά riff κιθάρας, γεμίσματα από cowbell και καυτά solos, με απλά λόγια είναι ένα πολύ ωραίο album, που θέλει πολλά ακούσματα για να το καταλάβεις. Αυτό το συγκρότημα, ήταν πολύ ξεχωριστό για την εποχή του, η τάξη που τρέχει σε αυτόν το δίσκο, οι μελωδίες, οι αρμονίες, τα δεύτερα φωνητικά και η παραγωγή του Nevison είναι παν-άξια. Ο John Waite και τα αγόρια είχαν ένα σωρό άσους στα μανίκια τους, με τραγούδια τύπου “And If You Could See Me Fly”, “Broken Heart”, “Give Me Your Love” και “Im Falling”, όπου όλα είναι πρώτης κατηγορίας. Τα φωνητικά του John Waite και το παίξιμο της κιθάρας του Wally Stockers, έχουν πολύ «punk» στάση που συνδυάζεται πολύ καλά με την ενορχηστρωμένη παραγωγή. Το συνολικό πακέτο του δίσκου, είναι πολύ συνεπές και δημιουργεί μια υπέροχη ατμόσφαιρα, δεν είναι τόσο το ένα ή το άλλο τραγούδι, αλλά ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζονται για να δημιουργήσουν μια πραγματική συνοχή ήχου που συνδυάζει Hard Rock, Soul και Power Rock στυλ σ’ έναν ήχο που ενημερώνει τον ήχο της Βρετανικής Εισβολής. Αν και το “Broken Heart” ήταν το τελευταίο πρωτότυπο album των Babys, καθώς ο Michael Corby στον επόμενο δίσκο ενημέρωσε κι άλλο τον μοντέρνο ήχο τους, δηλαδή σε πιο FM μουσική και ήχους. Αυτό είναι ένα στιβαρό συνεκτικό βρετανικό Hard Rock album, ο Waite δείχνει ότι είναι ένας αρκετά καλός στιχουργός και το “Broken Heart” έχει συναισθήματα, ωριμότητα και πολλή τάξη. Αξίζει μερικά ακούσματα… από τους φίλους του μελωδικού Hard Rock/ AOR.

 

HEAD FIRST

(December-1978)

SIDE I: “Love Don't Prove I'm Right”, “Every Time I Think Of You”, “I Was One”, “White Lightning”, “Run To Mexico”.

SIDE II: “Head First”, “You (Got It)”, “Please Don't Leave Me Here”, “California”.

GROUP: John Waite – Vocals/ Bass, Wally Stocker – Guitar, Tony Brock – Drums and Mike Corby – Organ.

Τα πόδια ψηλά και βουτήξτε με το κεφάλι πρώτα… το τρίτο τους album για άλλη μια φορά, είχε μια μελωδική/ εμπορική Rock χροιά. Η διαδικασία ηχογράφησης για το “Head First” καθυστέρησε, αφού το συγκρότημα άλλαξε την διάρκεια στον χρόνο ηχογράφησης, έκατσε στο studio περισσότερο χρόνο, για να βγάλει ένα καλύτερο συνολικό αποτέλεσμα. Αλλά, έγιναν αλλαγές στην σύνθεση, οι εσωτερικές συγκρούσεις οδήγησαν στην απομάκρυνση του ιδρυτή Corby τον Αύγουστο του 1978. Τα τρία εναπομείναντα μέλη Waite, Stocker και Brock ολοκλήρωσαν τον δίσκο για να κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο του 1978, ο Corby αποχώρησε από το group κατά την ηχογράφηση του δίσκου, οι Babys συνέχισαν στο studio ως trio καλύπτοντας τη θέση του Corby με τη βοήθεια των session μουσικών όπως οι Kevin Kelly και Jack Conrad, προτού φέρουν τον Jonathan Cain στo group. Το αποκορύφωμα από το οκτώ τραγούδια του “Head First”, είναι το βασικό FM hit “Everytime I Think Of You”, επιπλέον το group μας πυροδοτεί και με το αισιόδοξο ομότιτλο τραγούδι “Head First”. Το καλύτερο με αυτό το album, είναι μια πολύ διασκεδαστική άσκηση μοναδικής μουσικής μεταξύ AOR και Hard Rock, που είναι τόσο πληθωρική που μοιάζει σχεδόν συντριπτική. Κοιτάξτε, ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους πρέπει να ακούτε αυτό το συγκρότημα, είναι και θα είναι οι φωνητικές ερμηνείες του John Waite. Εδώ, όπως πάντα, αφήνει την ανάλαφρη και αστραφτερή φωνή του να πετάει μπροστά σε αυτές τις πραγματικά πολυτελείς συνθέσεις και είναι τόσο γοητευτικός που είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί ήταν ο πραγματικός καρδιοκατακτητής, του συγκροτήματος. Η ξεκάθαρη φωνή του και με τον τρόπο που ερμηνεύει αυτά τα τραγούδια, δεν είναι τίποτα λιγότερο από εντυπωσιακή. Μουσικά, τα τραγούδια προσγειώνονται ακριβώς στη μέση των πιο Hard Rock πρώτων χρόνων τους και της πιο ήπιας, πιο AOR οδηγημένης τελευταίας περιόδου τους και νομίζω ότι χτυπάει και τις δύο πλευρές αρκετά καλά, ακόμα κι αν πρόκειται για έναν προφανή μεταβατικό δίσκο. Είναι δύσκολο να προτείνεις πραγματικά αυτό το album αν δεν ξέρεις ήδη με τι ασχολείσαι, δηλαδή αν δεν έχεις ακούσει μελωδικό 70’s Hard Rock/ AOR, τους Babys δεν μπορείς να τους ακούσεις και να τους αγαπήσεις με τίποτα. Αν θέλετε ένα από τα πρώτα μεταβατικά δισκογραφικά έργα του συγκροτήματος από τη δεκαετία του 1970 στη δεκαετία του 1980, από ένα συγκρότημα που θα μπορούσε να κάνει και τα πιο χλιαρά Ρop τραγούδια να είναι πιο Rock με μια εκπληκτική δύναμη, τότε αυτό το group είναι για εσάς. Είναι διασκεδαστικό, ερμηνεύουν τελεία μουσικά τα τραγούδια τους και είναι μια από τις καλύτερες τους δισκογραφικές προσπάθειες. Μέχρι να ακούσω αυτό το album σχεδόν δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, πραγματικά δεν μπορώ να πω ότι έχω ακούσει-εντοπίσει κανένα τραγούδι τους στο FM ραδιόφωνο, αν και ακόμη και μετά από χρόνια δεν έχω ακούσει κάτι από αυτά να παίζεται πια, στα δήθεν «ψαγμένα» ραδιόφωνα. Είναι κρίμα, γιατί τουλάχιστον το “Every Time I Think Of You” είναι ένα από εκείνα τα τραγούδια που περιμένεις να εμφανιστεί τουλάχιστον σε κάποιους ενήλικους σύγχρονους FM ή WEB ραδιοφωνικούς σταθμούς. Μου αρέσουν τα τρία πρώτα τραγούδια, “Love Don't Prove I'm Right”, “Every Time I Think Of You”, “I Was One”, καθώς και το “You (Got It)”, αλλά και το “Please Don't Leave Me Here”.

 

UNION JACKS

(January-1980)

SIDE I: “Back On My Feet Again”, “True Love True Confession”, “Midnight Rendezvous”, “Union Jack”.

SIDE II: “In Your Eyes”, “Anytime”, “Jesus, Are You There?”, “Turn Around In Tokyo”, “Love Is Just A Mystery”.

GROUP: John Waite – Vocals, Wally Stocker – Guitar, Ricky Phillips – Bass, Tony Brock – Drums and Jonathan Cain – Organ.

Στη δεκαετία του 1980 το συγκρότημα με επικεφαλής τον John Waite δεν έχασε χρόνο να ασχοληθεί με το μελωδικό Rock με το “Back On My Feet Again”, να είναι φτιαγμένο για το ραδιόφωνο. Αν και άλλαξαν κάποια μέλη στην σύνθεση του group, δεν ήταν και τόσο δημοφιλείς όσο είχαν τα hit singles της δεκαετίας του 1970, (συγκεκριμένα με τα “Isn't It Time” και “Every Time I Think Of You”). Η γυαλιστερή προσπάθεια του “Union Jacks”, προσθέτει το “True Love, True Confession”, ή το αργό για μια νυχτερινή κρουαζιέρα “Midnight Rendevous”, ή το ομότιτλο “Union Jacks” και το “Anytime”. Το “Union Jacks” είναι εύκολα το δεύτερο καλύτερο album των Babys, με μερικές λαμπερές στιγμές και δεν το εμποδίζουν να μοιραστεί μια υψηλή βαθμολογία με το “Head First”. Με την προσθήκη των Ricky Phillips και Jonathan Cain τα Μωρά (Babys), άρχισαν να ακούγονται λίγο περισσότερο σαν το Foreigner. Από ότι καταλαβαίνω προσπαθούσαν για λίγο περισσότερο Power AOR ήχο, αλλά πραγματικά δεν τον βλέπω. Εκτός από το ότι δηλώνουν ξεκάθαρα ότι είναι ένα βρετανικό συγκρότημα, στο “Union Jacks” σίγουρα ακούγονταν πιο Αμερικανοί από ποτέ, εκτός, από το ότι βασίζονται πια σε μεγάλο βαθμό στα πλήκτρα αντί για τις κιθάρες. Αν και υπάρχουν κάποιες καλές κιθάρες τα πλήκτρα είναι όντως εξαιρετικά, με Βluesy ζεστά και παθιασμένα φωνητικά από τον John Waite και πολύ καλή παραγωγή από τον Keith Olsen. Ο ήχος τους μοιάζει αρκετά με Foreigner και Charlie, μια εξίσου καλή συνέχεια μετά το “Head First”, με δυνατά τραγούδια, μια ενδιαφέρουσα κυκλοφορία και για άλλη μια φορά τα φωνητικά του Waite δεν απογοητεύουν, καθόλου. Με το τρίτο τους album, έδωσαν τελικά στον κόσμο ένα κλασικό AOR είδος, σε αυτόν τον δίσκο για πρώτη φορά όλα τα τραγούδια ταιριάζουν πραγματικά, μεταξύ τους, όλο το album αντιπροσωπεύει το συγκρότημα στα καλύτερα του. Μετά, υπέστησαν μια οπισθοδρόμηση όταν το ιδρυτικό μέλος τους ο Michael Corby παραιτήθηκε, ωστόσο, ήταν μια κίνηση που θα ωφελούσε πραγματικά το συγκρότημα μακροπρόθεσμα. Ο αντικαταστάτης του, ο Jonathan Cain (ex-Jonathan Cain Band), δεν ήταν μόνο ένας αναμφισβήτητα ανώτερος μουσικός αλλά κι ένας ταλαντούχος τραγουδοποιός. Επίσης, ως μέρος της αλλαγής, ο Waite παραιτήθηκε από μπασίστας για να επικεντρωθεί στον ρόλο αποκλειστικά του frontman τραγουδιστή και ο Ricky Phillips κλήθηκε να καλύψει όλα τα τετράχορδα του καθήκοντα. Αν και το “Head First” ήταν αναμφισβήτητα το καλύτερο LP του συγκροτήματος μέχρι σήμερα, το “Union Jacks”, δημιούργησε την ισχυρότερη σύνθεση του συγκροτήματος. Με αυτόν τον δίσκο ως παρακαταθήκη, δεν χάθηκε χρόνος για την επιστροφή τους στο studio και το “On The Edge” εμφανίστηκε στα ράφια των δισκοπωλείων στα τέλη του 1980.

 

ON THE EDGE

(October-1980)

SIDE I: “Turn And Walk Away”, “Sweet 17”, “She's My Girl”, “Darker Side Of Town”, “Rock 'N' Roll Is (Alive And Well)”.

SIDE II: “Downtown”, “Postcard”, “Too Far Gone”, “Gonna Be Somebody”, “Love Won't Wait”.

GROUP: John Waite – Vocals, Wally Stocker – Guitar, Ricky Phillips – Bass, Tony Brock – Drums and Jonathan Cain – Organ.

Πολύ καλή προσπάθεια για τους Babys, αλλά καλύτερα αν σκεφτείς το γεγονός ότι ήταν και το κύκνειο άσμα του συγκροτήματος. Τους άξιζε καλύτερη τύχη, αλλά  αυτός είναι ένας δίσκος για το τέλος μιας ιστορίας για ένα συγκρότημα που προσπαθεί να ακούγεται πιο Αμερικάνικο AOR παρά Αγγλικό Melodic Rock, από ότι θα έπρεπε στην πραγματικότητα, αλλά τα δυνατά τραγούδια του “On The Edge” αξίζουν πραγματικά να τα ακούσεις… Εκτός αυτού, το τραγούδι που κλείνει την πρώτη πλευρά του δίσκου, με τον εύστοχο τίτλο “Rock 'N' Roll Is (Alive And Well)”, θα μπορούσε να είχε γραφτεί από τους Who, καθώς και ο John Waite ακούγεται σαν τον Roger Daltrey. Άλλο ενα από τα υπέροχα τραγούδια των Babys περιέχεται εδώ, το “Turn And Walk Away”, δυστυχώς το συγκρότημα έκανε ακριβώς αυτό λίγο μετά την κυκλοφορία του δίσκου. Με το πέρασμα των δεκαετιών, το “On The Edge” συνεχίζει να ακούγεται ακόμη εξαιρετικό, όσον αφορά τη ροή, τον ρυθμό και το υλικό, είναι ένα υπέροχο κύκνειο άσμα και στο “Gonna Be Somebody” και στο “Turn And Walk Away”, υπήρχαν αρκετές οι αποδείξεις ότι το συγκρότημα δεν επρόκειτο να ξεμείνει ποτέ από καλά τραγούδια. Ο Jonathan Cain, αυτή τη φορά δεν ήταν πια το νέο μέλος, για να μην έχει συγγραφή τραγουδιών, αλλά έφερε στο συγκρότημα τραγούδια που σίγουρα βοήθησαν στο να αναδειχθεί το μεγαλύτερο μέρος του καλύτερου υλικού του “On The Edge”. Ωστόσο, αν κι έκαναν ένα ακόμη μεγαλύτερο βήμα προς τον ήχο του AOR/ μελωδικού Rock, δεν έπεισε πραγματικά το αγοραστικό κοινό, αφού κυκλοφόρησε σε μια εποχή που ο κόσμος δεν άκουγε πια AOR. Έτσι οι Babys, άρχισαν να χάνουν την εύνοια του κοινού, και η κυκλοφορία του δίσκου σήμαινε την αρχή του τέλους για το συγκρότημα. Η άφιξη της νέας δεκαετίας μπορεί να μην ήταν και τόσο ευγενική με το συγκρότημα, αλλά αυτό ήταν μόνο ένα προσωρινό χτύπημα. Τα επόμενα χρόνια, τόσο ο John Waite όσο και ο Jonathan Cain θα γνώριζαν και θα πετύχαιναν πολύ μεγαλύτερη επιτυχία. Έτσι στα 1989 οι δύο μουσικοί επανενώθηκαν με τον Ricky Phillips, όταν τα τρία πέμπτα των Babys παρείχαν τον πυρήνα για το super group των Bad English, ένα από τα καλύτερα AOR συγκροτήματα των 80’s, μ’ εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως.

 

BONUS

LIVE AT THE TOWER THEATRE, 1977

(1977)

SIDE I: “Looking For Love”, “Rodeo”, “Wild Man”, “If You've Got The Time”.

SIDE II: “I Believe In Love”, “Give Me Your Love”, “If You Could See Me Fly”.

GROUP: John Waite – Vocals/ Bass, Wally Stocker – Guitar, Tony Brock – Drums and Mike Corby – Organ.

Πηγαίνοντας στη μοναδική σκηνή του “Tower Theatre” με το πρώτο τους τραγούδι “Looking For Love”, να οδηγεί στο set τους, η σύντομη αυτή live παράσταση του group, στις 23 Απριλίου του 1977, στη πόλη Philadelphia των ΗΠΑ, ηχογραφήθηκε για το “Superstar Radio Network” και ακούστηκε στο ραδιόφωνο. Σε παραγωγή από τον Sonny Fox και mastered από τον Brian Christian, η συναυλία των επτά τραγουδιών κορυφώνεται στο μέσο του live set, με το δυναμικό “If You've Got The Time” και το μακροσκελές “If You Could See Me Fly”. Ένα κοινό θέμα για τα τραγούδια που ερμηνεύονται κατά τη διάρκεια της συναυλίας από το Αγγλικό συγκρότημα των Babys, είναι η λέξη «Love». Εκτός από την ισχυρή εισαγωγή μέσω του “Looking For Love”, ο John Waite, ο Wally Stocker, ο Michael Corby και ο Tony Brock, μας παρουσιαζουν το μελωδικό “I Believe In Love” και το “Give Me Your Love” διάρκειας επτά λεπτών. Παραμένει μυστήριο γιατί το “I Love How You Love Me” από το ομώνυμο ντεμπούτο album του συγκροτήματος, δεν συμπεριλήφθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της live παράστασης. Έκδοση του σπάνιου αυτού promo live, έγινε από την εταιρεία τους την Chrysalis Records, το “Rodeo” ενισχύει την επιτυχημένη ηχογράφηση της συναυλίας από την πρώτη περιοδεία του group στην Αμερική…

 

BABYS

(1978)

SIDE I: “Bitch Or Angel”, “I Wear Your Ring”, “I'm Falling”, “Time On My Hands”, “You'll Get Yours”.

SIDE II: “Do It Nice”, “Step In Line”, “Rainy Day”, “Jack The Lad”, “If You Could See Me Fly”

GROUP: John Waite – Vocals/ Bass, Wally Stocker – Guitar, Tony Brock – Drums and Mike Corby – Organ.

Τιτλοφορείτε όμως κι αλλιώς ως “The Official Unofficial Babys Album” και ηχογραφήθηκε το 1975, πριν το ντεμπούτο album τους. Στην ουσία αυτή είναι μια συλλογή από demos, που έκανε δοκιμαστικά το συγκρότημα, πριν μπει στο studio και ηχογραφήσει το πρώτο του LP. Αυτή η συλλογή προέρχεται από τις πρωτότυπες master κασέτες, που είχε στην κατοχή του ο αρχικός τους manager και παραγωγός Adrian Millar. Ένα demo λοιπόν, 10 τραγουδιών, που το group ποτέ δεν συμφώνησε στο να βγει αυτή την κυκλοφορία, επίσημα στα καταστήματα δίσκων. Η συμφωνία που υπέγραψαν στα 1976 με την Chrysalis Records επισκίασε αυτό το πρώτο τους demo, αφού η Βρετανική δισκογραφική εταιρεία, ήθελε να ηχογραφήσουν νέα τραγούδια κι όχι αυτά του demo, έτσι αυτά έμειναν για χρόνια στο συρτάρι. Αλλά τελικά αυτές οι πρώτες πρώιμες ηχογραφήσεις του συγκροτήματος δύο χρόνια αργότερα, υπό την αιγίδα του τότε διευθυντή τους, κυκλοφόρησαν ανεπίσημα. Αυτή η demo ηχογράφηση των 28 λεπτών και των 10 τραγουδιών συνθέτει ένα μερικώς παραποιημένο μουσικό σύνολο συνθέσεων. Ενώ, αρκετά από αυτά τα τραγούδια θα κοσμούσαν τις επόμενες κυκλοφορίες του συγκροτήματος σε πιο εκλεπτυσμένη μορφή, εδώ, όμως μπορείτε να ακούσετε σε πρώιμη μορφή, την σπουδαία τάξη αυτού του μοναδικού κουιντέτου. Με επικεφαλής τον τραγουδιστή John Waite, με τόσο αστραφτερούς μελωδικούς Hard Rock/ AOR ρυθμούς όπως ας πούμε το “I'm Falling” και το στολισμένο με καμπάνες, “If You Could See Me Fly”. Η ποιότητα ήχου σε μερικές άλλες μελωδίες είναι λιγότερο φωτεινή, αλλά τραγούδια όπως το “Jack The Lad” είναι σ’ ένα ανώτερο επίπεδο, όλα είναι δυνατά, κάποια σύντομα σε διάρκεια και κάποιες σκληρές συνθέσεις, μια μικρή μόνο γεύση από το μεγαλείο που θα ερχόταν στην πορεία.

 

 

Επισήμανση:

Η παρουσίαση των δίσκων, έγινε κατόπιν ακρόασης στο φυσικό τους προϊόν (LP) και όχι σε mp3, digital, download και λοιπές αηδίες, που μας (σας) γεμίζουν με αέρα κοπανιστό.